Voor Colman! Mijn eerste Hotch one shot! WHOOOP

Dat Lieke een grote fout had gemaakt, had ze na enkele seconden al doorgehad.
Ze was een avondje uit geweest met Esmée Hale en Gabriëla Wood, twee van haar beste vrienden. Ze hadden een paar drankjes op, maar gelukkig was Lieke nog nuchter genoeg om haar weg naar huis te vinden. Ze moesten immers alle drie een anderen kant op, wat betekende dat Lieke de donkere straten in haar eentje door moest. Daarnaast waren ze bezig aan de weg, waardoor Lieke nog een stukje om moest ook.
En dat is waar ze de fout in was gegaan. De eerste straat ging goed en ook de tweede, derde en de vierde. Toen ze echter de hoek om liep, wetend dat ze bijna thuis was, sloeg het noodlot toe.
Er stond een groepje jongens tegen een muurtje aan. Ze blokkeerde over duidelijk de weg. Lieke kon er met geen mogelijkheid langs zonder de jongens aan te spreken. En al bij het idee kreeg ze de rillingen. Ze greep in haar tas en zocht naar haar oordopjes. Ze deed ze in zonder de muziek aan te zetten en begon te lopen. Ze hoopte met heel haar hard dat de jongens haar zouden negeren. Maar veel vertrouwen had ze er ook niet in.
"Hey!" hoorde ze een van de jongens roepen voordat ze werd vastgepakt. Ze probeerde door te lopen, maar dat lukte niet. Ze deed haar oordopjes uit en keek zo moedig mogelijk naar de lange jongen die haar vast had.
"Wil je me los laten?" vroeg ze. Haar stem trilde lichtjes. De jongen keek naar zijn vrienden, alsof hij zichzelf heel stoer vond. Maar loslaten deed hij niet.
Hij pakte haar juist steviger vast, terwijl ze een tik op haar billen voelde.
"Laat me alsjeblieft los." zei ze zachtjes. Ze had het al opgegeven en ze hoopte met heel haar hart dat ze niet hier ter plekke werd vermoord. Of nog erger..
Ze kneep haar ogen stijf dicht en durfde deze pas weer open te doen toen ze een man hoorde schreeuwen.
"Waar zijn jullie mee bezig! Wegwezen!" hoorde ze. De grip van de jongen om haar arm werd al iets minder.
"Ik ben een FBI agent en ik heb een pistool op zak. Misschien een goed idee als jullie haar nu meteen los laten en haar nooit meer met één van jullie vieze vingers aanraken. Begrepen?!"
De hand verdween en Lieke zakte van opluchting neer op de koude tegels.
"Gaat het?" hoorde ze dezelfde stem zeggen. Ze keek op en zag een man van middelbare leeftijd voor haar stem. Hij knielde neer en zijn bruine ogen onderzochten haar arm. Lieke haar tranen gleden langs haar wangen naar beneden.
"Het is al goed. Je bent veilig met mij." zei hij zacht, terwijl hij haar tegen zich aantrok.
Hoewel de rillingen nog over Lieke haar rug heen liepen, voelde ze dat het goed zat met deze man. En als hij echt voor de FBI werkte, zou het al helemaal geen probleem zijn. Hij schermde haar voor even af van de buitenwereld en het maakte haar rustig.
"Wat is je naam?" vroeg hij na een tijdje.
"Lieke Brewster." zei ze zachtjes.
"Ik ben Aaron Hotcher. Ik werk voor de BAU, deel van de FBI." legde hij uit. Lieke keek hem bewonderend aan.
"Maar de meeste noemen mij Hotch." zei hij toen, met een kleine lach op zijn gezicht.
Hij hielp haar overeind en ze voelde hoe sterk hij was.
"Dankjewel." zei ze. "Mijn huis is hier om de hoek, ik denk dat ik het nu wel in mijn eentje af kan."
Ze wilde de man, Hotch, verder niet lastig vallen.
"Weet je zeker?" vroeg hij, waarna ze knikte en kort naar hem glimlachte.

Toen ze eindelijk in haar bed lag, dacht ze terug aan de jongens. Ze kon nog steeds niet helemaal bevatten dat ze er onderuit was gekomen. Dat het was gelukt om bij hun weg te komen. Ze kon daar maar één iemand voor bedanken en het probleem was dat ze niet wist hoe. Ze had zijn telefoon nummer niet en om hem nou helemaal te contacten via de FBI leek haar ook geen goed idee.
Toch wilde ze haar 'held' nog een keer bedanken en hoopte ze heel erg dat ze hem ooit nog een keer zou zien. Hij zou toch niet ver kunnen wonen, als hij 's avonds laat bij haar in de straat liep. Met de lach van Hotch op haar netvlies gegrift viel ze uiteindelijk een half uur later in slaap.

De volgende ochtend stond Lieke op met een dikke kater. De drank en de gebeurtenis erna maakten dat haar hoofd duizelde. Het voelde alsof ze ieder moment over kon geven, maar gelukkig was dat tot nu toe niet gebeurd. Ze checkte haar kastjes naar pijnstillers, die tot haar teleurstelling op bleken te zijn.
Daarna checkte ze haar ijskast voor melk en vond alleen een leeg pak.

Daarom liep ze even later met tegenzin de plaatselijke supermarkt in. Ze pakte een mandje en liep het eerste pad in. Veel had ze gelukkig niet nodig, want ze was niet van plan hier lang rond te hangen. Ze liep naar de zuivel afdeling en pakte een pak melk, terwijl ze keek naar de aanbiedingen.
"Lieke?"
Lieke draaide zich meteen om. Ze herkende die stem maar al te goed. De hele ochtend had zij aan die stem gedacht.
"Hotch." zei ze blij, waarna ze zich omdraaide. Er stond een glimlach op zijn gezicht.
Liekes wangen kleurden rood.
"Nogmaals bedankt." zei ze toen. Hij knikte alsof het niks was en kwam naast haar staan zodat hij ook een pak melk kon pakken.
"Ik vroeg me af.." Lieke schraapte zenuwachtig haar keel en keek hem kort aan. "Ik vroeg me af of ik je misschien nogmaals mag bedanken. Door middel van een etentje misschien?"
Het voelde alsof haar wangen knal rood waren en het liefst wilde ze zo hard mogelijk weg rennen. Maar als ze dat zou doen, zou ze hem nooit meer aan durven kijken. Gelukkig keek Hotch haar bewonderend aan en knikte.
"Een etentje met zo'n mooie vrouw sla ik zeker niet af." zei hij, terwijl hij zijn mobiel pakte. Van het ene op het andere moment werd zijn gezicht weer serieus.
"Mijn werkrooster is werkt nooit mee met mijn vrije tijd. Zou je het goed vinden als ik jou een berichtje stuur als ik tijd heb?" vroeg hij toen. Er stond een soort smeekbede op zijn gezicht geschreven.
"Wel doen dan!" zei ze lachend, waarna ze haar nummer gaf.
"Zoals ik al zei; een etentje met jou sla ik zeker niet af."

En zo gezegd zo gedaan. Het had even geduurd, maar twee weken later zat Lieke aan een tafeltje met tegenover haar Aaron Hotchner. Hij zag er nog even mooi en lief uit als dat hij vier weken geleden had gedaan. En al de kriebels die Lieke tevergeefs had proberen weg te stoppen, vulden nu haar buik weer.
Hij vertelde over zijn werk en het feit dat niemand hem had serieus genomen toen hij over haar had verteld. Het maakte haar aan het lachen, want als Lieke het verhaal zou horen, had ze het misschien ook niet geloofd. Maar het was echt gebeurd en Lieke zag hem nog altijd als haar redder in nood.
Toen de avond verstreek werden de gevoelens tussen de twee steeds duidelijker en het was Hotch die toen het initiatief nam. Hij pakte haar hand, waardoor Lieke verrast op keek, en keek haar kort aan voordat hij zijn mooie glimlach liet zien.
"Ik wil je vaker zien, Lieke." zei hij toen. "Wat dacht je van een echte date? Ik regel alles en jij hoeft alleen maar te genieten."
Er ging een golf van opwinding door Liekes lichaam en ze knikte vlug. "Graag." zei ze toen.
Hotch boog voorover en drukte heel kort zijn lippen even op die van Lieke.
Lieke wilde het liefst een gat in de lucht springen, maar ze blijf ijzig kalm en wreef toen met haar duim over zijn hand. Hij keek haar betekenis vol aan en Lieke beet op haar lip.
"Graag.." herhaalde ze toen zachtjes en keek verlegen naar hun samen gevouwen handen.
Ze kon nu al niet wachten op hun eerste echte date.

Reacties (26)

  • Long

    Ik kan geen kudo meer geven. :ccccccc

    4 jaar geleden
  • Long

    (wbw)

    4 jaar geleden
  • Long

    I'M CRYING DIT IS ZO BAE GOODBYE LEEF DIT IS TE MOOI VOOR WOORDEN

    4 jaar geleden
  • Long

    Er ging een golf van opwinding door Liekes lichaam en ze knikte vlug.

    me always als ik hem zie tbh

    4 jaar geleden
  • Long

    Er ging een golf van opwinding door Liekes lichaam en ze knikte vlug.

    me always als ik hem zie tbh

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen