Foto bij 033

My aim, moving forward,
is to not tell you I love you,
to not whisper sweet lovely nothings
in your eager ears,
rather to show you,
my clenched fists unfurling
out of its fearful loveless past,
my heart open in celestial bloom,
you can have all of me.
Every inch of marrow and flesh.
I am yours.
-Christopher Poindexter

Harry Styles


Toen ik de volgende ochtend wakker werd, had ik het zalig warm. Warmer dan anders.
Ik fronste en zuchtte, me nog wat meer in mijn kussens nestelend, niet klaar om op te staan. Ik draaide mijn hoofd lichtjes, maar verstijfde toen ik zacht blond haar tegen mijn slaap voelde, en de minieme beweging van een lichaam onder het mijne.
Lily.
Onmiddellijk opende ik mijn ogen en richtte mijn hoofd op. Mijn grote lichaam lag uitgespreid over haar fragiele, kleine figuur, mijn hoofd in haar nek en haar armen losjes rond mijn schouders. Ik ademde onregelmatig in en uit, en duwde me slikkend op.
Ik was het nog steeds niet gewend in haar omhelzing wakker te worden. Het feit dat het zo verslavend zalig voelde, beangstigde me meer dan wat dan ook.
Met grote ogen bestudeerde ik het meisje onder me.
Haar rozige wangen hadden dezelfde kleur als haar licht openstaande, verleidelijk volle lippen, en haar blonde haar lag warrig rond haar gezicht, verspreid over mijn kussen. Mijn ogen dwaalden oncontroleerbaar naar beneden, over haar onschuldig ogende witte beha onder haar half openstaande blouse. Ik kon mezelf niet beheersen toen ik voorover boog en mijn mond amper voelbaar op de beginnende welving van haar decolleté drukte, ter hoogte van haar vredig kloppende hart. Ik tuitte mijn lippen en drukte langzame kusjes op haar roomkleurige huid, zoet en verslavend. Vanonder mijn wimpers keek ik naar haar op.
Mijn ademhaling versnelde, en verlangend duwde ik haar blouse wat omhoog, zodat ik haar buik evenzeer kon kussen. Plots bewoog ze onder me, en met een kreuntje werd ze wakker; het geluid was genoeg om me opnieuw in vuur en vlam te zetten.
Fuck, dit meisje kon me gek maken...
"Harry?" vroeg ze hees en duidelijk in de war, terwijl ze in haar ogen wreef.
"Hmmm." humde ik. Ik spreidde haar benen en schoof nog meer naar onderen, mijn mond nu tegen de binnenkant van haar bovenbeen drukkend een een natte kus achterlatend. Ze duwde haar heupen reflexmatig wat omhoog en snakte zacht naar adem door mijn onverwachte liefkozing. Ik rilde. Het idee dat ik haar zo makkelijk kon opwinden, was voldoende om me superieur en machtiger dan ooit te voelen.
Ik keek naar haar op, en drukte grijnzend nog een plagerige kus vlak boven de rand van haar kleine, maagdelijk witte broekje. Ze kreunde, nog te slaperig om zich te schamen, en beet direct erna op haar onderlip.
Met mijn ochtenderectie pijnlijk drukkend tegen de stof van mijn boxer, kroop ik weer naar boven, tot ik op gelijke hoogte over haar heen kon hangen met mijn handen als steun naast haar hoofd. Ze giechelde en keek me verrast aan, terwijl ze opnieuw slaperig in haar ogen wreef. Vertederd door haar glimlachte ik, en gleed met mijn duim over haar onderlip.
"Wie ben je, en wat heb je met Harry Styles gedaan?" lachte ze zacht, waarna ze kort door mijn bruine krullen aaide. Grijnzend kuste ik haar wang en draaide ons om, zodat zij nu op mij lag.
Fuck, god mocht weten what the fuck er met Harry Styles was gebeurd, maar op dit moment kon het me niets schelen. Ik had mezelf op één zwak moment toegelaten al mijn gevoelens voor haar te erkennen, en nu was er geen weg terug. Ook al zat ik zwaar in de shit door de hele situatie, ik had me nooit gelukkiger gevoeld dan op dit moment: met haar in mijn armen, beseffend dat ik gevoelens voor haar had en de enige jongen ter wereld was bij wie ze momenteel in bed lag. Alles veranderde door mijn groeiende gevoelens voor Lily, en ik besefte het, maar wat kon ik eraan veranderen? Het was niet goed, en het was niet gezond, en het was niet eens toegelaten dat we dit deden en voelden. Dat wist ik. Het maakte desondanks niets uit. Ik zou niemand haar van me laten afnemen.
Niemand.
Wat het ook was dat we hadden, en waar we uiteindelijk zouden eindigen kon me geen fuck boeien. Zolang ze op dit moment bij mij was, en me haar liet kussen en liefhebben, kon ik de hele fucking wereld aan. Meer hoefde het voor mij niet te zijn. Geen relatie, geen officiële titels voor wat we waren en wat ze betekende voor mij. Dit was meer dan ik mezelf ooit had voorgesteld in het gezelschap van een meisje, maar het voelde verdomd goed.
En ik wist dat dit niet kon blijven duren. Ik wist dat Lily meer verdiende, en op lange termijn meer zou willen dan ik haar ooit zou kunnen geven. Misschien moest ik dit een halt toeroepen voor het te laat was; voor ze zo compleet en volledig voor me viel tot ze me niet meer kon loslaten. Hell, ik zou het doen als ik ertoe in staat was. Ik wilde het niet zo ver laten komen en haar dan laten beseffen dat ik nooit haar droomjongen zou zijn. Dat ze me nooit volledig zou hebben zoals ze een jongen verdiende te hebben. Ik zou nooit van haar kunnen houden en ik zou nooit volledig met haar kunnen samenzijn. Niet na Mike. Als ik dat deed -haar volledig toelaten in mijn hart, en me volledig afhankelijk maken van haar, zou ik het niet overleven haar te verliezen. Want die kans was er altijd. Niets was voor eeuwig.
Maar hoewel ik dit allemaal besefte, kon ik het op dit moment niet tegenhouden: mijn kussen, mijn strelende handen, mijn lieve woorden en tedere boodschappen. Mijn fucking gevoelens...
Ik fronste en zag hoe ze langzaam rechtop ging zitten, schrijlings op me, met haar kleine handen als steun op mijn borstkas. Het ochtendlicht stroomde naar binnen en lichtte haar hele fucking lichaam op. Haar golven schitterden in de zon, en haar ogen glansden vrolijk, terwijl ze me met pretlichtjes aankeek.
Fucking hell, ze was betoverend... Het mooiste meisje ter wereld, en ik had haar.
Plots serieus ging ik ook rechtop zitten, en drukte mijn lippen verlangend op de hare. Ze maakte een verrast geluidje tegen mijn mond, maar ontspande toen en vouwde haar handen langzaam rond mijn nek. Ik omhelsde haar haast gejaagd, alsof ze elk moment uit mijn armen kon verdwijnen en ik haar veilig in mijn beschermende greep moest houden. Ik voelde haar verwarring, maar ik negeerde het en kuste haar zo teder mogelijk, in de hoop dat ik al mijn gevoelens voor haar kon laten verdwijnen in de kus, zodat ik ervan verlost zou zijn.
Ondanks het verslavende, zalige effect van Lily op mijn volledige zijn, kon ik dit niet voelen voor haar. Het mocht niet.
Ze trok zich los en keek me niet-begrijpend aan.
"Harry, wat scheelt er?" vroeg ze. Ik antwoordde niet en kuste haar opnieuw, mijn lippen als puzzelstukjes tussen die van haar. Ze greep mijn krullen en kantelde haar hoofd, zodat ik haar intenser kon kussen.
Ze reageerde zo goed op mijn lichaam...
In de korte paar weken dat ik haar kende, was ze zo fucking goed geworden in alles wat ik haar al geleerd had. Ik had nooit durven dromen dat dit onschuldige, zeventienjarige meisje ooit halfnaakt op mijn schoot zou zitten, de dag nadat ze me mijn meest glorieuze orgasme ooit had bezorgd.
Mijn spieren spanden alweer op toen ik terugdacht aan gisterenavond. Hoe ze mijn naam haast wanhopig had gepiept terwijl ik haar wereld had doen draaien met een simpele beweging van mijn lichaam en vingers. God, ze had er zo fucking aantrekkelijk uitgezien.
Ik liet mijn handen naar beneden glijden, tot op haar bovenbenen, voor ik mijn mond tegen haar nek drukte en mezelf toeliet me te wentelen in al mijn onorthodoxe fantasieën over haar. Net toen ik echter plagerig in haar zachte huid beet, verstijfde ze en duwde ze me met haar handen op mijn schouders achteruit.
Verstoord keek ik naar haar op.
"Wat?" gromde ik hees, gefrustreerd dat ze me had tegengehouden. Haar ogen waren echter niet op mij gericht, maar op de digitale alarmklok op mijn nachtkastje.
"Het is al kwart na elf! Ik heb een shift in de club om twaalf uur." snakte ze in paniek naar adem. Ze liet haar handen radeloos door haar mooie haar glijden. Teleurgesteld liet ik me achterover vallen, recht in mijn kussens, geïrriteerd opkijkend naar de engel op mijn schoot.
"Bel Kyle op en zeg dat je ziek bent." probeerde ik, al wist ik dat ze te gehoorzaam en braaf was om dat te doen. Ze schudde haar hoofd en klom van me af.
"Ik was daar gisterenavond nog. Hij zou weten dat ik lieg. Als ik binnen een kwartier klaar ben, kan ik er nog op tijd zijn." mompelde ze. Aan sneltempo viste ze haar jeans van de grond en trok het over haar goddelijke benen.
Tegen mijn zin gleed ik vanonder de lakens en bleef een tel op de rand van mijn matras zitten, wrijvend over mijn gezicht, terwijl ze gehaast in haar sneakers stapte.
"Heb je een lift nodig?" vroeg ik hees, naar haar opkijkend.
Ze schudde haar hoofd en maakte snel een paardenstaart in haar blonde haar met een elastiek rond haar pols.
"Nee, Hannah heeft ook een shift, dus ik ga wel met haar mee." Ik humde en stond recht.
"Neem een taxi, oké?" zuchtte ik. Ik hield voor haar halt en knoopte haar blouse voor haar dicht. Ze fronste en legde haar kleine handen nonchalant rond mijn heupen.
"Als je wilt." spotte ze, mijn Britse accent en antwoord van de vorige avond imiterend. Met opgetrokken wenkbrauw keek ik haar aan, al kon ik een grijns niet inhouden toen ik haar schattige giechel hoorde.
"Fucking tease. Me verdomme eerst hard en klaar voor je laten zitten omdat je moet werken, en nu dit." gromde ik geamuseerd, terwijl ik haar gezicht tussen mijn handen nam. Het maakte me haast euforisch dat ze zich opeens zo comfortabel voelde in mijn buurt, in scherp contrast met de voorbije weken. Ik wist heel goed dat ze al van in het begin geïntimideerd door me was geweest. Nu leek er van het bedeesde, gereserveerde meisje dat ik weken geleden had ontmoet niet veel overgebleven te zijn. Ze was relaxter. Ontspannen. Het leek wel alsof ze plots volledig zichzelf durfde te zijn rond me. Eindelijk kon ik het meisje dat ze werkelijk was volledig leren kennen. En fuck, ik adoreerde het: haar lieflijke, onschuldige, en toch speelse en ondeugende persoonlijkheid; haar naïeve nieuwsgierigheid en enthousiasme... Zelfs haar meest eigenwijze, koppige momenten, en de zeldzame keren dat haar zachtaardigheid plaats moest maken voor die sexy, fiere woede wanneer ik haar nog maar eens ergerde, leken haar enkel aantrekkelijker te maken voor me. Of als ze haar zin niet kreeg en het verwende nest in haar naar boven kwam -het gebeurde misschien niet vaak, maar ik zag heel soms toch dat ze het, geprivilegieerd als ze was, ongetwijfeld gewend was meestal te krijgen wat ze wilde... Shit, zelfs dan kon ik niet anders dan haar bewonderen.
Ze was fucking perfect.
Ze lachte en antwoordde: "Hard en klaar? Wat dacht je, hmm? Dat je me na gisteren alles kan laten doen?"
Ik boog voorover en kuste haar verslavende lippen kort.
"Zo gemakkelijk ben ik niet." zei ze, in een falende poging zelfzeker en hautain te klinken, al kuste ze me zelf nog eens kort. Ik grijnsde en streelde met mijn neus langs die van haar.
"Dat zien we nog wel." Ze beet op haar onderlip en gleed met haar handen over mijn borstkas, verlangend naar mijn lippen starend.
Ik drukte mijn mond nog een laatste keer op die van haar, en kuste haar intens, terwijl ik haar achterste in mijn handen nam en langzaam masseerde. Ze maakte een genietend geluidje tegen mijn lippen, maar trok zich toch los en duwde mijn handen weg.
"Ik moet gaan. Ik zie je vanavond, oké?" Ik humde en kruiste mijn armen voor mijn borstkas. Teleurgesteld zag ik haar omdraaien en van me weglopen, even later de deur achter zich sluitend...

Toen ik een uur later zelf vertrok uit mijn kamer, mijn sportzak over mijn schouder, was ik opgelucht een praktisch lege woonkamer te vinden. Enkel Stella hing lui in de zetel, en Mia scrolde verveeld door haar gsm, terwijl ze onoplettend voor de koelkast stond.
Ik voelde Stella's ogen op me branden, maar ik besloot haar te negeren. Ik wist dat ze vragen had over mij en Lily, en dat ze alles wilde doen om te voorkomen dat ik haar uiteindelijk pijn zou doen, maar ik besefte -waarschijnlijk even goed als haar, dat ik niet in staat was haar gerust te stellen op dat gebied. Mijn buik maakte een onaangename salto toen ik me nogmaals realiseerde dat het onvermijdelijk was dat iemand uiteindelijk gekwetst zou overblijven. Ik kon enkel van harte hopen dat het Lily niet zou zijn.
"Training?" vroeg Mia, toen ik langs haar liep. Ik humde en griste mijn jas van de kapstok.
"Wat deed Rose in je kamer?" vervolgde ze onmiddellijk kortaf. Ik verstijfde.
"Niets." snauwde ik, en ik kon de voordeur niet snel genoeg openen.
"Harry..." gromde ze al, maar ik schudde mijn hoofd.
"Tot straks." onderbrak ik het zwartharige meisje bot. Van alle mensen die me lastigvielen over wat Lil en ik hadden, ergerde zij me het meest. Ik wist heel goed wat haar intenties waren, en het zinde me allesbehalve. Wanhopig bad ik dat ze niet van plan was het uit te werken op Lily.
Ik vluchtte naar buiten.
De volledige weg naar het trainingscenter bleef ik gespannen. Het verkeer werkte allerminst mee. Gefrustreerd parkeerde ik mijn motor even later voor de deur, voor ik gehaast en rillend naar de voordeur wandelde. Het kille weer omarmde me als een akelig, onaangenaam laken, en meer dan ooit verlangde ik terug naar de warmte van mijn bed, het liefst met Lily naast me.
Ik werd enkel humeuriger toen ik Demi achter de balie zag staan. Zij leek evenmin gelukkig te zijn mij te zien.
"Kom je je verontschuldigen voor gisteren?" spotte ze toen ze mij zag, duidelijk niet geïntimideerd door de aanwezigheid van twee tienerjongens die aan de andere kant stonden en onderbroken werden in hun gesprek met haar door haar aanval op mij.
"Fuck off." snauwde ik.
"Klootzak." hoorde ik haar nog mompelen, maar ik negeerde het en wandelde snel in de richting van mijn gebruikelijke kleedkamer.
Ik kon me amper focussen terwijl ik me omkleedde. Voor het eerst in tijden stond mijn hoofd niet naar boksen en trainen. Ik was te veel bezig met de klotesituatie waarin ik verzeild was en niet uit leek te kunnen raken. Ik zag geen oplossing voor mijn probleem, en evenmin wist ik hoe ik Lily kon beschermen, zowel tegen Finn als tegen mij.
Jim leek tien minuten later evenzeer op te merken dat ik geen te beste dag had toen ik fronsend naar de hoek van de praktisch lege sporthal liep, waar hij al ongeduldig op me stond te wachten.
"Ik hoop dat de reden voor je humeur me ook een verklaring geeft waarom je alweer te laat bent, Styles?" blafte hij. Ik wierp hem slechts een woedende blik toe en griste het springtouw uit zijn hand. Tijdens mijn opwarming meed ik hem bewust, en luisterde enkel naar hem wanneer hij me een nieuwe instructie gaf.
Het was pas toen ik even later in de ring stond en mijn bokstechnieken oefende, dat hij er na drie kwartier vol geklungel genoeg van leek te hebben.
"Komaan, Harry. Focus." zuchtte hij gefrustreerd, een tik tegen mijn slaap gevend. Ik fronste en bracht mijn handen omhoog, terwijl ik haast verkrampt in de juiste positie ging staan.
"Ontspan. Zo zal je je wedstrijd niet winnen." daagde hij me uit. Ik deed een uitval en probeerde mijn ademhaling onder controle te houden.
"Gelukkig is mijn volgende wedstrijd één voor Finn dan." gromde ik. Jim zuchtte en zette een stap achteruit; hij gaf het duidelijk op. Abrupt zette hij zijn handen in zijn zij.
"Ik meen het." waarschuwde hij me, terwijl hij me diep in de ogen keek. Ik zuchtte, trok mijn bokshandschoenen uit en gooide ze achteloos tussen ons op de grond.
"Ik verlies nooit." mompelde ik. Hij snoof.
"Je bent jezelf niet. Ik heb je tegenstander gezien, Harry. Wat het ook is dat je bezighoudt, zet het uit je hoofd en focus je op je wedstrijd. Ik haat sowieso al dat je voor die klootzak bokst. Zorg ervoor dat ik mijn beste vechter niet weken kwijt ben omdat je je knock-out hebt laten slaan." Ik antwoordde niet, maar slenterde in de plaats daarvan naar de rand van de ring.
"Waarmee zit je? Lily?" raadde Jim, terwijl hij naast me kwam staan. Ik boog voorover en liet mijn onderarmen op de ringtouwen rusten, mijn handen ineen gevouwen.
"Rose." verbeterde ik hem, waarna ik diep zuchtte en rond me keek, naar de zeldzame sporters in de zaal.
"Hmm. Dus... Wat scheelt er met haar?" drong hij aan. Ik antwoordde niet.
"Harry?" Ik klemde mijn tanden op elkaar.
"Ik... Fuck, ik weet niet..." Ik slikte en zweeg.
"Je bent verliefd op haar geworden." raadde hij. Met een trillerige zucht keek ik naast me, recht in zijn donkere ogen.
Ik wilde mijn mond openen om het te ontkennen, maar ik was er zowel fysiek als mentaal niet toe in staat. Ik kon zelfs mezelf op dit punt niet meer wijsmaken dat mijn gevoelens er niet waren, en niet aan een sneltempo aan het groeien waren. Ja, ze deed mijn hart harder slaan en ja, ik was verliefder op haar geworden dan ik ooit had kunnen voorspellen. En het reikte allemaal verder dan 'geven om', dat wist ik ook. Als ze nog maar naar me keek, of wanneer ik haar handen op mijn lijf voelde, haar lippen tegen de mijne, haar volledige zijn beschermd in mijn omarming...
Lily was mijn fucking droommeisje. Maar het was niet oké. Ze mocht mijn droommeisje niet zijn.
"Ik heb het nog nooit letterlijk uitgesproken." lachte ik humorloos, waarna ik slikte en mijn blik weer afwendde.
"Fuck. Ik ben zo verliefd op haar." mompelde ik wanhopig, voor ik rechtop ging staan en het elastiekje uit mijn haar trok, mijn krullen op mijn schouders laten vallend. Jim humde begrijpend en kruiste zijn armen voor zijn borstkas.
"Wat is het probleem dan? Zij niet op jou?" Ik lachte spottend.
"Als dat het maar was, fucking hell. Ze weet niet eens dat haar gevoelens voor mij wederzijds zijn. Ik kan niet met haar samenzijn, Jim." antwoordde ik, terwijl ik mijn bokshandschoenen zuchtend van de grond raapte en onder de ringtouwen door naar beneden sprong.
Ik slenterde naar de muur en griste mijn waterflesje van de grond. Jim volgde me.
"Waarom niet?" vroeg hij, op een toon die aangaf dat hij mijn stelling meer dan ridicuul vond.
"Omdat ik een fuck up ben. En omdat ik me nooit volledig aan haar kan geven. Niet na Mike. Plus, haar ouders willen dat ze met een verwende rijke klotesnob trouwt. Ze zouden me vermoorden als ze wisten dat ik aan hun minderjarige dochter zit."
Ik nam een slok water en vervolgde toen: "Nog een reden: ik ben meer dan zes jaar ouder dan haar. Ze is zeventien fucking jaar. Het is net legaal iets met haar te doen."
Jim opende zijn mond al, maar ik onderbrak hem: "En Finn maakt het al helemaal onmogelijk met zijn fucking bedreigingen. Hij lijkt er zijn levensmissie van gemaakt te hebben haar van me af te nemen." Met een zucht keek ik langs hem.
"Maar het feit dat je haar niet opgeeft, betekent toch dat wat je voelt betekenisvol is?" zei Jim voorzichtig. Ik keek hem kort aan.
"Ik kan niet bij haar wegblijven, dat is het probleem." Met een korte grinnik gaf Jim me een schouderklopje.
"Misschien een teken van God dat het juister is dan je zelf denkt." Ik wierp hem een geïrriteerde blik toe. Ik had kunnen weten dat hij me niet serieus zou nemen. Waarom zou hij ook? Ik klonk als een belachelijke puber die voor het eerst gevoelens had voor een meisje.
"Fuck off." snauwde ik, voor ik van hem wegliep.
"Harry, komaan!" lachte hij, maar ik wierp hem een middelvinger toe over mijn schouder.
"Ik zie je morgen! Ik haal de verloren tijd dan wel in!" riep ik nog. Het had geen enkele zin hier te blijven. Boksen lukte toch niet.
"Bedankt om rekening te houden met mijn schema, rotzak! Je hebt geluk dat ik tijd heb!" hoorde ik hem nog kwaad blaffen. Ik negeerde hem en wandelde de sporthal uit, op weg naar mijn kleedkamer. Het enige wat ik wilde was naar huis gaan en mijn gedachten op een rijtje zetten. En hoe hard ik het ook probeerde te ontkennen, ik wilde Lily zien. Meer dan wat dan ook.
Ze was een fucking verslaving.
Ik haalde mijn gsm uit de broekzak van mijn sportshort en draaide haar nummer blindelings. Ik vermoedde dat ze ongeveer klaar was met haar shift, dus ik kon haar ophalen met mijn motor en mee naar huis nemen. Ook al had ze Hannah bij zich en kon ze een taxi betalen, ik vertrouwde Finn niet. Ik fronste toen ik haar voicemail hoorde. Niet dan.
Met een zucht wandelde ik mijn kleedkamer binnen, maar versteende toen ik de laatste persoon die ik wilde zien tegen de tafel zag leunen, zijn armen gekruist voor zijn borstkas. De exacte tafel waar ik Lily een paar weken geleden had gekust...
"What the fuck doe jij hier?" snauwde ik woest. Finn grijnsde en liet zijn ogen over me heen glijden.
"Korte sessie. Zeker dat je genoeg voorbereid bent voor je wedstrijd?" Ik kneep mijn ogen samen en likte over mijn lippen. Net toen ik dacht dat hij er genoeg van had gekregen onverwachts in ons leven op te duiken, stond hij hier.
"Je was goed bezig uit onze buurt te blijven. Kon je ons niet vanop een afstand blijven terroriseren in de plaats van ons weer in persoon te komen stalken?" zuchtte ik, terwijl ik mijn nu lege flesje in de vuilbak naast de deur dropte. Hij keek me onderzoekend aan, maar grijnsde toen.
"Dus je weet het niet?" vroeg hij quasi geamuseerd. Ik snoof.
"Ik weet wat niet?" Met een grinnik duwde hij zich af, waarna hij naar me toe wandelde en vlak voor me stilhield. Ik moest me inhouden niet walgend weg te buigen, maar ik wilde hem het genoegen niet geven te krimpen onder zijn blik, dus ik bleef staan. Zijn litteken maakte hem nog angstaanjagender en beestachtiger dan hij in werkelijkheid was, en met een misselijk gevoel dacht ik aan de fantasieën die hij met alle waarschijnlijkheid had over Lily. Het maakte me zo mogelijk nog kwader.
"Je prinsesje heeft je niet verteld dat ik haar gisteren heb gesproken." Mijn bloed stolde in mijn aderen. Even flitsten mijn ogen onrustig over zijn gezicht, maar toen schudde ik mijn hoofd resoluut. Ik zou me niet van de wijs laten brengen door hem.
"Je liegt." siste ik tussen mijn tanden door, van harte hopend dat ik gelijk had. Hij humde geamuseerd.
"Vlak nadat je haar thuis had afgezet met je motor. Na jullie..." Hij grijnsde en vervolgde uitdagend: "Kus? Een understatement voor wat het eigenlijk was, niet? Als je kon, had je haar genomen tegen die boom." Mijn handen trilden, en woedend keek ik in zijn ogen.
"Fucking klootzak." prevelde ik razend.
Hij likte op de meest walgelijke manier over zijn lippen en bracht zijn hand omhoog.
"Ze heeft goed geluisterd naar me. Ze had niet veel keuze natuurlijk, met mijn hand rond haar keel." Uitdagend krulde hij zijn vuile vingers rond zijn eigen hals. Blinde woede ontnam me mijn zicht, en voor ik wist wat ik deed, had ik de voorkant van zijn T-shirt vastgenomen en hem hardhandig tegen de muur geramd.
"Ik zweer, als je haar pijn gedaan hebt..." Hij ontblootte zijn smerige tanden grijnzend, terwijl hij zijn handen verdedigend ophief en zijn ogen over me heen liet glijden.
"Ik heb haar geen pijn gedaan. Gewoon wat bang gemaakt, dat is alles." Ik greep hem beter vast en ramde hem nogmaals hard tegen de wand.
"What. The. Fuck. Heb je gezegd tegen haar?" grauwde ik. Ik dacht terug aan gisterenavond en herinnerde me onmiddellijk hoe gespannen en zenuwachtig ze de hele avond was geweest. Toen ik terug op de loft was en ze de voordeur had geopend... En daarna, tijdens onze kus... Maar waarom had ze me niet verteld wat die klootzak had gedaan? Compleet verward en woedender dan ooit staarde ik in Finns ogen.
"Wat je je had moeten bedenken voor je gevoelens voor haar kreeg, Harry. Dat ze je soft maakt. Een slechtere bokser. En je bent mijn bokser. Ik kan me niet permitteren jullie samen te laten zijn, dat begrijp je wel. Ze is je fucking zwakke plek, en Harry Styles heeft geen zwakke plekken." Ik ademde onregelmatig in en uit.
"Het zijn je zaken niet wat ik doe met Lily. Zolang ik wedstrijden blijf winnen en in je boksring vecht, maakt het geen fuck uit dat ik verliefd op haar ben."
Shit.
Ik vervloekte mezelf toen ik zijn veelbetekenende grijns zag. Zenuwachtig flitsten mijn ogen tussen die van hem, maar hij grinnikte enkel.
"Relax. Als je denkt dat ik nog niet doorhad dat je smoorverliefd op haar bent, onderschat je me, Styles. Wel grappig dat ik haar gisteren hetzelfde vertelde en ze weigerde te geloven dat je iets voor haar voelt. Ze is zo naïef, je meisje." Hij likte over zijn lippen.
"Zo... Onschuldig. Ik zou liegen als ik zei dat het me niet opwindt." Mijn handen trilden, en laaiend van woede bracht ik mijn gezicht tot bij dat van hem.
"Ik wil dat je niet meer met haar praat. Je kijkt niet meer naar haar en je denkt niet meer aan haar. Of ik klop elke fucking perverse gedachte over Lily uit je minuscule brein, begrepen?" snauwde ik woest. Hij antwoordde niet.
"Voor of nadat ik haar van je afneem?" Ik verstijfde.
"What the fuck bedoel je daarmee?" reageerde ik fel. Ik kon mijn paniek onmogelijk verbergen, en de klootzak voor me had het onmiddellijk door.
"Wat denk je? Je kan elke afleiding missen als de pest in jouw positie. Iemand moet je duidelijk laten beseffen wat je prioriteiten zijn en je de juiste weg weer ophelpen. Je lijkt... verdwaald te zijn." grijnsde hij. Ik slikte en schudde mijn hoofd.
"Ik ben niet fucking verdwaald." mompelde ik. Hij snoof enkel schamper.
"Meisjes als Lily zijn niet gemaakt voor jongens als wij, Harry. Veel te onschuldig en veel te perfect." Met gejaagde ademhaling keek ik hem aan, beseffend dat hij waarschijnlijk gelijk had, maar te koppig om het toe te geven.
In de plaats daarvan siste ik enkel: "Noem haar niet zo. Haar naam is Rose." Hij negeerde me.
"Maar liefde maakt blind, toch? Dus ik zal je een handje helpen om haar te vergeten. Dan kan jij je weer focussen op wat echt belangrijk is."
"Een handje helpen?" spotte ik, mijn hoofd schuddend terwijl ik vervolgde: "Hoe ga je dat doen?" Hij grijnsde opnieuw smerig.
"Simpel: je beëindigt wat jullie hebben." Hij likte over zijn lippen.
"En om er zeker van te zijn dat je niet naar haar terugkeert, geef je haar aan mij. Ik beloof dat ik goed voor haar zal zorgen." Hij beet op zijn onderlip en keek me uitdagend aan.
Een grove fout.
Voor ik wist wat ik deed, had ik zijn kraag steviger vastgegrepen en hem een kwartslag gedraaid, zodat ik hem ruw op de tafel neer kon duwen. Zijn achterhoofd raakte het blad met een klap, en kreunend greep hij in zijn haar.
"Vuile klootzak." snauwde ik woedend, mijn hand al opheffend om hem een vuistslag te geven, maar hij haakte zijn been achter die van mij en haalde me onderuit, voor ik ook maar iets kon doen.
Met een vloek viel ik op de grond, snel opzij rollend voor hij me kon raken. Ik probeerde recht te krabbelen, maar hij duwde me weer neer en sloeg genadeloos in mijn gezicht, terwijl hij schrijlings op me kwam zitten. Woest ontweek ik zijn tweede slag en draaide ons om, zodat ik voor een tel de overhand had.
Laaiend van woede ramde ik mijn vuist tegen zijn neus, al wist hij me onmiddellijk erna evenzeer te raken. Minutenlang waren we niets meer dan een chaotische verzameling van armen, benen en vuisten, en enkel onze gepijnigde kreunen vulden de ruimte, terwijl we hijgend op elkaar in beukten.
Het was pas toen Jim mijn kleedkamer binnengestormd kwam en me hardhandig van Finn trok, dat het gevecht eindigde.
"Wat is hier aan de hand?" riep hij woest. Ik rukte me ruw los en veegde onder mijn neus, het bloed uitsmerend boven mijn lip.
"Ik heb gezegd dat ik je niet meer in mijn fucking zaak wil zien!" gooide hij in Finns gezicht, maar die wierp me enkel een ijzige blik toe en stak zijn vinger dreigend naar me uit.
"Geniet van elkaar nu het nog kan, voor ik haar kapot maak. Want het moment dat je niet meer zonder haar kan, neem ik haar van je af. Ik heb je meisje gisteren dezelfde waarschuwing gegeven, en ik hoop voor haar dat ze slimmer is en beseft dat ze bij je weg moet blijven." hijgde hij nog, voor hij Jim nog eens woedend aankeek, maar toen de kleedkamer uitbeende.
"What the hell, Harry. Vechten doe je in de fucking ring, niet hier." siste Jim. Ik liep slechts naar mijn sportzak en kleedde me vliegensvlug om.
"Hoor je wat ik zeg?" snauwde hij na enkele minuten. Ik reageerde niet.
"Harry, waar ben je in godsnaam mee bezig?" gromde hij nog, toen ik langs hem liep en mijn blauwe zak over mijn schouder hing. Hij greep mijn onderarm en dwong me hem aan te kijken.
"Ik moet naar Lily." mompelde ik. Jim fronste.
"Doe geen domme dingen, oké?" Ik keek hem nog heel even aan, maar liep toen langs hem en vluchtte het trainingscenter zo snel mogelijk uit, Demi geen blik waardig keurend toen ik langs haar naar buiten stormde.
De rit naar huis hielp me niet mijn gedachten op een rijtje te zetten. Ik kon onmogelijk vatten waarom Lily zoiets belangrijks had achtergehouden voor me; ik hoopte voor haar dat ze een goed excuus had.
Tien minuten later stormde ik de trappen naar de loft op, te ongeduldig om de lift te nemen. Ik opende de voordeur gejaagd en haastte me naar binnen. Het eerste wat ik hoorde, was haar vertederende lach, en dankbaar dat ze thuis was, keek ik op.
Ik verstrakte.
"Dit is een fucking grap." mompelde ik, toen ik haar belachelijke collega naast haar aan de glazen tafel zag zitten. Chad? Chuck? Whatever.
Hij straalde toen hij naar haar keek, één van de zovelen die betoverd was door haar. En ik kon het hen niet eens kwalijk nemen. Ik zou het waarschijnlijk ook niet doen als ik geen gevoelens voor haar had gehad en haar niet enkel voor mezelf wilde.
Ik sloot de deur met een klap, zodat ze allebei met een ruk opkeken. Haar ogen werden wat groter, en geschrokken gleed haar blik over me heen.
Niemand anders zat in de woonkamer of keuken, tot mijn opluchting, want ik kon een extra scène missen als de pest.
"Harry, wat...?" begon ze, toen ik naar haar toe liep. Ze draaide zich een kwartslag, net toen ik naast haar tot stilstand kwam en over haar heen boog, mijn ene hand op tafel en de andere als steun op de rugleuning van haar stoel.
"Je gezicht..." mompelde ze geschrokken, maar ik reageerde niet en keek enkel diep in haar bezorgde ogen.
"Ik moet met je praten. Nu." Ze fronste.
"Maar..."
"Nu, Lily." snauwde ik. Slikkend bestudeerde ze me nog even, knikte toen wel toegevend en draaide zich om naar de idioot naast zich.
"Ik kom straks terug." Ik rolde met mijn ogen en legde mijn hand bezitterig op haar onderrug toen ze recht ging staan.
"Het zal even duren, dus je vertrekt beter." blafte ik onbeleefd. Geïntimideerd staarde hij in mijn ogen, iets stotterend, maar ik luisterde niet.
"Harry..." begon Lily verontwaardigd. Ik onderbrak haar echter ruw door me nu volledig naar de jongen om te draaien en op kwade toon te verduidelijken: "Het is tijd om te gaan. Duidelijk genoeg?" Onmiddellijk knikte hij.
"Chase, wacht!" zuchtte Lily, maar de sukkelaar keek haar enkel kort aan en glimlachte zwak.
"Zie ik je dinsdag?"
"Woensdag." verbeterde ze de zenuwachtige jongen met een verslagen zucht. Verlegen knikte hij nog eens.
"Dankjewel om me naar huis te brengen." zei ze nog snel. Hij kuchte eens en opende zijn mond al, maar bedacht zich toen hij mijn blik zag en maakte zich in de plaats daarvan snel uit de voeten.
Ik wachtte niet tot de voordeur volledig gesloten was om haar te vragen: "Wie is hier nog?" Ze keek me verward aan.
"Aiden en Niall zijn op hun kamer. Waarom?" Zonder haar vraag te beantwoorden nam ik haar slanke pols en trok haar achter me aan mijn kamer binnen, de deur achter ons dicht schoppend.
"Harry, wat is er aan de hand?" vroeg ze in de war. Ik liep naar mijn bed en ging onrustig op het voeteneinde zitten.
"Finn is langsgekomen." mompelde ik. Toen ik langzaam naar haar opkeek, zag ik dat haar ogen verwijdden, waarna ze beschaamd naar de grond keek.
"Dus het is waar." prevelde ik. Ze zweeg.
"Verdomme, Lily! Waarom heb je me niets verteld?" riep ik radeloos. Wanhopig keek ze me aan.
"Omdat hij me had gezegd het te verzwijgen voor je! Hij zei dat je naar hem toe zou gaan als je het zou weten en dat hij je niet zou sparen! Ik dacht dat hij misschien gelijk had, dus ik wilde het risico niet nemen!" piepte ze, maar ik snoof enkel schamper en wees naar mijn gezicht.
"Blijkbaar had hij gelijk, ja!" snauwde ik kwaad. Ze kauwde zenuwachtig op haar volle roze onderlip.
"Sorry." Ik liet mijn hoofd in mijn handen vallen en maakte een gefrustreerd geluidje.
"Je had het me moeten zeggen, Lil." gromde ik.
"Ik weet het, oké? Ik weet het! Als ik had geweten dat hij het je vandaag zelf zou vertellen, had ik het gedaan! En ik begrijp ook niet waarom hij het de dag erna toch tegen jou komt zeggen, want hij zei..."
Ik keek met een ruk op en onderbrak haar ten einde raad: "Het was een test, besef je dat niet? Om te zien of hij je genoeg kon intimideren en manipuleren! Hij wilde te weten komen hoe hard hij je precies in zijn macht heeft, Lily! Hij is niet dom! Hij weet hoe bang je van hem bent!" Ze slikte en speelde met haar vingers, terwijl ze beschaamd naar de grond keek.
"En zelfs al was ik het vandaag niet te weten gekomen, had je het me toch moeten zeggen! Zijn dreigement is niet niets! Hij wil je iets aandoen!" Ik klonk haast hysterisch, maar ik kon het niet tegenhouden. Ze onderschatte hem nog steeds, na alles wat ze van hem had gezien en gehoord.
"Hij had je serieus pijn kunnen doen gisteren! En Finn bluft niet! Ik weet niet eens of ik je veilig kan houden, Lily! Misschien ben ik niet in staat je genoeg te beschermen en weet hij je te raken! Wat dan? Hmmm? Wat dan?" snauwde ik woedend, terwijl ik recht ging staan. Ze keek me aan met haar grote groenblauwe ogen.
"Maar ik voel me veilig bij je, Harry! Ik ben niet bang als jij bij me bent!" Ik fronste en verplichtte mezelf me niet van de kaart te laten brengen door haar opmerking, ook al maakte het me euforisch.
"Dat is niet genoeg, baby! Ik moet zeker kunnen weten dat hij je niets kan aandoen!" Ze opende haar mond, maar sloot hem toen weer en keek me aan. Haar ogen waren zo gevuld met wanhoop, dat mijn hart bijna brak.
"Het spijt me." zei ze uiteindelijk. Ik zuchtte trillerig en haalde mijn handen in paniek door mijn krullen.
"Fuck, dit is zo problematisch. Fucking problematisch." Ik schudde mijn hoofd en begon zenuwachtig te ijsberen.
Hoe zou ik haar ooit veilig kunnen houden?
Ik hield halt bij mijn kast en liet mijn voorhoofd er verslagen tegen vallen, mijn handen ernaast, palmen vlak tegen het hout.
"Fuck, fuck, fuck..." mompelde ik, voor ik mijn ogen sloot en alle woede binnenin me opriep. Abrupt had ik mijn emoties niet meer onder controle, en met een gefrustreerd geluid hief ik mijn vuist op.
"Verdomme!" schreeuwde ik, voor ik mijn hand in de deur beukte. Mijn gebarsten knokkels spleten het hout en sneden in mijn huid, maar ik voelde het niet eens. Lily slaakte een geschrokken gilletje en riep mijn naam erna ontzet.
Ik hoorde direct gestommel naast ons, en nog geen vijf seconden later werd mijn kamerdeur ruw geopend.
"Wat gebeurt hier?" vroeg Niall geschrokken. Aiden volgde direct erna.
"Niets!" snauwde ik woest. Lily draaide zich naar hen om en schudde haar hoofd.
"Het gaat wel. Hij moet even afkoelen, maar het gaat wel." probeerde ze hen gerust te stellen, al trilde haar stem en was ze duidelijk van slag door mijn uitbarsting. Niall bleef haar een tel onderzoekend aankijken, maar ik zuchtte gefrustreerd en veegde mijn bloedende knokkels af aan mijn jeans.
"Maak je niet druk, ik zou Lily nooit pijn doen." gromde ik, kwaad dat het in hun ogen een mogelijkheid leek te zijn.
"Rose?" vroeg Aiden. Hij vertrouwde me niet.
"Het is oké. Ik blijf even bij hem, goed?" antwoordde ze zacht. Ze bleven nog enkele seconden staan, maar knikten toen -duidelijk tegen hun zin, en vertrokken weer. Lily draaide zich langzaam naar me om en liet haar mooie ogen over me heen glijden.
"Sorry." mompelde ik. Ze schudde haar hoofd en wandelde voorzichtig naar me toe.
"Geeft niet." fluisterde ze, terwijl ze voor me ophield en mijn hand in de hare nam.
"Kom mee, we moeten het bloed opkuisen." stelde ze vervolgens met een zucht voor, toen ze mijn knokkels had bestudeerd. Ik protesteerde niet en liet haar me naar mijn badkamer leiden.
Ik wees haar de precieze plek van mijn pleisters en ontsmettingsmiddel aan, terwijl ik tegen mijn wastafel leunde, dankbaar dat ze me wilde helpen. Haar aanwezigheid liet me enigszins kalmeren, al was ik nog steeds kwaad dat ze haar gesprek met Finn voor me had achtergehouden. Aandachtig bestudeerde ik haar fijne gezichtskenmerken toen ze opnieuw voor me stond en ons met haar handen rond mijn middel wat draaide, zodat ze mijn kraan kon openzetten.
"Heeft hij je veel pijn gedaan?" vroeg ze zachtjes, op een bijna angstige toon. Snel schudde ik mijn hoofd. Ze knikte diep zuchtend en hield een watje onder het stromende water.
Eerst kuiste ze het bloed op mijn gezicht op, heel voorzichtig, zodat ze me niet bezeerde. Ik haalde mijn ogen geen seconde van haar af.
Ik verbaasde me over de maturiteit waarmee ze met dit alles omging. Het was onvoorstelbaar hoe ze de voorbije weken was gegroeid. Hoewel ze nog steeds hetzelfde onschuldige meisje was, leek het alsof ze op zoveel vlakken volwassener geworden was. Finn, de problematische situatie tussen ons, Marcus, school, haar nieuwe job en haar abrupte zelfstandigheid, weg van haar ouders en luxeleven in Sands Point... Het was amper te geloven dat iemand in haar situatie zo wonderbaarlijk goed met dit alles overweg kon. Voor de eerste keer voelde ik oprechte trots en bewondering toen ik in haar prachtige ogen keek en me realiseerde hoe dit alles voor haar moest voelen.
Fuck, hoeveel perfecter kon ze mogelijk nog worden?
"Weet je zeker dat je zeventien bent?" vroeg ik plots, met hese diepe stem. Verrast keek ze in mijn ogen, haar blik niet-begrijpend.
"Je gaat met alles zo goed om. Ik denk niet dat ik hiervoor besefte hoe klote dit alles is voor je." Ik slikte en aaide zacht over haar wang.
"Je doet het zo goed, baby." Ze knipperde enkele keren met haar wimpers, maar sloeg haar ogen toen zwak glimlachend neer.
"Dat zou ik niet zeggen. Ik heb me de voorbije weken enkel meer in de nesten gewerkt." prevelde ze. Ik zuchtte en liet een lok van haar zachte blonde haar tussen mijn vingers door glijden.
"Omdat we in een rotsituatie zitten." verdedigde ik haar. Ze reageerde niet en duwde mijn hand voorzichtig onder de lopende kraan. Ik klemde mijn tanden kort op elkaar, maar liet haar het bloed gewillig van mijn knokkels wassen. Het water kleurde even een misselijkmakend lichtrood. Slikkend liet ze het wegspoelen, voor ze mijn handen met een handdoek droog depte en onbewust met haar duim over mijn pols streek, achteloos en eerder reflexmatig. Ik zei er niets over. Het voelde te goed.
"Lily?"
"Hmmm?"
"Ik ben nog steeds kwaad op je." waarschuwde ik haar snel, voor ze verkeerde ideeën kreeg. Ze slikte.
"Ik weet het." Met een zucht liet ze mijn handen los, zodat ze het ontsmettingsmiddel en watjes kon nemen.
"Het spijt me wel echt. Ik had het je moeten zeggen, oké? Maar ik was bang en ik panikeerde." Ze druppelde wat van de alcohol op één van de watjes en drukte het heel voorzichtig op mijn verwonde knokkels. Ik gromde even gepijnigd.
"En ik dacht dat ik het juiste deed door het je niet te vertellen." vervolgde ze nog.
"Fout gedacht." mompelde ik laconiek. Geen antwoord. Een tijdje was het stil, tot ze klaar was en de spullen weer opborg in de kast. Ze liep langs me, mijn blik bewust ontwijkend, maar ik greep haar middel en draaide haar voorzichtig naar me om.
Onzeker keek ze me aan. Ik fronste en boog langzaam voorover. Ik blikte onderzoekend in haar mooie ogen, als om toestemming te vragen, en vond tot mijn opluchting geen twijfels. Abrupt drukte ik mijn lippen op de hare, want fuck, ik had haar nodig.
Aarzelend kuste ze me terug, duidelijk overdonderd door mijn ruwe handelingen. Haar handen hingen naast haar lichaam, tot ik heel zachtjes in haar heupen kneep. Het leek haar voldoende te stimuleren; ze ontspande wat meer en sloeg haar slanke armen rond mijn nek. Ik humde tevreden en duwde haar lippen verlangend open met die van mij, zodat ik mijn tong in haar mond kon duwen.
Ze leek te schrikken door de plotse urgentie in mijn kus, maar ik gaf haar geen tijd om te wennen aan mijn dominantie.
Intens kuste ik haar, vastbesloten haar hoofd te doen tollen en haar te laten zien welk effect ik op haar had. Ze kreunde zacht toen ik mijn duimen zacht in de stof van haar jeans drukte, vlak boven haar kruis.
Toen ik me weer lostrok, keek ze me overdonderd aan, haar ogen groot en haar wangen roze.
Ik drukte nog een korte, haast ruwe kus op haar lippen, voor ik haar losliet en een stap van haar wegzette. Van de kaart bracht ze haar vingers naar haar mond. Ze kon niet verbergen dat het plots einde van mijn kus haar teleurstelde.
Ik wandelde langs haar de badkamer uit, en wachtte in de deuropening tot ze me volgde.
Toen ze twijfelend langs me de kamer weer in liep, liet ik mijn ogen stiekem over haar heen glijden. Mijn tong bevochtigde mijn lippen, terwijl ik verlangend naar haar staarde. Het was gestoord en angstaanjagend hoe perfect ze me kon afleiden en me al mijn problemen kon laten vergeten.
Eén aanraking van haar en ik was verloren.
Maar ik kon het me deze keer niet veroorloven. Er hing veel te veel vanaf: haar veiligheid. Ik moest me focussen. En nadenken over wat ik kon doen om haar te beschermen.
"Ik moet even naar buiten. Ik heb frisse lucht nodig." snauwde ik bijna. Ik wandelde langs haar, in de richting van mijn deur.
"Oké." hoorde ik haar zuchten. Met de deurklink in haar hand draaide ik me naar haar om.
"Wat deed Chad hier trouwens?" mompelde ik. Ze liep langzaam naar me toe en trok haar wenkbrauwen op.
"Chase." verbeterde ze me. Ik wuifde het weg.
"Hannah moest langer doorwerken, dus hij stelde voor me naar huis te brengen." Gefrustreerd klemde ik mijn tanden steviger op elkaar, terwijl ik de deurklink kort fijnkneep in mijn hand. Ze merkte het.
"Ik dacht dat je blij zou zijn dat ik niet alleen naar huis ben gekomen." zei ze laconiek.
"Ik zeg toch niets?" gromde ik als een klein kind. Ze keek me veelbetekenend aan en liep samen met me naar buiten. Ik wilde haar het genoegen niet geven door haar gelijk te geven, ook al wisten we allebei dat ik een fucking jaloerse zak was als het om haar ging. Ze zou me misschien begrijpen als ze niet te onschuldig was om zich te bedenken wat ze dachten als ze haar zagen. Het maakte me ziek.
"Tot later." zuchtte ik nog, terwijl ik een zacht kneepje in haar bovenarm gaf. Ze glimlachte zwak en knikte, waarna ze naar de zetel wandelde en haar boekentas van het tapijt nam.
Ze was van plan te studeren. Natuurlijk.
Ik rolde met mijn ogen en wandelde naar de deur, mijn jas van de kapstok grissend en vertrekkend zonder haar nog een blik waardig te keuren.

Ik keerde pas uren later terug. Iedereen had al gegeten en enkel Lily zat nog aan de eettafel, naast Sophia en Stella. Ze lachte ontspannen naar haar twee vriendinnen, terwijl ze achteloos een appel tussen haar handen rolde.
Ze verstrakte echter toen ze mij binnen zag komen, en beet onzeker op haar volle onderlip. Met een zucht keek ik weg en hing mijn jas aan de kapstok, voor ik naar haar toe slenterde. Nog steeds bleef ik mijn ogen afgewend houden. Mijn wandeling had allesbehalve geholpen, en ik was nog even gespannen en verward als voorheen.
Pas toen ik naast de drie meisjes halt hield, keek ik Lily aan. Haar grote ogen gleden over me heen, zo fucking naïef en onschuldig.
God, ik wilde haar enkel in mijn armen nemen en beschermen tegen alles en iedereen die haar mogelijk pijn kon doen.
Ik merkte Sophia's en Stella's starende blikken vanuit mijn ooghoeken op, maar ik deed alsof ik het niet zag en hurkte naast Lily neer. Verwachtingsvol staarde ze in mijn ogen, en mijn hart miste een slag toen ik haar engelengezichtje in me opnam.
"Blijf je vannacht bij mij slapen?" fluisterde ik, hoewel ik wist dat de andere twee me evenzeer konden horen. Verrast trok ze haar wenkbrauwen op, maar toen knikte ze langzaam en glimlachte kort.
"Mooi zo. Ik zie je straks, goed?" zuchtte ik nog, voor ik recht ging staan en een gefrustreerde blik wierp op Sophia en Stella. Onmiddellijk sloten ze hun mond en wendden hun ogen met rode wangen af.
Typisch.
Ik draaide me om en liep naar mijn kamer. Ik had geen zin om in de woonkamer te zitten en mijn interesse te moeten faken bij de jongens in de zetel. In de plaats daarvan doodde ik de tijd door de twee uur erna mijn pakje sigaretten uit pure verveling en frustratie op te roken in mijn donkere kamer.
Pas om tien uur kleedde ik me uit en poetste mijn tanden, al keek ik niet naar mijn spiegelbeeld in de badkamer, bang voor wat ik zou zien. Ik zag er met alle waarschijnlijkheid even slecht uit als ik me voelde.
Net toen ik in slechts mijn boxer in bed wilde kruipen, klopte Lily op mijn deur. Onmiddellijk zuchtte ik opgelucht. Ze was er.
"Kom binnen!" riep ik. Aarzelend wandelde ze mijn kamer in en sloot de deur achter zich, zodat ze evenzeer gehuld werd in de schemering van de donkere avond.
"Geen licht?" vroeg ze verward. Ik antwoordde niet en liet mijn ogen over haar heen glijden. Ze droeg een wijd, lichtblauw hemd, en een rood-wit geruite pyjamabroek, tot mijn teleurstelling haar verleidelijk zachte huid aan mijn zicht onttrekkend.
Met een boek in haar handen wandelde ze naar me toe, net toen ik op de rand van mijn bed ging zitten en vermoeid over mijn gezicht wreef.
Ze stopte vlak voor me en zweeg. Het was overduidelijk dat ze zich niet op haar gemak voelde. Met een frons keek ik naar haar op.
Voor ik wist wat ik deed, had ik haar boek uit haar handen genomen en de titel gelezen.
"Wuthering Heights." snoof ik, waarna ik weer opkeek ik haar betoverende ogen. Zenuwachtig stak ze een plukje haar achter haar oor, losgesprongen uit haar warrig opgestoken golven, nog lichtjes vochtig door de douche die ze met alle waarschijnlijkheid had genomen.
"Altijd zo romantisch, Lily." Ze haalde slechts haar schouders op.
"Het is voor school." protesteerde ze voorzichtig. Ik negeerde haar opmerking en legde het boek onbedachtzaam naast me op mijn matras.
"Vind je het mooi?" Ze knikte enkel verlegen. Vertederd liet ik mijn ogen over haar heen glijden, terwijl ik haar slanke heupen in mijn handen nam.
"Hmmm, ik had kunnen weten dat je fan zou zijn van hun toxische relatie." grijnsde ik. Met een frons zocht ze steun bij mijn schouders.
"Een toxische relatie? Ze zijn perfect voor elkaar! Het is niet hun fout dat ze niet samen kunnen zijn." protesteerde ze onmiddellijk. Ik glimlachte. Ik had kunnen weten dat ik dit antwoord zou krijgen. Ze zuchtte toen ze mijn geamuseerde gezicht zag.
"Ik wist trouwens niet dat dat het soort boek is dat je graag leest." beschuldigde ze me. Ik keek naar hoe mijn ene hand de stof van haar hemd wat omhoog duwde, verlangend naar de sensatie van haar zachte huid op mijn vingertoppen.
"Ik moest wel. Ook voor school." mompelde ik. Ze fronste.
"Middelbaar?"
"Columbia." Haar lippen verwijdden wat.
"Wacht, wat heb je er precies gestudeerd?" vroeg ze plots argwanend.
"Engelse literatuur." mompelde ik afwezig, terwijl ik mijn vingertoppen in haar perfecte huid boorde. Ze verstrakte in mijn greep.
"Wat? Hoe...? Dezelfde opleiding? Waarom heb je me dat nooit eerder verteld?" stootte ze ontzet uit, terwijl ze haar ene hand in mijn haar liet glijden. Ik haalde mijn schouders op en greep de rand van haar broek.
"Het is nooit ter sprake gekomen." wuifde ik het ongeïnteresseerd weg. Langzaam duwde ik het over haar billen naar beneden.
"Maar je had het me kunnen... Harry, wat doe je?" onderbrak ze zichzelf zuchtend, voor ze mijn polsen vastnam en me tegenhield.
"Je hebt die broek niet nodig. Ik zal je vannacht wel warm houden." gromde ik, vervolgend: "Trouwens, ik wil je echt voelen als je naast me ligt." Ze bloosde diep, maar hield me deze keer niet tegen toen ik me lostrok en haar broek succesvol uittrok. Ze stapte er langzaam uit en schopte het opzij, zodat ik bevredigd zuchtend mijn handen over haar roomkleurige huid kon laten glijden. Zo fucking perfect... Vlinders fladderden rond in mijn onderbuik. Ze rilde toen ze mijn ruwe grote handen op haar dijen voelde. Het wond me op te weten dat ze het niet gewend was op die manier aangeraakt te worden. Ze was nog zo fucking puur en jong. Zo fucking onschuldig. En ik kon mijn onreine gedachten niet tegenhouden, opnieuw fantaserend over hoe het zou zijn haar onschuld zelf weg te nemen. Ik slikte en keek naar haar op.
Ze was zich niet eens bewust van haar effect op me en de seksuele gedachten die mijn hoofd vulden. In de plaats daarvan liet zich gewillig aanraken door me. Ze kon haar genot niet verstoppen.
Met een zucht liet ik haar los en kroop achteruit, zodat we samen onder mijn lakens konden liggen. Ze kroop met een diepe frons naast me.
"Ik kan nog steeds niet geloven dat je me nooit verteld hebt dat je ook literatuur hebt gestudeerd." mopperde ze. Ik rolde met mijn ogen en draaide me op mijn zij, zodat ik haar kon aankijken.
"Ik kan nog steeds niet geloven dat je me niet verteld hebt dat fucking Finn je gisteren bedreigd heeft met zijn handen rond je nek." kaatste ik de bal spottend terug. Onmiddellijk beet ze op haar lip.
"Dus dat heeft hij je ook verteld?" mompelde ze toen. Ik beet met een gepijnigde blik op mijn onderlip en bracht mijn hand omhoog, zodat ik met mijn vingertoppen over de zachte huid van haar hals kon strelen.
"Hmmm." bevestigde ik.
"Het spijt me." fluisterde ze. Ik gaf haar geen antwoord.
"Ben je nog steeds boos op me?" vroeg ze kleintjes. Met een diepe zucht haalde ik mijn schouders op.
"Ik weet het niet." antwoordde ik naar waarheid. Ze knikte en zweeg, maar ik zag dat ze teleurgesteld was. Ik kauwde op mijn lip, in gedachten verzonken. Ongegeneerd staarde ik haar aan, en langzaam liet ik mijn ogen over haar heen glijden. Ik was egoïstisch en een asshole en een grote fuck up en -als het om Lily ging, fucking gulzig. Gulzig naar haar alles: haar aanraking, haar stem, haar lippen op de mijne en mijn verhitte huid, haar lachje en haar schattige, lieve onschuldigheid. Ik voelde me er niet eens schuldig over.
Hongerig nam ik haar schoonheid in me op.
"Wil je me kussen, ook al ben je nog kwaad?" zuchtte ze plots. Mijn ogen vlogen omhoog, zodat ik recht in die van haar kon kijken. Haast smekend keek ze me aan, al zag ik evenzeer sporen van twijfel en verlegenheid. Ik beet kort op mijn lip, voor ik me voorover boog en haar met veel plezier kuste.
Ze ontspande in mijn greep en liet toe dat ik over haar heen kroop, tot ik tussen haar benen lag, net als gisteren. Aarzelend nam ze mijn middel in haar kleine handen, terwijl ik mijn ene als steun naast haar hoofd liet staan, en de andere op haar wang legde.
Na een tijdje werd ze dapperder en opende haar lippen voorzichtig, als om af te tasten hoe ver ik wilde gaan met haar. Onmiddellijk stelde ik haar gerust door mijn tong tegen de hare te duwen, verlangend naar haar smaak en uitingen van genot.
Ik gromde genietend toen ze haar slanke benen wat meer spreidde en langzaam optrok, zodat haar knieën mijn heupen raakten. Zonder na te denken liet ik mijn hand naar onderen glijden, zodat ik hem -dominant als ik was, rond haar hals kon vouwen. Direct verstijfde ze echter, waardoor ik abrupt besefte wat ik aan het doen was.
"Shit, sorry." mompelde ik, terwijl ik me lostrok. Verontschuldigend keek ik haar aan. Ze schudde snel haar hoofd en richtte haar bovenlichaam op.
"Het is oké." fluisterde ze tegen me lippen, voor ze me nu zelf kuste. Ik duwde haar voorzichtig neer en ging weer op haar liggen, deze keer berekender en kalmer. Een hele tijd bleven we zo liggen: zij onder me, mijn tedere kussen gretig aanvaardend.
Plagerig trok ik met mijn tanden aan haar inmiddels roze gezwollen onderlip. Ik steunde nu op mijn rechteronderarm, mijn vingers verstrengeld in haar zachte warrige golven, terwijl ik met mijn andere hand haar been rond mijn middel gekruld hield, als om er zeker van te zijn dat ze zo zou blijven liggen. Die van haar rustte op mijn borstkas, haar zachte palm tegen mijn huid, haar andere arm losjes rond mijn schouders geslagen.
Ze humde genietend en verschoof wat onder me. Ik bewoog mijn lippen lui tegen die van haar, volledig relaxed; eindelijk. Als ik had geweten dat ik enkel haar liefkozingen nodig had gehad om te kalmeren, had ik haar direct na mijn wandeling meegenomen naar mijn kamer. Voor enkele minuten verdween Finn volledig uit mijn gedachten, en bleven enkel zij en ik over, gelukzalig in elkaars armen.
Ik ademde ontspannen uit door mijn neus tijdens de kus en kreunde haast verlossend tegen haar mond. Fuck, ze maakte me gek.
Met een zacht smakkend geluidje trok ik me los en streelde met mijn duim over haar zachte volle onderlip. Haast verwonderd keek ze op in mijn ogen, terwijl ze met haar vingertoppen over mijn wang gleed. Ze liet haar been van mijn middel glijden, maar met een protesterende grom nam ik haar dij weer in mijn hand, zodat ik langzaam over haar martelend zachte huid kon strelen -op en neer.
Haar ogen vielen haast dicht, en slaperig dwaalden haar vingers naar beneden, tot op mijn naakte buik.
Heel langzaam kuste ik haar nog eens, zo teder en zacht mogelijk. Haar hand op mijn schouder gleed tot in mijn haar, en voorzichtig verstrengelde ze haar vingers in mijn dikke bruine krullen.
"Probeer te slapen, prinses." fluisterde ik tegen haar lippen. Ze knikte langzaam, maar tuitte haar lippen toch nog eens vertederend, haar ogen gesloten. Grijnzend drukte ik een laatste kus op haar mond, maar trok me toen definitief terug en draaide ons toen om.
Met een tevreden zucht bewoog ik tot ik goed lag, terwijl zij zich gapend op mijn warme lichaam nestelde.
"Harry?" vroeg ze zachtjes.
"Wat?" mompelde ik, terwijl ik mijn ene hand onder haar hemd liet verdwijnen, en met de andere haar been rond mijn heupen krulde. Ze wriemelde wat op me, maar ontspande toen en verstopte haar gezicht in mijn nek. Ik voelde haar lachje groeien tegen mijn verhitte huid.
"Ben je nu nog boos?" Ze klonk lichtjes ondeugend, ook al hoorde ik de onzekerheid eveneens in haar heldere, jonge stem. Ik glimlachte kort en liet mijn vingers tot op haar achterste glijden. Ik zweeg een poosje, ook al wist ik het antwoord op haar vraag al.
"Fuck... Nee, natuurlijk niet. Ik ben niet kwaad meer, baby. Niet op jou." zuchtte ik uiteindelijk verslagen. Met een frons trok ik het laken volledig over ons heen.
"Lieg gewoon niet meer tegen me." waarschuwde ik haar nog. Ze knikte langzaam en drukte een zachte kus op mijn hals.
"Beloofd." fluisterde ze, voor ze stil werd en even later vredig in slaap viel.

--
Sorry dat jullie zo lang hebben moeten wachten op een nieuw stukje, maar de herexamens are KILLING me! Dus ik had amper tijd om aan 'Paperweight' te werken. Ik heb dit stukje moeten overlezen in stukjes en beetjes... :')
Dankjewel voor jullie geduld!
Aan iedereen die ook tweede zit heeft: heel veel succes! Hopelijk heeft iedereen trouwens al een leuke vakantie gehad?
Vraag bij dit hoofdstukje: Hebben jullie Dunkirk al gezien, en zo ja, wat vonden jullie ervan? (I LOVED IT!)
Heel erg bedankt voor jullie kudo's en reacties op het vorige stukje! Love you!
(Ik ga trouwens proberen deze week nog eens te posten.)
xxx

Reacties (12)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    3 weken geleden
  • FollowYourDream

    Wauw wauw wauw!
    Eindelijk heb ik je hoofdstuk kunnen uitlezen en wauw! Lieve schat, je schrijft zoooo adembenemend! Wat hou ik toch immens veel van dit verhaal, van jou.

    Lily en Harry zijn zo schattig.
    En alhoewel Harry het nu toch is te weten gekomen van Finn, zou ik net als Lily tegen hem hebben gezwegen...

    Lily en Harry zijn echt het beste koppel ever.
    Zo cute, die twee. Wat wil ik toch graag Lily zijn. De problemen pak ik er wel bij, voor Harry's liefde doe ik alles (:

    Dunkirk nog niet gezien. No time ):
    Ooit ga ik hem zien!:)

    Xxx

    1 jaar geleden
  • Ledecky

    Dit is echt een story die je niet meer loslaat eens je eraan begonnen bent! (:

    1 jaar geleden
  • Pour

    Aah snel verder! Dit is echt het beste Harry Styles verhaal van de hele site! Laat me niet te lang wachten, hihi

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    OMG Dunkirik was echt adembenemend mooi net als dit verhaal trouwens.
    Woorden komen te kort om te beschrijven hoe goed dit verhaal wel niet is(H)

    Het maakt niet uit hoelang ik moet wachten op deze fantastische hoofdstukken!
    Wanneer ik een berichtje krijg, zit ik vol met spanning te lezen(H)

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen