Foto bij Hoofdstuk 10

Als ik ze alles heb verteld, lopen we terug naar de rest van de klas. Cassy en Ben werpen me bezorgde blikken toe en ik doe alsof ik het niet zie. Normaal gesproken zou ik me eraan ergeren, maar nu geeft het me een warm gevoel. Vooral Bens bezorgdheid voelt goed.

Van Dijk is de tweede persoon die me in een omhelzing neemt als ze mijn verhaal hoort. Het dringt me nog niet echt binnen, maar waarschijnlijk is het inderdaad een big deal. Ik weet niet hoe ik me moet voelen.
‘Gaat het echt wel goed, Alex?’ vraagt mijn lerares nog eens. Ik knik. Ik heb geen idee of ik het meen.
‘Ik ga een hartig woordje met de mensen hier spreken,’ zegt ze, ‘dit had nooit moeten gebeuren.’ Daar kan ik alleen maar mee eens zijn, dus ik knik. Ik voel me alsof iedereen behalve ik aan het bepalen is hoe ik me moet voelen en het is frustrerend. Bijna net zo vervelend als de buikpijn die aan het opkomen is.

We krijgen ons afsluitende praatje, Van Dijk biedt me helende kristallen te leen aan, maar ik weiger. Alles gaat voorbij in een waas en ik wil eigenlijk niets liever dan naar huis.
‘Voel je je wel goed, Alex?’ vraagt Ben. Hij legt een hand op mijn schouder om me te ondersteunen en mijn hart begint weer sneller te kloppen.
‘Een beetje buikpijn,’ verklaar ik. ‘Ik denk dat ik maar naar huis ga.’
Ik kijk Ben aan, alsof ik hem in stilte smeek aan te bieden bij me te blijven.
‘We zorgen wel voor je,’ zegt Cassy. ‘Wil je een fruitmand?’
Ik lach. ‘Dat is lief, maar ik heb geen fruitmanden nodig.’
Ik wil eigenlijk gewoon alleen met Ben praten. Of alleen zijn. Ik weet het niet.
Dan gaat, alsof het universum me gehoord heeft, Cassy’s telefoon. Ze neemt op en hoewel ik probeer mee te luisteren, kan ik niet opmaken waar het over gaat.
‘Mara heeft me nodig voor voorbereiding voor het debat morgen,’ zegt ze. ‘Vind je het erg?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Ga maar. Het komt wel goed met mij.’
Ze glimlacht en geeft het door aan het hoofd van de debatclub. Dan hangt ze op en geeft ze me nog een knuffel. ‘Laat me weten als je een fruitmand nodig hebt. Of zo’n heliumballon die ze in het ziekenhuis verkopen.’
Ik grinnik. ‘Het is maar een beetje buikpijn, Cassy.’
‘Oké dan. Dan zie ik jullie morgen?’
We knikken synchroon en dan ineens zijn we alleen. Alex, zeg ik tegen mezelf, heb je hier over nagedacht? We zijn alleen.
‘Zal ik je naar huis brengen?’ vraagt Ben. Hij glimlacht bezorgd naar me, en ik knik dankbaar. Mijn moeder is nog lang niet thuis en ik weet dat ze niet weg kan van haar werk. Bovendien, het is Ben.
Oh god, het is Ben.

En ik heb, duidelijk en niet meer te ontkennen, absoluut een crush op Ben. Alles wat er in de oudheid is gebeurd, is ineens vergeten en ik ben in het heden en alleen maar in het heden.

‘Hoe voel je je?’ vraagt hij me als we bij me thuis zijn. Hij had me waarschijnlijk al moeilijk zien kijken op de fiets. De zorgen zijn niet langer weg te wuiven. De buikpijn is veel erger geworden.
‘Niet geweldig,’ zeg ik, en ik steek de sleutel in het slot van mijn huis. ‘Ik ga langzaam dood, denk ik.’
Ben lacht en legt een hand op mijn rug. Het voelt warm en geruststellend en zo goed. ‘Je overleeft het wel, dramaqueen.’
Ik lach door de pijn heen en we lopen naar binnen. Zodra we in de huiskamer zijn, plof ik neer op de bank.

‘Auw,’ zeg ik klagend. ‘Ik had dus echt niet moeten eten in de oudheid.’
‘Heb je gegeten?’ vraagt Ben. ‘We mochten niet eten.’
‘Dat weet ik ook wel.’ Ik lach even. ‘Ik kwam er niet helemaal onderuit op dat feestmaal.’
Ben gaat op de rand van de bank zitten. ‘Je had niet moeten eten. Gaat het echt wel?’
Vertel me iets wat ik niet weet. ‘Het gaat wel.’
Het is even stil en ik staar naar het plafond. Ik zou het hem nu kunnen vertellen. Die gedachte maakt mijn hart meteen weer razendsnel kloppen. Durf ik hem het nu te vertellen? Heeft hij recht op wat ik heb ontdekt?
‘Wat is er, Alex?’ vraagt Ben. Hij heeft opgemerkt hoe stil ik ben.
‘In de oudheid,’ begin ik, terwijl ik heel hard besef dat ik nu niet meer terug kan, ‘vond ik uit dat Alexander… dat Alexander en Hephaestion niet zomaar vrienden waren.’ Ik kies mijn woorden zorgvuldig en even ben ik bang dat ik te subtiel was, maar Ben klinkt begrijpend.
‘En ik realiseerde me iets…’ Mijn maag draait zich om. Ik kan nu echt niet meer terug. ‘Ik voel misschien hetzelfde voor,’ ik slik, ‘voor… voor jou.’
Het is stil voor een paar verschrikkelijke seconden. Ik kijk naar hem en ik probeer zijn reactie te peilen. Heel even staat zijn gezicht uitdrukkingsloos en dan glimlacht hij.
‘Echt waar?’ Hij klinkt blij.
‘Ja.’
‘Alex,’ hij lacht en kijkt weg. ‘Je hebt geen idee hoe lang ik al gevoelens voor jou heb.’
‘Wat?’ Ik kan het niet geloven. Hij… echt waar?
‘Ja.’
Het is weer stil, maar deze keer is het een goede stilte. We staren naar elkaar met een glimlach. En dan ineens komt Ben dichterbij en oh hij legt een hand op wang. Gaat hij me kussen? Heel even stopt hij, kijkt hij in mijn ogen, alsof hij om toestemming vraagt. Ik knik bijna onmerkbaar, ademloos en dan voel ik zijn lippen op de mijne. Ze zijn zoveel zachter, zoveel warmer dan ik had verwacht. Ik vergeet te ademen voor een paar seconden, vergeet alles, en dan kus ik terug.


People, Beex (credits voor Hypergraphia voor de shipnaam) is nu officieel canon! En dit is dan ook het laatste hoofdstuk. Niet getreurd, ik heb nog een epiloog gepland die een paar dingen zal uitleggen. Maar Ben en Alex zijn samen en daar ging het eigenlijk (voor mij) om.
@Hypergraphia: ja, het was irritant, hè? En dat is helemaal waar, en het spijt me voor dat hoofdstuk.
@EASE: het spijt me.

Reacties (7)

  • EASE

    GDdjkktrsxb

    4 jaar geleden
  • Grace

    IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIH EINDELIJK
    Ook al is deze story maar 10 hoofdstukken, ik heb serieus het gevoel alsof ik echt een eeuwigheid en 100 hoofdstukken heb moeten wachten op dit moment :'D

    Zoals altijd weer simpel, maar geweldig geschreven!

    4 jaar geleden
  • Bellum

    Lol, idk why maar ik had echt het idee dat dit een 100k story zou worden(cat).
    Ach, dan maar genoegen nemen met Beex.

    Goed geschreven trouwens, echt een orgineel idee!

    4 jaar geleden
  • Catmint

    Noooooo, niet het eindeeeeeee

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Yes, yes ^^ Dit maakt me happy ^^

    Alleen jammer dat het zo goed als afgelopen is... :/

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen