Foto bij • Hoofdstuk 1.13


In een fractie van een seconde was het moment voorbij en waren Sams en Haks vingers niet langer verstrikt met elkaar, maar was Hak alleen maar gefocust op de mensen voor hem, die wildvreemde waren. Alhoewel Hak voor Sam eigenlijk ook nog een vreemde was, vond ze niet dat ze hem ook echt hoorde te beschouwde als vreemde, immers was er een kans dat ze de audities zouden doorkomen en met zijn allen door landen zouden gaan reizen om de voorstellingen op te voeren, daarbij had ze Hak al vaker gezien vandaag en was hij dus niet compleet vreemd voor haar. Ze begon hem zelfs een beetje te leren kennen en de gelaatsuitdrukkingen op zijn gezicht te herkennen, zijn glimlachen en lachende ogen te begrijpen. Nee, ze vond hem niet tellen als vreemde, allang niet meer. Eigenlijk sinds het eerste moment dat ze hem gezien had al niet meer. Ze vertrouwde hem niet, want ze kende hem niet echt, maar het voelde alsof ze hem al vaker had gezien. Hij voelde vertrouwt, als een oude verloren vriend die haar vertrouwen opnieuw probeerde te winnen. En ze gaf toe. Maar hij lette nu op de mensen voor hen die wel vreemde waren. Ze had geen idee waarom ze hier waren, maar vooral nu Hak voor haar stond, was ze niet meer bang. Haar gevoel vertelde haar gewoon dat ze nu in goede handen waren en dat Hak om zou kunnen gaan met zijn wapen, zo nodig.
En toch was ze de woorden van het meisje niet vergeten. Want Sam wist wat een Spirit Animal was. Ze wist dat zij één van de weinige was die er nooit een had geprobeerd op te roepen toen ze elf was. Maar op zich was dat niets vreemds geweest, aangezien Ilse er ook nooit een had proberen op te roepen. Ze waren beide ziek geweest toen ze verjaarden en hadden niet de kans gekregen om dan toch van het nectar te drinken. Sam had het erg jammer gevonden, maar ze had zich erbij neergelegd. Waarschijnlijk was het haar toch nooit gelukt om een dier op te roepen, ze had er vast alleen maar voor gek gestaan.
Het leek het meest logisch dat de mensen die nu voor hun neus stonden een fout hadden gemaakt. Ze zochten naar iemands Spirit Animal, maar hadden de verkeerde gevonden. Misschien waren ze op het verkeerde spoor gezet door iemand of hadden ze per ongeluk de verkeerde naam begrepen. Maar zij was in ieder geval niet de persoon waar ze op doelden. Hopelijk zouden ze dat snel genoeg begrijpen en weggaan.
Nu pas begon het tot haar te dringen hoe vreemd het eigenlijk was dat Hak hier was. Want hoe had hij hen gevonden? Hoe had hij de weg afgelegd zonder enige scheur in zijn broek of shirt? Hoe had hij geweten dat ze hier waren? Wat kwam hij hier überhaupt doen? Voor wat probeerde hij haar eigenlijk te beschermen? Deze mensen deden toch niks? Ze vroegen alleen naar haar, maar hadden waarschijnlijk een fout gemaakt. Eigenlijk was er helemaal niet iets raars aan. En toch was Hak hier helemaal naartoe gekomen. Of was hij hen soms gevolgd? Dat maakte dat ze vlug een paar stappen achteruit zette, weg van de jongen. Het was eigenlijk heel vreemd dat bijna exact hetzelfde, niet veel voorkomende wapen van hem in de boomhut lag en hij hetzelfde type wapen nu in zijn hand had.
Radeloos en verdwaasd onder de situatie, zette Sam vertwijfeld een paar haastige stappen naar Ilse toe, in de hoop onopvallend met haar in fluisterende bespreking te kunnen gaan over deze situatie en hoe ze er weer uit zouden komen zonder meer kleerscheuren dan ze nu al hadden. Misschien was de situatie veel minder erg dan Sam inschatte dat hij was, maar toch verontrustte hij haar. Er was iets niet helemaal kloppend aan de reeks gebeurtenissen de afgelopen minuten of misschien wel uren.
In haar hoofd sprong ze terug naar het moment waarop ze het gebouw met Ilse in was gelopen. Ze had Hak gezien en het roodharige meisje. Hoe toevallig was het geweest dat hij er was? Wat voor een toeval was het geweest dat hij auditeerde voor Axel, de rol die perfect was voor de hartendief van Sam? Vervolgens was hij weer naar haar toe gegaan na haar auditie, wat ook nogal vreemd was. Waarom? Hij kende haar toch helemaal niet? Waar kwam zijn interesse vandaan? Dat sloeg toch eigenlijk helemaal nergens op?
Opeens, zonder echt een duidelijke aanleiding, sprong Ilse naar voren, alsof ze bang was dat er iets zou gebeuren. Niemand anders deed wat, alleen het meisje met de rode ogen keek ongeduldig heen en weer.
‘We hebben Blaze nodig, zullen we haar maar halen dan? Wie leidt de jongen af?’ vroeg ze aan de mensen aan haar zijde. Het meisje met de grijsblauwe ogen trok haar wapen en liep op Hak af. Sams en Ilses blik kruiste elkaar even en voordat Sam het echt doorhad, had de enige jongen van het stel haar arm vast gegrepen.
‘Laat Sam met rust!’ riep Ilse en ze rende woedend op de jongen af. Sam slaakte een vermoeide zucht, waarom deed Ilse dit nou? Ze was helemaal niet opgewassen tegen zo een jongen, ze zou dit gevecht echt dik verliezen. Wanhopig probeerde ze zich los te wringen van de jongen, maar zijn greep verslapte niet en bovendien voelde ze nu ook weer de warmte van Haks hand om haar pols.
Ilses hand die inmiddels gebald was tot een vuist, raakte de schouder van de jongen met een slappe stoot. Meteen weerklonk er uitdagend gelach door het gehele bos, het viertal mensen was in lachen uitgebarsten. Sam keek medelijdend naar haar vriendin, die nog kwader leek te worden door haar mislukte poging indrukwekkend te kijken. Opnieuw kwam haar vuist in aanraking met het lichaam van de jongen, al had het niet meer impact dan een zacht vlaagje wind. Sam keek ietwat vermoeid toe naar de acties van Ilse. Wat was dat kind toch idioot met haar niets helpende acties. Haar lieve idioot, want ze deed het voor Sam, maar idioot.
Ruw pakte de jongen Ilses hand die opnieuw in zijn richting kwam en Sam voelde lichte paniek op waaien. Dit kon niet goed zijn.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    AAAAAHHH ZE HEBBEN GEEN NECTAR GEDRONKEN EN ALS ER DAN EEN TOTEMDIEREN IS DAN THINGS HAPPEN

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen