Foto bij Chapter 147.1 ||

Theo Walcott


Ik kon het niet geloven toen ik Finley in mijn armen had na al die tijd. Dit was zó lang geleden. Ik moest naar adem happen toen zijn grote bruine blinkende ogen me aanstaarden. Hij had nog een verband rond zijn hoofd, maar voor de rest zag hij er dik okay uit. Hij zou vast snel weer naar huis mogen... naar Melanie. Ik kon een diepe zucht niet onderdrukken, maar besloot verder met volle teugen van dit moment te genieten.
Ik keek weer even naar Nadieh die ook geëmotioneerd was. Ze wreef snel haar vochtige ogen droog en glimlachte lief naar me.
'Thank you again for making this happen,' zei ik terwijl ik met Finley naar haar toe liep.
'For the thousandth time, Theo, you don't need to thank me. It was high time that you got to see your kid again. Sadly it had to be in these circumstances but still.'
'Not everyone would do that for me, though,' wees ik haar erop.
'That's because I'm not simply "anyone",' knipoogde ze terug.
Ik glimlachte en richtte mijn blik weer naar Finley die rustig in mijn armen lag. 'Are you sure you don't want to hold him?'
Nadieh keek even twijfelachtig en schudde toen met haar hoofd. Ik merkte dat ze ergens wat onwennig was tegenover Finley, maar dat begreep ik wel. Het was tenslotte niet haar kind, dus het moest wel een beetje raar aanvoelen.
Ik legde Finley voorzichtig terug, maar kon mijn ogen niet van hem afhouden. Hij was zoveel veranderd gedurende die paar maanden die ik hem niet gezien had. Het was ongelofelijk hoeveel hij gegroeid was, mijn kleine jongen. Ik wilde echt nooit meer zo lang van hem gescheiden zijn.
We bleven nog een klein halfuurtje en gingen toen nog een koffie drinken.
'Luckily Melanie wasn't there. I wouldn't have known what to say to her,' gaf ik toe.
'She wouldn't have dared to show her face. Probably scared that Anne and I would threaten her again,' grinnikte Nadieh en nipte triomfantelijk van haar cappuccino.
'So mean,' lachte ik terug.
'Hey, she deserved it! I won't let her hurt you ever again.'
Er verscheen een tedere glimlach op mijn gezicht waarna ik mijn hand over de tafel schoof en op die van haar legde. Ze glimlachte terug en vlocht haar vingers in de mijne.
'I still can't believe I have Finley back,' zuchtte ik toen opgelucht.
'Well, you better start believing it, baby!'

Anne Ramsey


Ik lag languit op de bank met de laptop boven op mijn buik naar een Nexflix serie te kijken totdat Nadieh weer thuiskwam. Het was al vrij laat, maar ik ging ervan uit dat ze na het ziekenhuis nog ergens iets hadden gedronken... behalve als Melanie misschien plots weer opdoemde, maar dat leek me sterk.
'No Theo?' vroeg ik verrast toen ze haar jas uitdeed en haar tas op tafel zette.
Ze schudde haar hoofd. 'He needed a moment for himself. It was very emotional seeing Finley but at the same time it was such a beautiful moment as well.'
'I can imagine but I'm glad that it went well.'
'Thank you again for helping me, sis. It really means a lot to Theo and me.' Ze glimlachte dankbaar naar me waarna ik opschoof zodat ze naast me op de bank kon zitten.
'And Alexis helped too,' herinnerde ik haar er graag aan.
Nadieh rolde onmiddellijk met haar ogen. Ze zou het nooit toegeven, maar ik wist wel dat ze Alexis' hulp gewaardeerd had.
'Speaking of him, how long did he stay after Theo and I went to the hospital?' vroeg ze nieuwsgierig.
Ik grijnsde geniepig en hield haar nog even in spanning totdat ze me ongeduldig een por gaf.
'We watched a movie and after that we made out for a bit,' zei ik uiteindelijk.
'Ooh la la! And nothing more?'
'Nothing more.'
'Good! If he really likes you then his dick can wait,' knikte mijn zus goedkeurend.
'Not that I didn't want more but yeah...' Ik haalde mijn schouders op en probeerde vooral niet aan zijn ontbloot bovenlijf te denken, anders had ik alleen mezelf ermee.
'I'm just happy you're making him work for it.'
Ik lachte en gaf haar plagerig een duw. 'Why doesn't that surprise me?!'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen