Foto bij •• Hoofdstuk 2.8


Ondanks dat Sam graag naar huis wilde gaan om te luisteren of ze door de audities heen waren gekomen of niet, ging ze toch de andere kant op. Ook al was er niets dat ze liever wilde weten dan of ze door waren of niet, ze wilde Haks advies niet opvolgen. Bovendien hadden ze er ook niks aan om nu ergens te schuilen in Ilses huis, ze wisten ten eerste niet waarvoor ze zouden moeten schuilen, ten tweede was het een compleet vreemde die het hen oplegde en ten derde hadden ze nog steeds geen ontbijt. En zo kwam het dat ze de tocht naar de supermarkt voorzette, echter dit keer wel met een korte omweg zodat ze Yona en haar moeder konden ontwijken.
Dus ze slofte verder door de straten, een ietwat mopperende Ilse voegde zich bij Sam die koppig doorliep.
‘Kunnen we niet beter naar huis gaan?’ stelde Ilse voor. Sam schudde haar hoofd, dacht Ilse werkelijk dat ze net zo naïef was als zij was? Want als iets niet waar was, dan was het dat wel.
‘Hij kwam het ons niet eens persoonlijk vertellen,’ mompelde Sam, ‘waarom zouden we luisteren naar wat die Yona zei?’ Ilse antwoordde niet op die vraag, schijnbaar had ook zij toch wel zin in een redelijk ontbijt. Sam glimlachte tevreden bij de gedachtes dat ze hun weg weer ongestoord verder konden vervolgen, vooral zodra ze zich bedacht dat ze al bijna bij de supermarkt waren aangekomen.
Sam en Ilse keken elkaar meteen aan toen de supermarkt in zicht kwam, beide enthousiast over het eten dat ze nu eindelijk naar binnen zouden kunnen werken en de energie die ze nu eindelijk zouden kunnen hebben nadat ze de hele nacht waren opgebleven. En Sam gaf toe, het was absoluut niet hun slimste keuze geweest om dat te doen, in tegendeel, nu ze met haar zij zat was ze juist vermoeider en daarbij was de vorige dag ook vermoeiend geweest, door alle indrukken en alle nieuwe dingen, het liefste had ze misschien wel geslapen, maar ze was al zo vaak de hele nacht opgebleven dat het haar niet zoveel meer kon schelen en ze de vermoeidheid wel redelijk zou kunnen overleven door gewoon wat voedsel en wat drinken naar binnen te werken. Ja, daarmee zou ze het echt wel volhouden.
Dus Ilse en zij stapte de supermarkt binnen, op een ietwat snel tempo. Ze moesten zich in houden haast naar het eten te rennen, aangezien de tijd hun trek wel wat vergroot had naast dat ze al trek hadden gehad door het doorhalen van de nacht, dus een zucht verliet hun lippen toen Ilse opeens bedacht dat ze geen geld bij zich hadden.
'Ik dacht dat jij het wel mee zou nemen!' was haar zeer trieste excuus voor deze ongelukkige gebeurtenis. Sam trok haar wenkbrauwen ongelovig op, dat kind kwam ook altijd met de meest domme en loze argumenten aller tijden, ja dat was zeker geen talent van haar. Maar wat moesten ze nu? Nu hadden ze geen geld, geen eten, trek en een waardeloze boodschap. Dat maakte ze nog armer dan ze waren, arm aan energie, arm aan antwoorden en rijk aan vragen en trek. Maar ondanks alles, glimlachte Sam. Ze wist zelf ook niet precies waarom, gewoon omdat dit zo typerend voor ze was. Het was zó Ilse en zij dat ze dit soort idiote dingen vergaten als geld. Werkelijk, zij waren toch echt de enige op de wereld die zo dom zouden zijn om geld te vergeten terwijl ze juist daarvoor helemaal om waren gelopen naar de supermarkt, niet?
Ilse daar in tegen zuchtte eens diep.
'Wat zullen we nu doen?' vroeg ze, terwijl ze triest staarde naar de voedselwaren in de schappen. Sam haalde haar schouders op. Ze had werkelijk geen idee. Want ja, wat moesten ze doen? Niets? Gewoon naar het huis van Ilse gaan en daar vragen of Ilses moeder wat te eten wilde halen? Naar Ilses huis gaan en daar kijken of er toch nog iets te eten was? Geld op halen en terug komen? Ze haalde haar schouders op, ook al was het gebaar niet echt tegen Ilse bedoeld maar meer tegen de vragen die ze zichzelf stelde. Ze schonk Ilse nog een blik, die inmiddels haar hele zakken nog eens doorging of ze toch niet ergens nog wat geld had.
'S-Sam...' stamelde ze tenslotte, 'Volgens mij ben ik mijn sleutels ook kwijt...'
'Wat?' Sam begon nu wel een beetje geërgerd te raken, ze had toch echt duidelijk gezien dat Ilse de sleutels in haar zak had gestopt en mee had genomen van haar huis, hoe waren ze opeens verdwenen? Wanhopig dacht ze aan de sleutels van haar huis die nog in haar zak zaten, anders zouden ze wel naar Sams huis gaan, misschien was daar wat te eten, maar eerst moest haar vriendin nog maar eens goed zoeken in alle zakken en misschien ook in haar geheugen, wat ze nu weer had gedaan om ze kwijt te raken.
'Zeker weten?' vroeg ze dus, om er maar zeker van te zijn dat Ilse echt niet wist waar ze waren, als ze haar voorstel zou doen.
'Ik heb echt geen idee waar ze zouden kunnen zijn,' zei Ilse, zachter dan ze normaal praatte.
'Zullen we dan maar naar mijn huis gaan?' verzuchtte Sam. Ilse knikte ietwat beschaamd. Sam snapte wel waarom, ze raakte bijna altijd haar spullen kwijt, integendeel tot Sam zelf, want die was iets minder chaotisch. Haar sleutels zou ze al helemaal niet kwijt raken, en ook al wist Sam en wist Ilse het ook, Ilse had ze niet expres zoekgemaakt. Maar Sam kende haar wel goed genoeg om te weten dat ze baalde van zichzelf dat ze weer het geld én haar sleutels moest vergeten. Daarbij hadden ze nu best wel een groot probleem. Ze dacht alleen al aan het probleem dat als iemand het zou vinden, dat die persoon dan gewoon toegang zou hebben tot Ilses huis, Ilses spullen en onopgemerkt van alles zou kunnen stelen. Het zou onmogelijk zijn om haar huis onbewaakt achter te laten en er was héél weinig kans dat een eerlijke vinder het zou brengen naar de politie, laat staan dat Ilse het ooit zou vertellen aan haar ouders, dat ze zo dom was om haar sleutels kwijt te raken. Daarnaast, waarschijnlijk zouden haar ouders haar dan niet zo snel weer opnieuw sleutels meegeven, dus dat zou ook een probleem worden als ze uit school kwam en nog niemand anders van het gezin thuis zo zijn.
Als ze haar sleutels niet zouden vinden dan zouden een boel sloten in Ilses huis vervangen moeten worden en haar fiets zou dan ook al niet meer op slot kunnen. Wat allemaal zovéél geld zou kosten, zoveel moeite dat Sam maar besloot te wachten tot haar vriendin het optimisme weer zou herpakken en zelf enthousiast en actief op zoek zou gaan naar haar sleutels of een suggestie zou doen waar ze te vinden zouden kunnen zijn. Maar in de veronderstelling dat Sam nu eens een plan zou verzinnen -vermoedde Sam althans- zei ze niets.
Dus Sam liep de winkel uit, op weg naar huis, dit keer op een langzamer tempo en naar de grond starend zodat ze toch misschien nog ergens de sleutels zou zien liggen.
'En je weet zeker dat je ze mee hebt genomen?' Ilse knikte vastberaden.
'Jij hebt toch ook gezien hoe ik mee ze nam, of niet?'
'Volgens mij wel...'
'Je denkt toch niet dat,' Sam viel even stil, 'ze je beroofd hebben? Yona en haar moeder?'

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    First of al, #metrotrauma's
    En second, Yona's mom is pretty much dead... so...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen