Foto bij • Hoofdstuk 1.14


Zodra Sam voelde dat de jongen haar losliet wilde ze Ilse te hulp schieten, maar ze voelde dat Haks greep steviger werd en ze begon zich uit alle macht los te rukken, al ging het nogal moeizaam. Het lukte haar haast niet, dus besloot ze voor korte tijd haar aandacht te richten op Ilse, die inmiddels wanhopig was gaan schoppen.
De jongen grijnsde breed, duidelijk genietend van de totale afgang van Ilse. Ilse was dan misschien idioot, maar zeker niet dom. Haar hand gleed al snel onopvallend in haar zak en Sam wist meteen wat ze eruit ging halen: de steen. Sam had eerder die avond gedacht dat Ilse hem verloren was, maar schijnbaar had ze hem gewoon in haar zak gestopt.
Als snel werden haar vermoedens bevestigd en pakte Ilse een voorwerp te voorschijn. Eén van de stenen uit de zak in de boomhut, wist Sam. Ze beet op haar lip, wat was dat meisje nou weer van plan?
Een paar seconden later slingerde Ilse de steen door de lucht. De jongen probeerde hem te ontwijken door naar rechts te springen, maar hij viel over Haks onverwachte, opeens uitgestrekte voet, en de steen raakte hem precies op zijn voorhoofd.
Ilse sloeg haar handen voor haar mond en Sam trok haar wenkbrauwen op. Was het Ilse dan toch gelukt iemand te vermoorden?
Maar de jongen stond al snel weer overeind alsof hij daarnet geen steen tegen zijn hoofd had gehad die ook nog eens met redelijke vaart gegooid was. Nu raasde er echte paniek door Sams lichaam, als Ilse die steen tegen haar hoofd had aangehad of zijzelf, dan waren ze dood geweest, wist ze. Zenuwachtig deed ze nog een poging los te komen, verbazend genoeg voelde ze dat Hak haar arm losliet. Ze maakte er gebruik van door naar voren te stormen. Het gebeurde allemaal zo snel dat Sam niet goed kon opletten op wat er nou precies gebeurde, maar Haks wapen ging richting Ilse en de jongen.
Sam begon nu echt in hevige paniek te raken, wat gebeurde er nou precies? Ze volgde er echt niks meer van, maar ze wist dat Ilse misschien wel in gevaar was nu. Angstig sprintte ze een naar de jongen, die zijn hand had opgeheven en naar Hak, die zo te zien moeite had zijn wapen neer te laten komen.
Sam schoot naar voren, voor Ilse en voelde een kracht door haar lichaam gaan die ze nog nooit eerder had gevoelt. Haar blik ging rond, op zoek naar Amelia, Sam vroeg zich af of ze al benden was en op de grond stond. Zo te zien had Ada haar gehaald, want ze stonden samen onderaan de boom.
Even keek Sam achterom en haar blik en die van Ilse vonden elkaar. Ze had geen woorden nodig om te begrijpen dat ze dezelfde vreemde, sterke kracht had gevoeld als zij had gedaan en ze voelde dat ze nu opeens genoeg kracht bezaten om de jongen onderuit te halen. Of in ieder geval een betere poging te kunnen doen tot.
Sam en Ilse stormde precies op hetzelfde moment op de jongen af, waardoor hij overdondert achterover viel. Maar al snel voelde Sam een steek in haar zij. Verbaasd over de plotselinge pijn die zich voordeed rond haar ribben, viel ze op haar knieën. Een paar secondes geleden had het nog niet zoveel pijn gedaan, maar het leek nu alsof al haar zenuwen tegelijkertijd werden geactiveerd en het maakte haar duizelig en misselijk. Ze lette niet echt meer op haar omgeving, ze wachtte slechts een paar secondes in de hoop dat de pijn langzamerhand zou wegtrekken. Maar dat deed het niet, het werd alleen maar erger.
Ze hief haar hoofd op, om te zien wie de dader was. Tot haar verbazing keek ze naar de stilste en de minst indrukwekkende van het viertal wildvreemde mensen.
‘Chrysante,’ het meisje met de rode ogen keek haar enigszins geërgerd aan, ‘je hebt haar verwond, en nog best ernstig ook, dit was toch niet de bedoeling! Zo kunnen we haar niet uitleveren, we moeten gaan.’ Sam drukte haar vingers tegen haar zij en stond met de nodige moeite op. Ze zag dat Ilse vast gehouden werd door het meisje met de grijsblauwe ogen, die gretig keek naar het wapen in haar hand, maar Ilse ongedeerd losliet, aangezien het meisje genaamd Chrysante en het meisje met de rode ogen haar wenkte. Stampvoetend volgde ze hen en de jongen was inmiddels ook opgestaan en achter hen aangerend. Ze hoorde ze nog tegen elkaar schreeuwen en Chrysante leek wanhopig uit te leggen dat ze opdracht had gekregen van Valerie, wie dat ook mocht zijn, om Sam te verwonden. Zodra hun gepraat wegstierf en hun gedaantes waren verdwenen in de bosjes, durfde Sam een blik te schenken naar haar zij. Met een pijnlijk gezicht zag ze het bloed dat over haar vingers was gestroomd en haar handen hadden gemaakt tot die, die ook van een seriemoordenaar hadden kunnen zijn. Ondanks dat de snee niet heel erg diep was, voelde ze toch de pijnlijke herhalende steken in haar zij, bonkte haar hoofd en suisde haar oren, als het graas bij de wind op zee. Met een vermoeide zucht rechtte ze haar rug en probeerde zo nonchalant mogelijk over te komen, ze wilde niet laten merken dat het wel degelijk enorm veel pijn deed.
Bij de eerste stap richting Ilse, sprongen de tranen van de pijn al bijna in haar ogen, maar ze beet op haar tanden en liep veder, alsof er niks gebeurt was. Bezorgd kwam Ilse naar haar toe gehold, gevolgd door Amelia en Ada.
‘Gaat het wel?’ vroeg Ilse, kijkend naar Sams hand in haar zij -die dus met bloed besmeurd was. Sam knikte, maar het was nou niet echt een overtuigende poging.
Hak pakte zijn wapen en keek Sam aan, waarna hij zijn hoofd schudde.
‘Ik wist gewoon dat ze zouden kome-’ Eindelijk eens met een vaart sloeg Ilse Hak en raakte hem recht in zijn gezicht. Hij deed niet eens een poging om het te ontwijken.
‘Je bent een stalker!’ riep Ilse verontwaardigd uit. Hak schudde verwoed zijn hoofd, maar ontkende niks. Vervolgens ging Ilses hand nog een keer met een razende vaart naar Haks gezicht, en ook dit keer ontweek Hak haar hand niet.
‘Je had ons moeten beschermen met je zwaardding! Je bent niet eens een goede stalker!’ ze gooide haar handen verontwaardigd omhoog, ‘Je bracht ons alleen maar in gevaar! En nu is Sam gewond!’ Wanhopige gaf Ilse hem nog een schop en ze wilde het waarschijnlijk nog eens herhalen, maar Sam viel opnieuw op haar knieën in het gras. De pijn had toch echt de overhand genomen en doordat ze stond werd haar zij extra belast, dus ze kon beter gaan zitten in het gras. Daarbij gonsde er nog steeds bloed over haar kleren, wat moesten Ilses ouders wel niet denken als ze straks bij haar thuis aan zou komen? Dat ze een of ander ruig gevecht hadden gehad? Misschien moesten ze nog niet naar huis gaan en moest ze eerst haar zij verbinden, dan kon ze het misschien verbergen. Ze moest in ieder geval iets anders aan, want zo zag het er eerder uit alsof ze iemand onhandig had vermoord dan dat ze zelf gewond was. En ze wilde liever niet de indruk wekken bij Ilses ouders dat ze een of andere onhandige moordenaar was of iemand die er graag uit zag alsof ze een onhandige moordenaar was.
‘Gaat het echt wel?’ Ilses bezorgdheid irriteerde haar, zoveel pijn deed het nou ook weer niet.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    OMG HARTENDIEVEN
    Ik zie Valerie nu als een soort evil team leader, zoals Geovanni of Lysandre ofzo uit PokémonxDNee, meer als Lusamine, ze lijkt wel op Lusamine

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen