Foto bij •• Hoofdstuk 2.5


De nacht verstreek vooral vol gekibbel. Maar ook vol liefelijke en gezellige nonsens. Geen van beide was dan ook verbaasd dat de klok, die net nog op acht uur ’s avonds had gestaan, versprongen was naar drie uur ’s nachts. Ilse had was voedsel gehaald van benden en ze hadden een film gekeken, nog wat bij gekletst, en ondanks de vele uren die verstreken, had nog steeds geen van beide zin om te gaan slapen. Eigenlijk was het voor het eerst dat Sam weer aan de audities dacht sinds het gesprek met Ilses moeder, want inmiddels begon ze toch wel wat zenuwachtig te worden naar de uitslag. Zouden ze het geworden zijn? Zou Hak ook meespelen? En het roodharige meisje, zou zij ook deel uitmaken van het toneelstuk? Een verlangede zucht verliet Sams lippen, ze wilde dat ze snel een telefoontje zouden krijgen over de rollen en al wist ze dat die niet zouden komen om drie uur ’s nachts, toch hoopte ze ergens dat dat morgen al zou zijn. Al was het zeer onwaarschijnlijk, aangezien het meestal wel een aantal weken duurde voordat ze eruit waren, vooral met zoveel mensen die auditie deden. En al was het natuurlijk wel begrijpelijk waarom ze er zolang overdeden, het maakte wel dat Sam het niet echt leuk vond en ongeduldig werd, waardoor Ilse zich op een gegeven moment begon af te vragen waarom ze de film maar half volgde en haar vriendin vroeg waarom ze niet goed oplette. Of tenminste, Sam vermoedde dat dat de reden was dat Ilse het vroeg, want aangezien ze niet in haar hoofd kon kijken, wist ze het niet zeker.
De nacht sloop voorbij en zodra de zon opkwam sprongen Ilse en Sam, die de hele nacht waren opgebleven, op. Beide waren ze al een tijd niet meer naar benden geslopen om opgemerkt wat eten te halen, dus ze hadden best veel trek.
Oplettend, of niemand hen ontdekte, keek Sam even naar het lege gangpad. Het huis was nog steeds in een diepe slaap en Ilse en zij zouden snel het gangpad kunnen doorkruizen om de weg naar benden te vervolgen zonder ondervraagd te worden door een gezinslid die was gewekt door hun herrie. Immers hadden ze niet echt een goede reden om, om vijf uur ’s nachts nog benden rond te hangen en hoorde ze gewoon te slapen.
‘Wat zullen we doen?’ vroeg Sam, terwijl ze de kamerdeur van Ilse weer sloot, zodat het lege gangpad nog even buitengesloten werd. Ilse haalde haar schouders op.
‘Wat te eten halen?’ stelde Ilse voor. Sam knikte. Ze opende de kamerdeur opnieuw en sloop de gang op, op naar de trap. Met een redelijke vaart liet ze haar voeten over de treden glijden, waardoor ze binnen een mum van tijd onderaan de trap stond, wachtend tot Ilse ook zou komen.
De pijn in haar zij was inmiddels wel weer wat toegenomen, maar het was in ieder geval minder dan gisteren en ze had nog het meeste last van het kloppende gevoel rondom de wond, maar ze wist ook dat het wel weg zou trekken, dus ze zei er niks over tegen Ilse, die intussen door de verstreken uren van de nacht al vergeten leek te zijn dat Sam een gewonde zij had. Vooral doordat ze ergens halverwege de nacht over waren gegaan in een kussengevecht door hun zoveelste discussie en het gekibbel alleen niet genoeg was om elkaar van elkaars mening te overtuigen.
Daarbij had Sam zich dan wel wat minder -veel minder- ingespannen dan ze normaal zou doen om Ilse eens goed duidelijk te maken hoe erg ze er weer eens naast zat, maar haar zij wilde dat niet echt en protesteerde dan ook wanneer ze een onverwachtse beweging maakte of wanneer ze veel vaart of kracht zette achter een aanval.
Wat maakte dat ze het gevecht verloren had, ofwel, het was niet per se haar bedoeling geweest, want zelfs haar wond zou haar niet tegen houden om te winnen van Ilse, maar ze werden ergens halverwege onderbroken door een overgaande telefoon op de gang, waardoor ze beide afgeleid waren en Ilse de genadeklap uitdeelde, om vervolgens te gluren naar wie er gebeld had.
Echter waren ze daar nooit achter gekomen, omdat de persoon -wie het ook zou kunnen zijn- ophing voordat het mogelijk was voor Sam of Ilse de telefoon te bereiken. Geen voicemail of een nummer dat ze opnieuw zouden kunnen bereiken, wat ze beide ietwat vaag hadden gevonden, maar het was na de afgelopen uren van die eerdere dag, al helemaal niet zo een interessant onderwerp om een gesprek over te houden, dus geen van beide had er nog wat over gezegd.
En zo kwam het dat Sam onderaan de trap stond te wachten op Ilse, die heel erg leek te treuzelen om iets, met haar hand in haar zij, om het geklop te laten wegtrekken en Ilse de tijd te geven om haar pas zo te versnellen zodat ze beide zouden kunnen eten.
Terwijl Ilse de trap af kwam stormen, liep Sam de woonkamer in. De omgeving herkende ze als ontzettend vertrouwt, aangezien ze er meerdere malen was geweest en vaak een preek had gehad over de onverantwoordelijkheid van Ilse en zij als ze weer eens naar het bos waren gegaan of iets hadden uitgespookt dat ze beter achterwege hadden kunnen laten. Maar dat het niet mocht of dat het onverantwoordelijk was, maakte het juist zo leuk. Het weten dat ze iets verkeerd deden was dan ook de doorslag dat ze het wel deden.
Sam schuifelde door de donkere kamer, die alleen verlicht werd door de gloed van de opkomende zon die naar binnen scheen door kiertjes waar het gordijn niet helemaal goed dicht zat. Ze glimlachte zodra het licht haar huid verwarmde, ook al stond ze midden in een donkere, koele kamer, toch voelde ze dat deze dag wat warmer zou worden dan de vorige. De winter ebde langzaam wel weg, maar er waren alsnog veel nachten waarin het vroor en dagen waarin het ook overdag kil was.
Sam draaide zich om zodra ze voetstappen hoorde en ondanks dat ze er haast zeker van was dat het Ilse was, vond ze het toch nodig te controleren of ze het wel degelijk was.
Al snel vonden haar ogen die van Ilse. Samen onderzochten ze de inhoud van de keukenkastjes en de koelkast, maar nergens was iets eetbaars te vinden dat ze konden gebruiken als ontbijt.
‘Zullen we het maar gaan halen?’ stelde Sam voor, waarbij ze dacht aan de dichtstbijzijnde supermarkt. Ilse knikte instemmend. Sam voelde nu weer de zenuwen. Misschien, heel misschien, als ze terug kwamen, was er wel gebeld of ze de rollen van Fayline en Cassiane hadden of niet. En natuurlijk zou ze, zodra er gebeld werd, meteen vragen naar wie de rol van Axel had gekregen. Ze wist immers zeker dat niemand een betere acteur zou kunnen zijn dan Hak.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    *hoopt dat Yona gewoon geen rol heeft*

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen