'Ayden?' klinkt het.
Ik kijk omhoog. 'Ja!' roep ik.
'Ayden, hou vol!' Het is Brinnif. Gelukkig maar.
'Ik glijdt weg!' gil ik. Mijn handen zijn spierwit geworden en zitten vol bloed. Ik hijs mezelf wat hoger en probeer op de tak te gaan zitten, maar het lukt niet. Ik blijf met één hand bungelen en probeer met mijn andere hand houvast te vinden in de rotsen wand naast me. Ik zweer dat ik een inkeping vond! Maar toen ik mijn hand erin stak verdween de tak en de inkeping.
'BRINNIF!' gilde ik en net voor ik de mist in verdween werd er een touw naar beneden gegooid. Ik greep het vast en mijn lichaam werd richting de wand geslingerd.
Ik weet niet hoe ik het kon; maar razend snel bond ik het touw om mijn middel, wat super handig was aangezien ik het volgende moment bewusteloos werd geslagen tegen de wand.

Als ik wakker word heb ik geen pijn. Nergens. Geen hoofdpijn, geen pijn in mijn arm en ook geen pijn aan mijn schrammen. Ik doe mijn ogen open en merk dat ik bijna naakt op een bladerdek lig met een heel raar spul op me gesmeerd. Aha, door het spul heb ik dus geen pijn.
Ik hoor stemmen.
'Hallo?' roep ik. Mijn stem is schor. Maar ja.
Het bladerdek word opzij geschoven en een meisje komt binnen. Ik schrik en deins terug.
'ken je me nog?' vraagt ze. Ik herken haar wel ergens van... 'ik ben Mella.'
Ik kijk haar even aan en herinner me haar dan. Ik had haar al eerder ontmoet in mijn kamer volgens mij en ik had haar bij de trainingen gezien....
'Oh, hoi.' Opeens schaam ik me voor mijn naaktheid. 'Zijn de hongerspelen al afgelopen?' Vraag ik onnozel.'
'Ja,' opeens klinkt haar stem heel vaag.
Ik schiet hijgend overeind, oké, dat was een levensechte droom. Mijn hoofd bonkt en ik heb overal pijn. Ik heb mijn kleren gewoon aan en ik lig ergens in een holle boom tussen de wortels.
Ik hoor helemaal niets, alleen gekraak van takken in de wind. Ik voel mijn honger erger dan ooit.
Op hetzelfde moment komt Brinnif binnen met een konijnen poot in haar hand. Duidelijk boven het vuur gehouden.
'Hoi, hoe gaat het?' Ze pakt uit haar zak een pil en die moet ik eerst opeten voor ik konijn mag eten. Het is een smerige pil, die ik ook nooit van mijn leven meer in mijn mond zal stoppen.
Na een hele tijd vraag ik: 'Waarom rende je zo hard weg?'
'Wat?' vraagt ze en draait zich naar me om.
'Je liet me in de steek, met een wolf.'
'Ik liet je niet in de steek! Kijk, ik zal het je uitleggen. Heb je die ene rugtas nog?'
'Bedoel je die ene nutteloze met gewichten?' vraag ik.
'Ja die.' Brinnif gaat naast me zitten en zonder dat ik ook maar antwoord heb gegeven pakt ze "haar" rugtas die nog bij was gebleven.
Ze haalt er een groot kapmes uit en dan de gewichten, ben ik blind of zo? Maar, in het kapmes zijn inkepingen, ze legt de gewichten erin waardoor er een soort dodelijke morgenster is ontstaan.
'En nu?' vraag ik.
'Vechten,' grijnst ze.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen