Voor Colman! When you're Spencer Reid af. Verdorie.

"Let's hide under linen sheets and share lips and sinful cries.
Let's do things that lovers do, fill the air with wanton sighs.

Love is passion, love is trust.
Heated bodies turn to dust.
Love is speaking skin to skins, sharing thoughts and sleeping in."



Er klonk een goedkeurend gemompel van een veel te uitgeputte Spencer. Het was een traditie geworden dat Lieke voor het slapen gaan nog een gedicht voor las. De ene keer verzon ze de gedichten zelf, maar in de loop der tijd had ze ook een aantal bundeltjes gekocht. Het was duidelijk geworden dat Spencer er heel rustig van werd.
"Sorry dat ik zo moe ben." mompelde Spencer slaperig. Lieke lachte zacht en kroop tegen hem aan.
"Je weet toch dat ik niet erg vind, schat."
Spencer pruilde, maar hij kon zijn ogen amper open houden.
"Slaap lekker, Spence." fluisterde ze en drukte een kus op zijn mondhoek.

Lieke was al snel ook in slaap gevallen. Ze sliep altijd beter als Spencer naast haar lag. Zijn grote tengere lichaam vouwde zich dan rond om haar, waardoor ze alle warmte in haar op kon nemen. Het was zo fijn om naast hem te liggen.
"Nee. Hm, nee! Stop!" Spencer begon te schreeuwen, waardoor Lieke wakker schrok. Ze keek om haar heen, totdat ze besefte dat Spencer lag te dromen.
Ze draaide naar hem toe en zag zijn gezicht vertrekken.
"Spence." fluisterde ze en duwde hem zachtjes heen en weer. Er gebeurd niks. Integendeel, hij begon weer te mompelen. Een schreeuw verliet zijn mond.
"Spencer, wordt alsjeblieft wakker." zei Lieke, maar er gebeurde niks. Ze wreef in haar ogen en keek naar het pijnlijke gezicht van Spencer.
"Oke.." mompelde ze, terwijl ze weer ging liggen. Ze vouwde haar armen rond zijn middel en trok hem tegen haar aan. Een glimlach verscheen op haar gezicht toen ze moeite had om zijn hele lichaam tegen haar aan te drukken.
"Hm.. Lieke.." mompelde hij. Toen Lieke opkeek zag ze dat hij nog steeds niet wakker was.
"Sssh. Het is al goed, ga maar lekker slapen."
Ze wist niet of het werkte, maar na enkele minuten werd hij weer rustig en viel hij weer in een rustige slaap. Hij draaide om en trok Lieke in zijn armen, waardoor ze al snel weer in slaap viel.

De volgende ochtend werd Spencer wakker zonder Lieke naast zich. Meteen dacht hij aan de nachtmerrie, waarin in hij Lieke verloor door een BAU zaak. Er ging een rilling over zijn lichaam. Hij had niet vaak nachtmerries en als het gebeurde was Lieke er vaak niet bij. Ze had een fijne uitwerking op hem.
"Lieke!" riep hij bezorgd.
"Spence. Ik kom er aan." riep ze. Enkele seconden later kwam ze de kamer binnen lopen. Ze kroop naast Spencer onder de deken.
"Ik kon niet meer slapen." legde ze toen uit. Ze steunde met haar hoofd op zijn ontblote borst en werd rustig van zijn hartslag.
"Ik had een nachtmerrie vannacht." gaf Spencer toe, terwijl hij verschoof. Zijn voeten speelde als een gewoonlijk met de hare, waardoor hij wel opgekropt moest liggen. Lieke hield ervan als hij dingen deed om haar te plezieren. Zo ook het feit dat hij zich altijd kleiner maakte als hij was.
"Ik weet het. Je was nogal.. luid. Je werd pas rustig toen ik je omhelsde." fluisterde Lieke, haar lippen botste zacht tegen zijn borst aan bij elk woord dat ze sprak.
"Dankje." zei hij oprecht.
"Waar ging het over? Buiten dat je mijn naam zei begreep ik er weinig van.."
Spencer zweeg, waardoor Lieke rechtop ging zitten.
"Was het zo erg?" vroeg Lieke verbaasd.
Spencer draaide een kwart slag en keek voor zich uit.
"Ik was bij een BAU zaak en jij was één van de vrouwen die vermoord was." zei hij zacht.
Er ging onwillig een rilling door Lieke heen.
"Ik ben er nog." zei ze zacht, waarna ze weer naast hem ging liggen. Ze wreef zachtjes over zijn wang heen. Hij knikte en kuste haar licht, alsof hij er zeker van wilde zijn dat ze er echt nog was.
"Je omhelsde mij?" vroeg hij toen. "Werd ik rustig daardoor?"
Lieke knikte.
"Eerlijk gezegd wist ik niet zo goed wat ik moest doen. En omdat je zo verdomde lang bent kon ik je amper knuffelen van achteren." antwoordde ze lachend.
Ze drukte een kus op zijn lippen en ging toen rechtop zitten. "Werk roept, Spence." zei ze toen en wilde opstaan. Ze werd echter teruggetrokken door Spencers handen. Ze zat tussen Spencers benen in op de rand van het bed en ze voelde zijn aanwezigheid.
"Mag ik je niet even bedanken?" zei hij, waarna hij met zijn neus door haar haren heen ging. Hij hoorde Lieke giechelen, als muziek in zijn oren.
"Ik moet echt gaan." zei ze zachtjes.
"Kan je je niet ziek melden?" zei hij. Lieke draaide zich en keek naar de pruillip die Spencer trok.
"Je moet zelf ook naar werk straks."
"Klopt, maar ik kan wel wat regelen."
Lieke schudde haar hoofd, waarna ze op probeerde te staan.
"Spence." zei ze afkeurend.
Spencer liet haar langzaam los en ging toen languit op het bed liggen. Hij had niet veel aan en hij wist dat Lieke daar niet tegen kon.
Terwijl Lieke haar kleren uitzocht, legde Spencer zijn handen achter zijn hoofd.
Normaal gesproken was hij niet zo zelfverzekerd. Maar met Lieke was het anders.
"Spencer, kan je me even helpen met kleding, ik.."
Ze had zich omgedraaid en haar mond hing half open.
"Spencer. Ik moet naar werk!" zeurde Lieke.
"Je bent dit jaar nog geen één keer ziek geweest. Kom hier, alsjeblieft."
Toen ze nog niet ingaf, beet hij op zijn lip.
"Oké. Eerlijk gezegd wil ik echt niet dat je weg gaat." zei hij zacht. Hij ging rechtop zitten en keek Lieke aan. "Die droom.. nachtmerrie. Het was nogal echt. Ik wilde het niet toegeven, maar aangezien je zoveel van je werk houdt." gaf hij toen toe.
Lieke keek hem onderzoekend aan en toen hij zijn schouders ophaalde, wist ze dat hij de waarheid sprak. Ze deed haar haar in een staart en stak toen haar handen uit. Hij stond op en liep naar haar toe. Hij viel bijna letterlijk in haar armen.
Na een tijdje ging hij rechtop staan.
"Kom hier." fluisterde ze en drukte haar lippen op de zijne. "Ik ga echt niet bij je weg. Echt niet. En dat weet je."
Haar handen speelde met de rand van zijn onderbroek.
"Dus.. een dagje in bed blijven. Is dat wat je wilt?" vroeg ze toen, waarna ze hem naar achter duwde. Hij viel op het bed en er gleed een lach over zijn gezicht.
"Ik hou van je, weet je dat?" zei hij blij, terwijl Lieke over hem heen boog en hem opnieuw zoende.
Daarna kroop ze tegen hem aan en sloot haar ogen. Haar hand gleed gelijkmatig over zijn buik.
"Dat weet ik. En ik hou ook van jou." zuchtte ze gelukzalig.
"Gelukkig maar." hoorde ze Spencer zeggen en Lieke grinnikte.
"Alsof je dat nog niet wist. Ik zou niemand anders willen dan jou, Spence. En dat weet je dondersgoed."

Reacties (20)

  • Long

    (wbw)

    4 jaar geleden
  • Long

    I'M DYING DIT GEEFT ME WEER ZOVEEL FEELS HET IS NIET GOED VOOR HET LEVEN TBH ALFKJSDLFKJDSLKFJ RIP

    4 jaar geleden
  • Long

    Haar hand gleed gelijkmatig over zijn buik.

    AAAAAAAAAAAAH

    4 jaar geleden
  • Long

    waarna ze hem naar achter duwde. Hij viel op het bed en er gleed een lach over zijn gezicht.

    HAHAHAHAHA FUCK ME

    4 jaar geleden
  • Long

    Hij stond op en liep naar haar toe. Hij viel bijna letterlijk in haar armen.

    GOODBYE

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen