Foto bij •• Hoofdstuk 2.7


Sam hoorde voetstappen vanachteren dichterbij komen, maar ze wist dat het niemand anders kon zijn dan Ilse. Dat kind had natuurlijk het hele stuk waarin Yona de straat in sloeg gemist omdat ze voor zich uit staarde aangezien ze na leek te denken over dingen. Soms was dat kind eigenlijk ook best wel vermoeiend, vooral als had gebleken dat Yona iemand anders was geweest, iemand die misschien wel een gevaar had gevormd voor hen, want dan Ilse dat hele stuk mooi gemist. Maar gelukkig lette Sam wel een beetje op de omgeving en was het meisje haar niet ontgaan.
Ze vervolgde de weg naar Yona nu veel langzamer, ze had haar pas vertraagd omdat ze verwachtte dat Yona haar aanwezigheid zelf zou uitleggen, maar ze leek te wachten tot Sam dichterbij was. Dat was ook het grootste gedeelte dat Sam wantrouwde, aangezien ze haar ook vanaf deze afstand prima kon verstaan en dichterbij komen echt niet nodig was. Misschien dacht Ilse hetzelfde, want die was inmiddels een stukje naar voren gerend en rende zelfs Sam voorbij naar Yona toe. Wat was ze nu weer van plan? Haar kennende kon het niet iets verstandigs of iets doordachts zijn, maar was het weer een of andere impulsieve actie om de situatie te snappen of te begrijpen.
‘Jij was toch ook bij de musical!’ riep Ilse, iets te enthousiast. Veel te enthousiast, vond Sam. Ze snapte de plotselinge vrolijkheid van haar vriendin niet. Was zij dan de enige die zich ergerde aan het roodharige meisje voor hun neus? Wat maakte Ilse zo enthousiast over dat kind? Sam zuchtte opnieuw, dit keer onhoorbaar.
Yona knikte bevestigend op Ilses vraag en richtte zich weer naar Sam.
‘Ik heb een boodschap van Hak,’ verklaarde ze haar aanwezigheid. Sam staarde haar ongelovig aan. Hak had haar hierheen gestuurd? Maar waar sloeg dat op? Hij kon die boodschap dan toch zelf wel overbrengen, daar had hij geen boodschapper voornodig? Geërgerd en onverschillig keek Sam de andere kant uit. Ze was woedend onder het idee dat Hak haar zo liet zitten na gisteren, maar ze wist dat ze misschien niet van hem kon verwachten dat hij haar persoonlijk zou komen vertellen wat hij nou precies te zeggen had, toch? Of, eigenlijk, waarom kon ze dat niet van hem verlagen? Het was toch zijn boodschap? Zijn woorden die hij wilde overbrengen naar haar? Waarom gebruikte hij daar Yona voor? Dat vervelende kind nog wel, dat sloeg nergens op en irriteerde haar alleen nog maar meer. Als die boodschap niet iets heel nuttigs was, dan zou ze al snel doorlopen, immers had ze nog steeds trek en was ze vermoeid aangezien ze de hele nacht was op gebleven met Ilse, dus ze had best veel behoefte aan wat drinken of eten om naar binnen te werken. En ze had totaal geen behoefte aan Yona met de boodschap van Hak, dus eigenlijk wilde ze het liefst mogelijk dat ze haar onopvallend kon passeren, maar natuurlijk zou Ilse dat nooit toestaan. Ilse, de vrolijke, wat dat betreft ietwat irritante persoon die per se met iedereen wilde praten, per se wilde dat iedereen lief en leuk behandeld werd, ook al was die persoon nog zo schuldig. Het dwarsboomde Sam nogal.
‘Yona?’ een stem doemde op vanuit een zijstraatje, ‘Yona, kindje?’ Een oude vrouw kwam vanuit de zijstraat richting Yona, Sam en Ilse gelopen. Sam zag meteen dat de vrouw al aardig oud was, aangezien haar grijs begon te kleuren en haar gezicht getekend werd door rimpels. Als deze vrouw zo oud was, hoe oud moest ze dan wel niet geweest zijn toen ze Yona kreeg? Ergens verafschuwde Sam het, maar dat hield ze uiteraard voor zich en ze keek zwijgend hoe de vrouw voor haar kwam staan en haar oogcontact zocht, ook al wist ze niet precies waarom ze dat deed. Misschien omdat ze wilde weten wie Sam was en op die manier vroeg om uitleg, alsof ze verwachtte dat Sam ook daadwerkelijk zou uitleggen wie ze was. Maar dat deed ze niet. Ze hield haar mond. Keek vooruit, ontweek de blik van de vrouw om aan te geven dat ze geen zin had in een gesprek en wachtte totdat Yona de boodschap van Hak zou vertellen. Ze mocht er nu wel eens mee opschieten, Sam had niet alle tijd van de wereld om hier zo te staan wachten, in de nog best frisse buitenlucht.
‘Je hebt de rol!’ riep de oude vrouw blij naar Yona. Sam trok haar wenkbrauwen op, de uitslag van de audities zouden er toch nog niet zijn, dat kon toch niet, dat het er nu al zo snel was? Ze wierp een blik naar Ilse, die haar even verbaasd aan keek zoals zij Ilse aankeek. Beide wilde ze nu naar Ilses huis sprinten om te horen of de voicemail was ingesproken, om uiteraard door te krijgen of ze door waren of niet. Waarschijnlijk niet. Ze vergat Haks boodschap er haast door en wilde bijna omdraaien, toen Yona’s irritante, hoge stem haar eraan herinnerde dat ze nog steeds in een ongemakkelijk gesprek zat verwikkeld met twee zo goed als onbekende mensen. Een zucht verliet haar lippen, ze deed niet eens de moeite de irritatie jegens Yona’s en de aanwezigheid van de oude vrouw te verbergen. Waarom zou ze ook? Waarom zou ze het verbergen? Ze mochten echt wel doorhebben hoe irritant ze waren.
‘Wat is Haks boodschap dan?’ vroeg ze uiteindelijk, toen nog steeds niemand de moeite had genomen de stilte te verbreken.
‘Of je onmiddellijk naar jouw of Ilses huis wil terug keren,’ de grote glimlach die verscheen op het gezicht van haar terwijl ze de woorden uitsprak, maakte de irritatie des te groter.
‘Waarom?’ vroeg Ilse bezorgd. Nam ze die boodschap nou ook nog serieus? Yona haalde haar schouders op.
‘Weet ik het niet, hij vroeg me alleen om het door te geven.’ Sam rolde met haar ogen. Ze kende de inhoud van haar eigen boodschap niet eens? Had ze haar tijd hier nou echt aan verspild? Ze draaide zich om.
‘Laten we gaan,’ riep ze naar Ilse, terwijl ze naar haar wenkte. Als ze één ding zeker wist, dan was het wel dat ze nooit maar dan ook nooit zou luisteren naar dat advies. Niemand hoefde haar te vertellen wat ze wel en niet kon doen. Dat bepaalde ze zelf wel.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Mijn haat aan Yona is intens, kan ze alsjeblieft gewoon doodgaan? Hak is van mij(6)
    En ik zou wel meteen teruggaan, want Hak(H)Ik zou er echt niets om geven dat hij me niet gered had en dat hij een soort stalker was, ik zou geloven dat hij zijn redenen had, want idk liefde maakt blind(H)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen