Foto bij •• Hoofdstuk 2.9


'Nee!' schoot Ilse meteen in de verdediging, 'Ik ben mijn sleutels gewoon kwijt geraakt.'
'Voor de zoveelste keer,' Sam ontweek Ilses blik door de grond nog eens goed te bekijken en vervolgens haar ogen te richten op de huizen in de verte, de weg naar haar huis zou weer best een tijdje lopen zijn. En ergens baarde de waarschuwing van Hak haar zorgen. Wie zouden ze allemaal kunnen tegen komen in die tijd? Immers waren ze Yona en haar moeder ook al tegengekomen, wie weet wie ze allemaal nog meer tegen het lijf zouden lopen. Met een ietwat nerveus vooruitzicht op hun terugweg wachtte totdat Ilse zou antwoorden. Meestal antwoordde Ilse wel op zulke antwoorden van Sam, meestal schoot ze ook in de verdediging voor zichzelf, maar dat deed ze dit keer niet. Dit keer was ze gewoon stil. En ergens vond Sam dat verdacht. Immers waren hun discussies en hun gekibbel haast altijd om dit soort dingen, hun geruzie was nooit zo vermeden als nu. Bezorgd over Ilse trok Sam haar mond open om nog wat te zeggen, maar ze had eigenlijk geen idee wat ze moest zeggen en ze had al helemaal geen idee of het een goed plan was om haar nu uit haar gedachten te halen waar ze nu schijnbaar in verzonken was, voor de tweede keer die dag. Was er soms iets dat haar plaagde? Maar Sam peinsde er niet over, wat maakte het ook uit? Vroeg of laat zou ze er toch wel achter komen, nu hoefde ze alleen maar een weg te volgen naar Sams huis, een weg die ze al zo vaak waren gelopen dat het niet uit maakte of ze zich concentreerde of niet. Waarom kon het haar dan zoveel schelen of Ilse haar vraag wel of niet beantwoordde?
Ze had net een vraag bedacht om haar te stellen toen haar gedachtes onderbroken werden door een stem. Natuurlijk, in de altijd zo stille en rustige buurt was er opeens een hele drukke stroom met mensen, waardoor ze steeds mensen tegen kwamen of zoiets dergelijks? Hoe vaag was dat? Wat was er toch allemaal gaande? Ze zouden er haast wel een heel boek over kunnen schrijven, zoveel vragen en zoveel dingen als er nu gebeurde.
Die gedachtes leken nog logischer toen Hak in haar blikveld verscheen. Zijn brede schouders hingen ontspannen naar benden, wat nogal ironisch leek met de getekende zorgen op zijn gezicht.
'Hak?' Sam werd knalrood en begon al weer te mompelen zodra ze door kreeg wie er nou eigenlijk voor haar neus stond. Herinneringen van de vorige dag raasde door haar hoofd en ze kon alleen nog maar denken aan hoe hij haar de vorige dag had gedragen. Het was zo beschamend geweest dat ze er alleen nog maar roder van werd, al probeerde ze dat te verbergen door haar handen nonchalant in haar zakken te steken en hem aan te kijken, alsof ze niet bang was om zijn blik te vinden en nog roder te worden.
Al mislukte dat fataal, want haar wangen werden zo mogelijk nog zo een tien keer roder. Ze glimlachte vaag naar hem.
'Hoi,' antwoordde de gespierde jongen, terwijl hij zijn zwarte haren uit zijn gezicht streek, alsof hij daarmee indruk wilde maken.
'Hoi!' En daar was Ilse de iets te enthousiaste Ilse weer die naar Hak toeliep om hem beter te begroeten -of waarom ze het dan ook zou doen. Dit keer had Sam eigenlijk totaal geen idee wat het doel van Ilse was, dus keek ze maar toe wat ze zou doen, ook al kon ze het niet laten wat inschattingen te maken. Ze zou toch niet... Ze zou toch niet weer denken dat het een goed idee was om hem in zijn gezicht te slaan, wat dan de tweede keer zou zijn? Zo idioot en dom was ze nou toch weer niet? En waarom zou ze dat doen? Dat zou ze toch niet doen na zo een enthousiaste begroeting? Dat was haast even ironisch als Haks houding die niet in overeen stond met zijn gezichtsuitdrukking. En dat terwijl Ilse bijna altijd te voorspelbaar was, dus ze snapte de redenatie en de reeks gebeurtenissen van dit alles niet precies, maar Ilse stapte af op Hak, om hem vervolgens vertwijfeld aan te staren. Twijfelde ze nou wat voor reactie ze zou geven?
'KOM JE JE EXCUSES AANBIEDEN VAN GISTEREN?' riep Ilse tegen Hak, al was ze best dichtbij hem en was schreeuwen niet meer dan overbodige belasting van Sams oren. Hak staarde haar verbaasd aan, maar leek haar niet te willen vragen waarom. Hij keek alleen maar een beetje afwezig naar haar, alsof hij het alleen maar deed om te laten zien dat hij het gehoord had, maar voor de rest helemaal niet geïnteresseerd was.
'Je bent een slechte stalker, weet je dat!' brandde Ilse los, alsof het woede was die haar al jaren lang treiterde, 'Wat doe je hier?' Ze leek wat te kalmeren, wat Sam wat geruststelde, aangezien zij de enige van het drietal leek te zijn die opmerkte dat ze midden op staart een scene trapte waar niemand op zat te wachten, vooral niet als Ilse door de gehele straat zou schreeuwen dat Hak een stalker was, want dan zou Sam nog roder worden dan ze al was en ze wist niet of er nog meer bloed naar haar wangen kon stormen dan er nu al bij haar wangen zat. Ze keek Ilse dodelijk aan, in de hoop dat die de hint zou begrijpen en ze haar scene zou afbreken, maar ze leek er geen trek in te hebben en bleef hem kwaad aanstaren. Hak keek haar onschuldig en ontkennend aan, hij probeerde haar duidelijk, duidelijk te maken dat hij geen niet gekomen was voor zo een conversatie, maar Sam kon niks anders dan wanhopig toe kijken, want wat moest ze doen? Ze wilde niet dat Ilse zo tekeer ging tegen Hak, maar ze kon toch niet anders dan haar gelijk geven? Hak deed onduidelijk en vreemd, en als niemand zijn of haar stem tegen hem zou verheffen, dat zou hij dat misschien nooit doorkrijgen.

Reacties (1)

  • Samanthablaze

    Jamaar Hak doet altijd onduidelijk en vreemd(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen