Foto bij 034

The romantic thing about the darkness was always the constant pull towards the light. -Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


"Dus, ga je mee?"
Verstoord keek ik naast me, recht in Keiths vriendelijke ogen. Ik zuchtte en nam nog een slok van mijn koffie, terwijl ik samen met hem over de campus liep. De koude wind waaide recht door mijn kleren, zodat ik mijn dikke sjaal rillend wat beter rond me wikkelde.
"Ik weet het niet." antwoordde ik aarzelend.
"Komaan, Rose! Iedereen gaat! Je kan onmogelijk 'nee' zeggen tegen een feestje van de grootste studentenclub in Columbia! We hoeven zelfs niet lang te blijven." smeekte hij me. Met een frons kauwde ik op mijn lip.
"Ik hou niet van feestjes, Keith. Die van Louis zijn al vervelend genoeg." Ik wist dat ik klagerig klonk, maar ik was niet in de stemming voor dansen en alcohol, zeker nu niet. Na dit weekend bleef ik maar aan Harry denken.
Hij leek zo anders dan de voorbije weken, alsof iets in hem een klik had gemaakt waardoor hij eindelijk had besloten opener te worden met me. Het verhaal over Mike, zijn knuffels en kussen, uitnodigingen om bij hem te slapen... Het leek allemaal zo onwerkelijk. Toch kon ik niet anders dan hopen dat het misschien iets meer betekende, hoe onrealistisch dat ook was. Wat als hij ook gevoelens voor mij had?
En ik wist dat het me eerder angst zou moeten inboezemen na Finns dreigementen. Hoe vreselijk ik het ook zou vinden, het was beter voor ons allebei om hem te mijden en te weten dat hij absoluut niets voelde voor me, ook al wenste ik niets liever. Maar god, ik kon het niet. En elke keer dat hij me de voorbije dagen had aangeraakt, had hij mijn hart sneller doen slaan.
"Rose!" Geschrokken keek ik mijn blonde vriend weer aan.
"Sorry, ik was aan het dromen." zuchtte ik. Met een grijns stak hij zijn beide handen in zijn broekzakken.
"Over Harry?" grinnikte hij. Ik kon een korte lach niet inhouden. Blozend stak ik een plukje haar achter mijn oor.
"Hoe gaat het met je bokser?" spotte hij.
"Hij is mijn bokser niet." zei ik zacht, al werden mijn wangen nog wat roder en beet ik op mijn lip toen hij me met opgetrokken wenkbrauw aankeek.
"Ik beloof dat ik Emily niets zeg." reageerde hij suggestief. Ik fronste en nam nog een slok koffie.
"Spreek je haar nog?" Hij zweeg even, maar knikte toen langzaam.
"Ze heeft me gisteren een bericht gestuurd." zei hij aarzelend. Ik keek hem een tel aan, zwijgend. Hij hoefde niets te zeggen; ik wist heel goed dat ze nog steeds kwaad op me was. Hoofdschuddend wendde hij zijn hoofd af, en wandelde naast me verder. Net toen we het welkome warme universiteitsgebouw binnenstapten, begon mijn gsm onverwachts luid te rinkelen in mijn broekzak.
Onmiddellijk haalde ik mijn mobiel uit en wierp Keith een verontschuldigende glimlach toe. Mijn mondhoeken krulden echter direct weer naar beneden toen ik zag wie me opbelde. Slikkend en tegen mijn zin nam ik op en bracht mijn gsm naar mijn oor.
"Moeder." mompelde ik.
Ik hoorde eerst geroezemoes en het geluid van tikkende hakken aan de andere kant van de lijn, toen haar koele stem: "Lily-Rose. Hoe gaat het met je?"
Ze klonk uitermate ongeïnteresseerd.
"Goed. Met jullie?" Geïrriteerd klakte ze met haar tong.
"Fantastisch. Dat zou je weten als je de moeite nam je ouders af en toe op te bellen. We weten niet eens waar je tegenwoordig uithangt." Ik rolde met mijn ogen.
"Op school."
"Spreek in volzinnen." snauwde ze. Ik reageerde niet en wandelde samen met Keith in de richting van onze aula, van harte hopend dat Emily er niet zou zijn.
"Ik bel om je te laten weten dat je morgenavond op een feestje in New York wordt verwacht. Het is in Manhattan, dus je hebt geen reden er niet te zijn. Je vader heeft een nieuwe businessdeal binnengehaald en het volledige gezin is uitgenodigd op een receptie. Ik verwacht dat je er bent."
Ik fronste met een radeloze blik in mijn ogen. Ik haatte de feestjes en recepties waar we van tijd tot tijd moesten gaan paraderen in dure jurken en te hoge schoenen, stilzwijgend achter mijn vader aan trippelend terwijl hij connecties legde en het neppe beeld van zijn 'perfecte' gezinnetje uitbuitte om met sympathie deals te winnen en miljoenen binnen te rijven.
Ze wachtte niet op mijn antwoord en vervolgde: "Ik heb enkele jurken voor je aan de kant laten leggen in Bergdorf, dus je kan na je lessen één gaan uitkiezen. Betaal hem met je creditkaart. Morgenavond wordt je om zes uur verwacht in een salon in de stad voor je make-up en haar, want we kunnen niet weer zo'n ramp hebben als op je vaders vorige etentje thuis." spotte ze. Met een zucht dacht ik terug aan die ene memorabele avond, toen Harry me voor het eerst had gekust tegen Jims auto. Sophia en Stella hadden me toen opgemaakt... Ik moest op mijn tong bijten om mijn moeder niet toe te snauwen dat er niets mis was geweest met mijn haar, want ik was er vrij zeker van dat ze een brutaal antwoord niet op prijs zou stellen.
"Om zeven uur begint de receptie, dus zorg dat je op tijd bent. Ik stuur je het adres nog door." Ik humde.
"Wat was dat?" katte ze met haar schelle stem.
"Ik zal er zijn." verbeterde ik mezelf.
"Mooi. En kom samen met Marcus, wil je? Het zou belachelijk zijn apart te arriveren." Ik verstijfde.
"Marcus gaat ook?" Ze zuchtte, duidelijk geërgerd dat ik haar tijd verspilde met nodeloze vragen.
"Natuurlijk gaat Marcus ook, Lily-Rose. Alle grote namen uit de business in New York zullen er zijn." Ik slikte en sloot kort mijn ogen, terwijl ik met Keith de aula binnenliep, nog steeds op mijn hoede en hopend dat ik Emily niet zou zien.
"Ik moet gaan. Ik zie je morgen. En kom op tijd!" snauwde ze, voor ze zonder nog een woord te zeggen inhaakte. Verdwaasd bleef ik nog een tel met mijn gsm tegen mijn oor staan, tot Keith me opschrok.
"Rose?" Ik stak mijn telefoon blozend weg.
"Zitten we daar?" stelde hij voor. Zonder te kijken naar waar hij wees, volgde ik hem knikkend naar twee lege zitjes in het grote auditorium.
Hoe had ik ooit zo naïef kunnen zijn te denken dat ik Marcus zou kunnen ontwijken? Alsof Harry en ik nog niet genoeg in de problemen zaten...

's Avonds was Sophia op hetzelfde moment klaar met haar les. Ze ging met een vrolijke grijns akkoord mee te gaan naar Bergdorf Goodman om mijn jurk uit te kiezen. Kon ik maar half zo opgewonden als haar zijn...
"Ik ben nog nooit binnen geweest in een winkel als deze." zei ze bewonderend, toen we even later aan het begin van Fifth Avenue uit de auto stapten en de drukke straat overstaken. Een kille, onaangename wind woei tussen de hoge flatgebouwen. Ze staarde met grote ogen naar het indrukwekkende witte gebouw voor ons, de gouden letters opvallend boven de luxueuze inkom.
"Shit, Liam mag me hier gerust eens mee naartoe nemen." humde ze, terwijl ik glimlachte naar de portier en een stille 'bedankt' mompelde toen hij de deur voor ons openhield.
"Wow." snakte Sophia naar adem, op het moment dat we de luxueuze winkel binnenliepen en ze het interieur in zich kon opnemen. Ik was er zelf nog nooit eerder geweest, maar het deed me niets. De voorbije zeventien jaar had ik niets anders gekend dan plekken als deze.
Dit was mijn leven.
Ik wandelde snel naar de kassa en keek onzeker naar de vrouw erachter. Ze keek op met een neppe glimlach.
"Waarmee kan ik helpen?" snerpte ze.
"Eh... Mijn moeder heeft gisteren gebeld. Edith Harper. Ze heeft enkele jurken opzij gelegd, waarschijnlijk op naam van Lily-Rose Harper."
"Volgt u mij maar." knikte de verkoopster, terwijl ze met een stralende lach rond de toonbank wandelde en ons wenkte met haar gemanicuurde hand. Ontzet keek ik naar de hoge hakken waarop ze moeiteloos balanceerde, terwijl ze mij en Sophia meenam naar de paskamers en ons de duur uitziende zetels aanbood in de hoek van de ruimte.
"Wat is dit? Een winkel of een lounge? Jezus." lachte Sophia stil. Giechelend keek ik haar aan, terwijl ik mijn ogen evenzeer over de overdreven luxe rond me liet glijden. Mijn moeder had zichzelf weer overtroffen.
Ik zag aan mijn vriendin dat ze zich niet volledig op haar gemak voelde, en amper wist hoe ze zich moest gedragen in een ruimte als deze. Ik kon het haar niet kwalijk nemen.
"Ziezo." glimlachte de verkoopster, die zich bij ons voegde met een kledingrek en naast me halt hield.
"Ik heb zes jurken aan de kant gelegd, op wens van..."
Ze trok het blaadje van de eerste kapstok en las voor: "Edith Harper." Ik knikte.
Haar teveel aan armbanden rinkelden rond haar pols terwijl ze me de dure kledingstukken één voor één toonde, samen met bijhorende schoenen en tasje. Ik probeerde te raden welke instructies mijn moeder had doorgegeven toen ik de witte, poederroze en crèmekleurige jurken bestudeerde, maar ik kon me er iets bij voorstellen. Zonder uitzondering waren ze lang, conservatief en op het randje van ouderwets, precies zoals ik het gewend was.
Het was mijn moeders gewoonte me tijdens één van haar feestjes in jurken te proppen die niet alleen alle mogelijke zichtbare huid tussen mijn nek en knieën aan het zicht onttrokken, maar ook zo neutraal van kleur waren, dat ik meestal niet meer leek te zijn dan een deel van het interieur.
Zelfs Sophia leek er na een tijdje genoeg van te hebben naar de saaie outfits te staren, want toen de verkoopster me naar een pashokje bracht, mompelde ze quasi verveeld dat zij zou rondkijken in de winkel tot ik klaar was. Ik knikte en schonk haar een verontschuldigende blik, voor ik in één van de reusachtige paskamers verdween.
Elke jurk die ik paste leek nog vreselijker te zijn dan de vorige, en moedeloos humde ik toen ik na een kleine twintig minuten een opgewonden klop op het deurtje hoorde.
"Rose, oh my god! Kijk naar..." begon Sophia opgewonden, maar viel stil toen haar oog op mijn met beige bloemen afgezette outfit keek. Verafschuwd trok ze haar neus op, al glimlachte ze onmiddellijk erna opgewonden en duwde een duur uitziende stof onder mijn neus.
"Waarom koop je deze niet?" Verwonderd keek ik een tel in haar donkerbruine ogen. Vervolgens bestudeerde ik nieuwsgierig de sexy, bloedrode jurk in haar handen. Ik lachte eens spottend, hoewel ik mijn ogen niet van het prachtige ontwerp kon afhouden.
"Mijn moeder zou me vermoorden." Sophia rolde slechts met haar ogen.
"Beter dat dan een hele avond in één van haar te moeten rondlopen." antwoordde ze laconiek. Ik liet een korte giechel horen. Aarzelend beet ik op mijn lip. Ik liet mijn vingers voorzichtig over de zijdezachte stof glijden toen ze me het had overhandigd.
"Ik weet het niet." zuchtte ik na enkele seconden twijfelend.
"Trek hem gewoon aan! Passen is oké, toch?" probeerde ze me te overtuigen. Ik fronste en keek haar kort aan.
"Goed dan." glimlachte ik, waarop ze opgewonden in haar handen klapte. Ze sloot de deur en wachtte geduldig buiten, terwijl ik mezelf bevrijdde uit het monster dat ik nu aanhad en erna heel voorzichtig in de rode jurk stapte. Hij zat me als gegoten. Benieuwd keek ik op in de spiegel, en snakte verrast naar adem toen ik mezelf zag.
Ik zag er ouder uit. Volwassen. Met grote ogen draaide ik met mijn heupen, en keek bewonderend naar hoe de lichte stof rond me danste en mijn volledige huid liet oplichten. Ik had mezelf nog nooit op deze manier gezien.
Bovenaan was de jurk in een triangel uitgesneden, diep en zicht biedend op de welving van mijn decolleté. Achteraan kwam de stof in mijn nek samen, maar liep niet verder door dan tot mijn zijden en liet tot aan mijn middel mijn volledige rug naakt.
Van daaruit waaierde de lichte stof uit als een wolk van rode stof, hoewel twee splits aan de zijkant toch zicht op mijn benen boden. Ik tilde de rok bewonderend zuchtend wat op, zodat de stof de grond niet langer raakte.
"Sophia?" riep ik aarzelend. Nog geen twee seconden later was ze mijn paskamer gretig binnengekomen. Ze slaakte een opgewonden gilletje.
"Perfect." Ze kwam voor me staan en haalde haar handen door mijn haar.
"Deze jurk is gemaakt voor je, Rose. Ik meen het. Je ziet er fantastisch uit." zuchtte ze, toen ze een stap achteruit had gezet. Ik beet op mijn lip.
"Bedankt. Maar ik kan hem niet kopen." zuchtte ik toen. Verontwaardigd keek ze me aan.
"Waarom niet? Omdat je moeder wil dat je de saaiste jurken ter wereld draagt? Dat is niet eerlijk, Rose! Waarom koop je niet gewoon wat je zelf wil aantrekken?" Ik antwoordde niet, maar streelde enkel afwezig over de rode stof.
"Ik heb geen verstand van je wereldje, maar waarom zou je honderden euro's spenderen aan iets dat je haat? Dit is zijn geld tenminste waard." probeerde ze me te overtuigen. Ik fronste.
"Ik weet het. En ik wil hem echt heel erg graag dragen, maar..." Ik aarzelde even en vervolgde toen beschaamd: "Maar mijn moeder zou me wurgen als ze me hierin zag."
"Je bent zeventien! Je kan niet voor de rest van je leven afhankelijk blijven van je ouders, oké? Waar is het meisje dat weken geleden besliste niet naar haar vader te luisteren en bij ons te komen wonen?" vroeg ze veelbetekenend. Ik zuchtte.
"Ja, maar dat weten ze niet."
"Komaan, Rose! Het is een jurk! Het is niet alsof je opeens beslist te verhuizen naar The Bronx, oké? Wat is het ergste dat ze kunnen doen? Een scène schoppen op hun chique feestje?" Ik kauwde zenuwachtig op mijn lip. Ze was me langzaamaan aan het overhalen, en ik kon niet beslissen of dat een goede of slechte zaak was.
"Dat is waar." zei ik aarzelend. Ze grijnsde.
"Doe eens iets wilds, Rose! Laat dat gekke kantje in je los!" lachte ze. Ik rolde met mijn ogen en beet op mijn nagels, tot ik een trillerige zucht slaakte en mijn handen verslagen ophief.
"Oké! Goed dan! Ik koop hem!" zei ik snel, voor ik me kon bedenken. Ze kneep opgewonden in mijn wangen.
"Super!" lachte ze. Met een laatste knipoog danste ze mijn pashokje uit. Hoofdschuddend kleedde ik me weer om in mijn jeans en T-shirt, voor ik de jurken voorzichtig aan het rek hing, en de rode zorgvuldig over de metalen stang drapeerde.
Toen ik even later naar buiten wandelde en mijn sjaal rond mijn nek wikkelde, stond de verkoopster met een grote glimlach op me te wachten.
"Ik neem deze." knikte ik, terwijl ik wees op de sexy, rode Valentino-jurk. Ze verbleekte.
"Die? Maar..." Ze slikte en stotterde iets onverstaanbaars.
"Is dat niet mogelijk?" vroeg ik, lichtjes teleurgesteld. Ze schudde haar hoofd en forceerde een lach.
"Natuurlijk wel! Natuurlijk! Hij past enkel niet echt bij de jurken die uw moeder verkiest." mompelde ze voorzichtig. Moeilijk kauwde ik op mijn onderlip.
"Dat geeft niet!" kwam Sophia met een vrolijke lach tussenbeide.
"U heeft toevallig geen paar schoenen en een tasje dat hier perfect bij zou passen?" vroeg ze onmiddellijk erna zelfverzekerd. De verkoopster wierp nog een blik op mij, maar zuchtte toen verslagen.
"Natuurlijk. Volg maar." Opgewonden kneep Sophia in mijn hand. Met een geamuseerde blik op haar liep ik achter de vrouw de pasruimte uit.

Een dik halfuur later stonden we weer buiten, klappertandend in de ijzige koude.
"Ik mis de zomer nu al." klaagde ik, terwijl we naar de rand van de stoep wandelden en onze hand uitstaken naar de eerste taxi die we zagen. Sophia lachte.
"Misschien moet je iemand vinden die je warm kan houden tijdens de koude wintermaanden." plaagde ze me. Onmiddellijk begonnen mijn wangen te gloeien.
"Wat bedoel je daarmee?" vroeg ik zenuwachtig. Snel stapten we de gele wagen in, en drapeerden de beschermhoes met mijn jurk over onze schoten.
"Harry heeft daarnet gebeld. Terwijl je je schoenen aan het passen was." zei ze enkel, nadat ze de chauffeur ons adres had gegeven. Ik wendde snel mijn blik af en keek naar de bomenrij naast de straat buiten.
"Oh?" vroeg ik zo ongeïnteresseerd mogelijk.
"Hij was niet tevreden dat je je gsm niet opnam. Hij vroeg zich af waar je bleef. Gelukkig heb ik hem kunnen geruststellen." lachte ze. Ik slikte.
Verdorie, ik was hem volledig vergeten te zeggen dat ik later thuis zou zijn. Geen al te slimme zet, na Finns dreigementen en de ruzie die we de dag ervoor hadden gehad...
"Het is gek hem zo bezorgd te horen. Ik kan me niet herinneren dat hij ooit al om iemand anders dan zichzelf heeft gegeven op die manier, zeker niet om een meisje." Ze was overduidelijk naar antwoorden aan het vissen, maar ik reageerde niet. Uiteindelijk slaakte ze een verslagen zucht.
"Oké, genoeg. Stella en ik houden ons al dagen in. Wat is er aan de hand tussen jullie, Rose?" Nu keek ik haar wel aan.
"Niets. We zijn gewoon... Hij..." Ik slikte en speelde met mijn vingers in mijn schoot.
Ik boog naar haar toe en zei op fluistertoon: "De laatste twee dagen is hij gewoon anders, begrijp je? Ik weet niet waarom, maar hij lijkt... liever. Hij wil dat ik bij hem slaap, en zo." Haar ogen fonkelden.
"Hij heeft gevoelens voor je, daarom." lachte ze. Mijn ogen werden groter.
"Wat? Nee, Harry voelt helemaal niets voor mij." protesteerde ik onmiddellijk. Ze zuchtte en keek me aan alsof ik slechts een kind was, en geen greintje verstand had van de wereld.
"Wees niet zo onnozel. Hij is smoorverliefd op je, en iedereen die het niet doorheeft, is een idioot." zei ze, even direct en open als altijd. Ik speelde nerveus met mijn haar. Ik durfde haar niet te geloven en te hopen op iets dat er met alle waarschijnlijkheid niet was.
"Stella zei ook dat hij je al ge..."
"Spreek het niet uit!" waarschuwde ik snel, direct beseffend wat ze van plan was te zeggen. Ze grijnsde.
"Sorry, ik was vergeten dat je zo overdreven preuts bent." plaagde ze me. Ik bloosde lichtjes.
"Vertel het aan niemand, oké?" smeekte ik haar. Ze stelde me onmiddellijk gerust met een begrijpende knik.
"Ik hou het voor mezelf, beloofd." Het was eventjes stil, maar toen vervolgde ze: "Was het eenmalig, of...?" Ik slikte. Haar ogen werden reusachtig.
"Oh my god, Rose! Je bent echt intiem met hem!" siste ze. Ze stootte een ongelovige lach uit, terwijl ik bloedrood werd en verlegen van haar wegkeek.
"Je hebt toch nog niet..." begon ze. Ik schudde mijn hoofd.
"Nee! Natuurlijk niet! Hij zei zelf dat ik er nog niet klaar voor ben." fluisterde ik terug, haar onderbrekend. Ze glimlachte verwonderd.
"Wauw. Ik had nooit gedacht dat Harry een romantische kant had." zei ze. Ik voelde mijn mondhoeken evenzeer omhoog krullen.
"Ja, hij... Hij is heel speciaal."
"En jij? Wat voel jij voor hem?" vroeg ze nieuwsgierig. Ik haalde mijn schouders radeloos op.
"Ik ben zo verliefd op hem geworden, ook al weet ik dat we nooit iets kunnen beginnen. Iedereen bleef me waarschuwen, maar ik kon mijn gevoelens niet tegenhouden." zuchtte ik. Hoofdschuddend keek ik door het raampje naar buiten, starend naar de toppen van de hoge gebouwen naast ons.
"Misschien was iedereen gewoon fout? Misschien maken jullie wel een kans samen?" opperde ze voorzichtig. Ik antwoordde niet, en glimlachte enkel zwak. Ik was misschien naïef, maar niet achterlijk. Ik wist dat ik onmogelijk iets kon beginnen met Harry. Onze werelden waren te verschillend, en zowel zijn milieu als het mijne leek er alles aan te doen ons uit elkaar te drijven. Ik kon enkel hopen dat ik dat moment zo lang mogelijk kon uitstellen.
Toen we even later aankwamen op de loft en Louis zei dat Harry zo'n kwartier geleden vertrokken was naar Jim om te trainen, kon ik mijn teleurstelling niet verbergen. De rest van de avond kwam hij niet meer thuis; mijn ontgoocheling werd enkel groter.
Voor het eerst in dagen sliep ik ook weer op de sofa, te bang om alleen naar zijn kamer te gaan. Wat als hij me daar niet wilde zonder hem?
Ik kon de slaap amper vatten nu ik alleen en op de versleten bank lag. Ik bleef luisteren naar de voordeur, wachtend tot hij zou terugkomen. Meermaals stuurde ik hem bijna een bericht, maar ik wilde niet wanhopig overkomen, dus ik onderdrukte de neiging en dwong mezelf mijn ogen te sluiten. Uiteindelijk viel ik toch in een onrustige, droomloze slaap, tot ik rond middernacht gewekt werd door het gevoel van vingertoppen op mijn wang.
"Lily." hoorde ik iemand fluisteren. Ik opende mijn ogen knipperend en keek slaperig op naar de persoon die naast de sofa gehurkt zat.
"Harry." zuchtte ik. Ik ging traag rechtop zitten en liet mijn blik over hem heen glijden.
"Waar bleef je? Ik was bezorgd." zei ik zachtjes -ik was bang dat ik Mia en Stella op de andere sofa's anders wakker zou maken, terwijl ik vermoeid in mijn ogen wreef. Hij fronste en stak een pluk haar achter mijn oor.
"Ik moest trainingstijd inhalen. Ik ben langer gebleven met Jim." fluisterde hij. Ik knikte en liet hem mijn laken van me af duwen.
"Wil je bij mij komen slapen?" vroeg hij hoopvol. Met een glimlach nam ik zijn grote hand vast, zodat hij me rechtop kon helpen en naar zijn kamer leiden. Ik sloot de deur achter ons en wandelde onmiddellijk naar zijn bed, veel te slaperig om recht te blijven staan. Hij schopte zijn schoenen uit.
"Ik ga eerst een douche nemen, goed? Ik kom straks." mompelde hij, terwijl ik onder zijn lakens kroop en het me comfortabel maakte.
"Goed." knikte ik, mijn ogen al gesloten en zijn kussen in mijn armen.
Ik viel in slaap voor hij terugkwam...
Pas de volgende dag, toen ik helderder en volledig wakker was, besefte ik dat hij er gespannen en moe had uitgezien. Ik veronderstelde dat Finns dreigementen hem bezighielden. Ik wenste dat ik er met hem over kon praten, maar hij was al weg toen ik gewekt werd door de zon, en tot mijn teleurstelling vond ik geen briefje met een uitleg. De rest van de dag zag ik hem niet meer. Toen ik 's avonds na mijn lessen een korte tussenstop bij de loft maakte om mijn outfit op te halen, was hij er weer niet. Ik probeerde mijn teleurstelling zo goed mogelijk te verstoppen toen ik wuifde naar Louis, Liam en Aiden in de zetel, en vertrok.
Ik had Marcus' berichten de hele dag genegeerd, alsof ik niet wist dat hij samen met me naar het evenement wilde, en hoopte maar dat hij niet al te gefrustreerd zou zijn. In feite wilde ik hem helemaal niet zien, maar ik wist dat het onvermijdelijk was.
Ik voelde me niet op mijn gemak terwijl ik me in het luxueuze decor van het salon liet klaarmaken voor vanavond. In de make-upstoel speelde ik de hele tijd zenuwachtig met de stof van mijn jurk, plots spijt krijgend van mijn impulsieve beslissing nu Sophia er niet meer was om me moed in te praten.
Maar het was pas toen ik vijf voor zeven uit de taxi stapte en opkeek naar de voorgevel van het prachtige gebouw in de Upper West Side, dat mijn nervositeit me haast deed instorten. Slikkend schoten mijn ogen van links naar rechts, verrast dat mijn vaders zakenpartner een galerij had uitgekozen als locatie voor zijn evenement. Het was hoe dan ook een aangename verrassing. Misschien was er iets te zien en zou ik niet de hele tijd van her naar der gesleurd worden door mijn ouders om al hun kennissen te ontmoeten.
Mijn hart klopte in mijn keel terwijl ik naar de deur wandelde en achteraan de rij voor de deur aanschoof.
"Lily-Rose Harper." zei ik met een trillerige glimlach tegen de portier, die zijn ogen over zijn lijst liet scannen, maar toen glimlachte en een stap opzij zette.
"Een prettig avond." knikte hij. Ik bedankte hem stilletjes en wandelde de kleine inkomhal binnen. Er waren al behoorlijk wat mensen, verspreid over deze en een verdere ruimte, groter en verbonden met de eerste door een verlichte doorgang. De galerij was wit, en aan de muren hing abstract werk van een voor mij onbekende kunstenaar. De rest van de ruimte was leeggemaakt om plaats te maken voor de gasten.
Zenuwachtig zocht ik in de ruimte naar mijn familie. Ik vond hen aan mijn rechterkant, tot mijn ontzetting naast Marcus en zijn ouders. Mijn moeder merkte me als eerste op, vlak voor ik me bij hen voegde. Haar ogen werden groot, en haast verafschuwd staarde ze naar mijn outfit.
"Lily-Rose." siste ze. Abrupt keek iedereen me aan. Elizabeths mond viel open. Van de kaart hield ze op haar goudblonde lok rond haar vinger te draaien, haar hand verstijfd ter hoogte van haar nek. Mijn vader verslikte zich in zijn champagne en Marcus' moeder bracht haar hand ontzet naar haar hart. Enkel zijn vader knikte goedkeurend, en klopte geamuseerd op Marcus' schouder. Zijn zoon staarde enkel.
Ik forceerde een glimlach en ging naast mijn moeder staan.
"Ik ben toch niet te laat?" vroeg ik kleintjes, terwijl ik een kus op haar wang drukte, voorzichtig, zodat ik geen rode lippenstift op haar wang achterliet.
"Wat heb je met de andere jurken gedaan?" fluisterde ze furieus in mijn oor.
"Ik vond deze mooier." antwoordde ik dommig, terwijl ik de rode stof aarzelend tussen mijn vingers nam. Ze snoof en keek me woedend aan.
"We hebben het hier later nog over." mompelde ze op kwade toon. Ik slikte en wendde me af, terwijl ook zij wegkeek en iedereen in de kring een neppe lach schonk.
Ik had Marcus opzettelijk gemeden toen ik binnenkwam, maar tot mijn ergernis kwam hij na een goede tien minuten naast me staan. Zijn ogen gleden over mijn lichaam.
"Mooie jurk." complimenteerde hij me. Het gaf me braakneigingen.
"Bedankt." zuchtte ik. Hij fronste en bracht zijn gezicht dichterbij.
"Waarom reageerde je niet op mijn berichten? Je ouders vinden het gek dat we niet samen toekwamen." prevelde hij in mijn oor.
Ik boog subtiel wat opzij terwijl ik loog: "Ik vond mijn gsm niet vandaag. Ik had hem thuis laten liggen, dus ik heb ze veel te laat gelezen." Ik wist niet of hij me geloofde, maar ik had geen tijd om in zijn ogen te kijken en het te ondervinden, want net op dat moment hoorde ik rumoer bij de inkom.
Nieuwsgierig gleed mijn blik naar de portier, die achter iemand aan de galerij binnenliep.
"Wacht! U kunt niet zomaar binnenwandelen! Er is een evenement aan de gang!" siste hij wanhopig, net toen de andere persoon zich omdraaide en hem een geïrriteerde blik zond, zich aan mij onthullend.
"Oh my god." snakte ik hevig naar adem. Direct keek iedereen in mijn richting, terwijl ik staarde naar de enige persoon die ik hier niet had verwacht: Harry.
"Wat doet hij hier?" fluisterde Marcus abrupt woedend in mijn oor. Hij verstrakte en nam mijn pols stevig vast. Volledig ontzet schudde ik mijn hoofd.
"Geen idee, ik... Ik..." Ik viel stil en bleef met grote ogen naar de prachtige jongen even verder staren. Waarom was hij hier in godsnaam?
Duidelijk niet voor mij, want hij deed geen moeite de aanwezigen in de ruimte aan te kijken. Hij wist waarschijnlijk niet eens dat ik slechts enkele meters van hem verwijderd was...
"Lily-Rose, wat scheelt er?" snauwde mijn moeder plots. Ik scheurde mijn blik direct van hem los en keek haar geschrokken aan.
"Niets." zei ik snel. Wanhopig probeerde ik mijn hart onder controle te houden.
"Wie is dat?" blafte mijn vader geërgerd. Tot mijn frustratie bekeek Elizabeth hem aandachtig. Haar ijzige blauwe ogen gleden langzaam over zijn lichaam. Ze trok haar neus op bij het zien van zijn versleten jeans en simpele afgetrapte laarzen. Zijn donkere korte jas stond nonchalant open, en bood zicht op zijn zwarte T-shirt, in sterk contrast met de dure haute-couture rond zich.
Ik zag met grote ogen hoe hij op gedempte toon discussieerde met de portier, zijn frons prominent en zijn groene ogen donker.
"Harry Styles." spuwde Marcus haast walgend. Onthutst keek ik naast me, maar hij had zijn blik op mijn vader gericht.
"Harry Styles? Ik heb al van hem gehoord. Bokser, toch? Ik ken hopen investeerders die hem willen managen, zodat ze geld aan hem kunnen verdienen. Ik hoor dat hij uitzonderlijk getalenteerd is." bromde mijn vader, al keek hij toch misnoegd naar Harry, die zijn armen nu kruiste en iets snauwde. Hij had me nog niet opgemerkt.
"Hij is een crimineel. Vuil van de straat." gromde Marcus. Mijn moeder maakte een afkeurend geluid.
"Verbaast me niets. Ik zie het zo al." reageerde ze. Gefrustreerd wierp ik een blik op Marcus, maar hij negeerde me en snoof.
"Wat doet hij hier? Hij is niet uitgenodigd." vroeg zijn vader zich op kwade toon af.
Met een walgende blik in zijn ogen mopperde die van mij: "Geen idee, maar ik zou willen dat hij vertrekt. Gespuis als hem hoort hier niet thuis." Mijn bloed kookte, en ik balde mijn handen kwaad naast mijn lichaam. Inmiddels wandelde de portier aan sneltempo door het vertrek, tot hij uit het zicht verdween. Harry leek niet geïntimideerd te zijn door de vele vuile blikken die hij kreeg en kruiste zijn armen voor zijn borstkas, terwijl hij zijn ogen over de mensen liet glijden. Nog even en hij zou me opmerken...
"Wie staat hier in voor de organisatie? Hij kan hier niet blijven." zuchtte Marcus' moeder.
"Heel juist. Het is smerig en ongepast. Ik wil dat uitschot niet in de buurt van mijn gezin. Iemand als hij zou zich niet mogen mengen onder mensen als ons." Ik ademde trillerig in en uit, terwijl ik op mijn tong beet om een vinnig weerwoord in te houden.
Ik vroeg me af wat mijn ouders zouden zeggen als ze wisten dat hun zeventienjarige dochter elke avond in zijn bed sliep en dat ik 'uitschot als hem' gisteren nog halfnaakt had gekust tussen zijn lakens.
"Kijk naar hem." snoof mijn moeder verafschuwd.
"Hij doet niets verkeerd." antwoordde ik scherp. God, ik kon me niet langer inhouden. Het kon me niet eens schelen dat ik mezelf mogelijk in de nesten aan het werken was; ze moesten hun mond houden over hem. Meteen keek iedereen me aan.
"Je zou beter zwijgen over zaken waar je geen verstand van hebt, Lily-Rose." snauwde mijn vader kwaad, iets te luid naar mijn zin. Verschillende mensen rond ons keken kort op, Harry -tot mijn ontzetting, incluis.
In paniek maakte ik oogcontact met hem. Zijn lippen verwijdden en zijn ogen werden groter. Compleet in de war en onthutst staarde hij me aan, en ik kon me niet herinneren hem ooit al zo verloren gezien te hebben. Ongelovig bleef hij naar me kijken, terwijl hij slikkend heen en weer schuifelde, alsof hij plots niet meer wist hoe hij zich moest gedragen.
Zijn ogen gleden over me heen, op en neer, op en neer, op en neer, tot hij zijn hoofd schudde en zijn handen kort door zijn haar haalde. Van de kaart staarde ik terug.
Ik schrok direct op toen ik Marcus' arm rond mijn middel voelde. Hij trok me ruw tegen zijn lichaam en bracht zijn lippen tot bij mijn oor.
"Misschien kan je iets subtieler naar je vriendje staren, voor iedereen het merkt." spotte hij, duidelijk gefrustreerd. Ik fronste en probeerde me uit zijn greep te wurmen.
"Hij is mijn vriendje niet." antwoordde ik op kwade, gedempte toon, al haalde ik mijn ogen niet van Harry. Toen hij merkte wat Marcus deed, verstrakte hij volledig. Met gebalde vuisten richtte hij zijn woedende blik op de jongen naast me. Hij zette al een stap in onze richting, maar paniekerig schudde ik mijn hoofd, terwijl ik hem smekend aankeek. Net toen kwam de portier echter terug en wees in de richting van het tweede deel van de galerij, waar de gasten van het evenement deze avond niet kwamen.
Hij wierp Marcus nog een duistere blik toe, maar vertrok toen, duidelijk tegen zijn zin. Ik was daarentegen meer dan opgelucht dat het niet op een confrontatie was uitgedraaid.
"Waarom sturen ze hem niet weg? In godsnaam." snauwde mijn vader. Ik haalde diep adem en maakte me met een gefrustreerde blik los uit Marcus' greep.
Het kwartier daarna was hels. Vanaf ik kon, stuurde ik Harry een bericht om te vragen waar hij was, maar hij antwoordde niet, en Marcus hield me voortdurend scherp in de gaten.
Ik lette amper op terwijl mijn vader me voorstelde aan al zijn oersaaie zakenpartners en hun picture-perfect gezinnetjes. Het enige wat ik wilde, was Harry zien en hem vragen wat hij hier in godsnaam deed.
Ik kreeg echter pas na een halfuur een antwoord. Trillend las ik zijn bericht: 'Tweede expositieruimte. Ik ben alleen.' Ik slikte nerveus en blikte rond me. Niemand lette op mij... Zonder een woord te zeggen vertrok ik, maar ik had nog geen twee stappen gezet, toen ik een hand rond mijn bovenarm voelde. Geschrokken keek ik achter me, recht in Marcus' ogen.
"Je gaat naar hem, toch?" sneerde hij. Ik slikte en schudde mijn hoofd.
"Nee, ik ga naar het toilet. Ik kom terug binnen vijf minuten." antwoordde ik. Sceptisch keek hij me aan.
"Rose, ik zweer dat ik niet insta voor de gevolgen als je..."
"Tot straks." zuchtte ik, voor ik me lostrok en me snel uit de voeten maakte. Mijn hakken tikten luid op de witte vloer, terwijl ik zo onopvallend mogelijk het feest verliet en in de richting van het momenteel verlaten deel van de galerij wandelde.
Ik keek gejaagd in het rond en telde met hevig kloppend hart de verschillende expositieruimtes. Aarzelend liep ik de tweede binnen, als de dood dat ik iemand anders zou tegenkomen.
"Harry?" vroeg ik kleintjes, maar snakte luid naar adem toen ik een grote hand rond mijn pols voelde. Voor ik wist wat er gebeurde, werd ik tegen de witte muur geduwd, vlak naast een afgrijselijk schilderij. Mijn ogen werden groter toen ik hem zag. Onmiddellijk zuchtte ik diep.
"Wat doe je hier?" begon ik. Hij schudde enkel zijn hoofd.
"Ik weet zeker dat ik het daarjuist nog wist, maar ik kan niet denken als je zo voor me staat, fucking hell." vloekte hij, terwijl hij een stap achteruit zette en me grondig bekeek.
"Harry, dit is serieus. Marcus heeft ons door en..." Abrupt onderbrak hij me door voorover te buigen en zijn lippen verlangend op de mijne te drukken.
"Haz..." protesteerde ik gesmoord tegen zijn mond, maar hij trok zich los en greep mijn middel in zijn grote handen.
"Straks, baby. Laat me gewoon eerst..." Hij maakte zijn zin niet af, maar kuste me opnieuw. Hij ademde met een hum uit door zijn neus, terwijl hij zijn lippen intens tegen die van mij bewoog en mijn lichaam tegen het zijne drukte. Ik gaf me verslagen over en legde mijn handen rond zijn nek, genietend van zijn warmte. Hij trok zich ademloos los en liet zijn voorhoofd tegen het mijne rusten.
"Fuck, je ziet er zo fucking prachtig uit. Ik kon niet ademen toen ik je zag." Ik giechelde en drukte zelf een korte speelse kus op zijn lippen. Het was nog steeds onwerkelijk voor me te beseffen dat Harry tot me aangetrokken was. Hoe was het mogelijk dat iemand als hem, zo ongelooflijk mooi en perfect, mij knap vond? Ik was niemand bijzonders... Gewoon Rose: simpele, eenvoudige Rose.
Elke keer dat ik hem zag, vroeg ik me opnieuw af waaraan ik het had verdiend hem op deze manier te hebben. Hij kon zoveel meisjes krijgen die mooier, en meer ervaren, en grappiger en leuker en slimmer en specialer waren. Waarom verspilde hij zijn tijd en aandacht aan mij?
"Sophia heeft hem uitgekozen." fluisterde ik blozend. Hij liet een goedkeurende grom horen.
"Help me eraan herinneren dat ik haar later bedank." grijnsde hij. Verlegen lachend streelde ik met mijn duimen over zijn nek.
"Dankjewel." zei ik zachtjes, maar toen fronste ik en liet hem langzaam los.
"Dus: waarom ben je hier?" vroeg ik opnieuw. Hij krabde aan zijn nek en haalde zijn schouders op.
"Ik had een afspraak. De galerij stalkt me al weken met brieven over Mikes werk en..." Ik trok mijn wenkbrauwen op.
"Mikes werk?" vroeg ik niet-begrijpend. Hij humde en nam mijn hand in de zijne, zodat hij onze vingers in een teder gebaar kon verstrengelen.
"Ja, toen hij nog leefde..." Hij slikte even. Met een moeilijk gezicht legde ik mijn vrije hand op zijn borstkas.
"Zijn kunst hing hier. Maar nadat... Je weet wel, konden ze het hier niet laten hangen. Enkel levende artiesten..." Hij zweeg.
"Harry..." fluisterde ik. Kort keek hij in mijn ogen.
"Het spijt me. Ik had het niet moeten vragen." vervolgde ik schuldbewust, maar hij schudde zijn hoofd en glimlachte.
"Nee. Het is goed dat ik er met iemand over kan praten. Denk ik." Hij haalde diep adem en aaide met zijn knokkels over mijn wang.
"Hij heeft mij al zijn werk nagelaten. Voorlopig staat alles hier in het magazijn. Maar de galerij heeft al enkele keren vragen gekregen van geïnteresseerde kopers, dus ze bleven me maar brieven sturen. Daarom had ik een afspraak." Verontwaardigd keek ik hem aan.
"Kopers?" herhaalde ik, mijn toon wantrouwig en ontstemd. Hij humde.
"Je bent toch niet van plan zijn werk te verkopen, Harry?" vroeg ik van slag. Onmiddellijk schudde hij zijn hoofd.
"Nee, natuurlijk niet. Daarover kwam ik praten." legde hij uit, maar toen rolde hij met zijn ogen.
"Ik zou thuisgebleven zijn als ik wist dat er een receptie was voor alle kutsnobs in New York." Hij keek me aan, leek zich te realiseren dat ik er evenzeer was, en zuchtte diep. Zijn blik verzachtte.
"Sorry." verontschuldigde hij zich, ook al leek hij het niet echt te menen. Ik wuifde het weg.
"Dus hiervoor ben je gisteren een jurk gaan uitkiezen met Sophia?" humde hij, waarna hij zijn ogen nogmaals over me heen liet glijden en vervolgde: "Goed gekozen." Ik lachte en greep zijn heupen.
"Toeval dat we elkaar hier treffen." zei hij in een overdreven Brits accent, zodat ik opnieuw giechelde en mijn hoofd schudde.
"Toeval bestaat niet." zuchtte ik toen geamuseerd.
Hij trok zijn wenkbrauw cynisch op en antwoordde: "Altijd zo fucking romantisch." Met een zweem van een glimlach rond zijn prachtige roze lippen boog hij voorover en kuste me opnieuw. Ik ontspande in zijn greep en liet me gewillig meer tegen de muur drukken, zodat hij zijn handen aan weerszijden van de muur kon zetten. Verlangend zuchtend liet ik mijn handen onder zijn T-shirt naar boven glijden, maar verstijfde toen ik een geluid op de gang hoorde. Harry trok zich onmiddellijk los en keek me fronsend aan. Met grote ogen spitste ik mijn oren, maar zuchtte toen de voetstappen wegstierven.
"We kunnen hier niet blijven. Straks ontdekt iemand ons." zei ik zachtjes. Hij knikte langzaam. In de plaats van afscheid te nemen, greep hij echter mijn hand, en trok me de ruimte uit. Hij keek vluchtig rond, maar toen hij merkte dat de kust veilig was, nam hij me mee naar de deur op het einde van de gang.
"Harry, wat doe je?" fluisterde ik in paniek, terwijl hij de deurklink vastnam. Hij draaide zich naar me om en beet op zijn onderlip.
"Ik wil je gewoon nog heel eventjes voor mezelf, oké? Voor je teruggaat naar die klootzak." prevelde hij op gefrustreerde toon, doelend op Marcus. Ik knikte langzaam en liet hem me mee naar binnen trekken. Tot mijn verbazing stonden we in een kleine, compleet lege trappenhal.
"Mogen we hier wel zijn?" vroeg ik, nadat ik de deur weer had gesloten. Hij draaide zich naar me toe, zodat hij mijn gezicht tussen zijn grote handen kon nemen en me opnieuw verlangend kon kussen.
"Kan me geen fuck schelen." gromde hij tegen mijn mond. Hij dwong mijn lippen open en krulde zijn warme tong rond die van mij. Ik greep de stof van zijn T-shirt met een genietende kreun vast. Opgewonden legde hij zijn grote warme handen op mijn rug en draaide ons om, zodat hij me dwingend achteruit kon duwen. Ik trok me los toen we bij de trappen eindigden, en nam de leuning vast.
"Ik kan niet lang blijven." waarschuwde ik hem, maar hij negeerde me en sloeg zijn arm rond mijn middel. Met mijn ene hand achter me als steun ging ik zitten op één van de treden, terwijl hij me langzaam volgde. Voorzichtig legde hij me neer en plaatste zijn ene palm naast mijn hoofd op de stenen trap. Ik bewoog echter ongemakkelijk heen en weer en zuchtte gefrustreerd; de harde randen van de treden drukten in mijn rug en nek. Hij hief zijn hoofd op, maar ik schudde mijn hoofd en nam de kraag van zijn jas vast, zodat ik hem naar me toe kon trekken en opnieuw kussen. Hij grijnsde tegen mijn mond en duwde mijn benen open. In een vloeiende beweging plaatste hij zijn grote lichaam tussen mijn dijen en legde zijn ene hand op mijn heup, de stof van mijn jurk omhoog schuivend.
Ik besefte dat dit fout en ongepast was, maar ik kon niet aan hem weerstaan. Heel even stelde ik me voor dat mijn ouders nu zouden binnenkomen en me op deze manier zouden vinden: met mijn benen open op een trap, mijn waanzinnig dure Valentino-jurk opgestroopt tot rond mijn heupen, hevig kussend met de jongen die ze nog geen uur geleden hadden uitgemaakt voor uitschot en gespuis. Harry leek er zich minder van aan te trekken.
Toen hij zijn hoofd weer ophief en me lichtjes hijgend aankeek, giechelde ik geamuseerd. Vertederd wreef ik met mijn duim over zijn wang en boven zijn lippen, de sporen van mijn rode lippenstift wegvegend.
Hij grinnikte en keek me haast vrolijk aan. Wantrouwig staarde ik in zijn mooie ogen.
"Je bent verdacht goedgezind." glimlachte ik. Hij haalde zijn schouders op.
"Geen idee waarover je het hebt." zei hij mysterieus. Hij verstrengelde zijn hand in de dikke krullen die ze daarnet in mijn haar hadden gemaakt en streelde met het puntje van zijn neus plagerig langs het mijne.
"Hmmm, leugens." zuchtte ik genietend. Hij drukte een zachte korte kus op mijn lippen en liet zijn hand tot op de huid van mijn rug glijden. Mijn ogen flitsten tussen die van hem toen hij zich weer terugtrok. Met een zwakke glimlach haalde ik mijn vingers door zijn zachte haar, terwijl ik me bedacht dat het haast irreëel was dat ik op zo'n korte tijd zo comfortabel was geworden rond hem. In een week tijd had hij me volledig op mijn gemak kunnen stellen...
God, wat deed hij toch met me?
"Ik moet terug naar mijn ouders." fluisterde ik plots.
"En Marcus." snauwde hij, op slag humeurig. Met een frons streelde ik over zijn wang.
"Ik zag wat hij daarnet deed. Hij moet met zijn fucking poten van je blijven." gromde hij kwaad. Ik kon mijn glimlach amper onderdrukken toen ik zijn jaloerse toon opmerkte.
"Ik meen het, Lily." waarschuwde hij. Ik duwde me met een zucht wat rechtop, mijn ellebogen als steun op de trede achter me. Hij keek opstandig in mijn ogen, maar ik beet slechts op mijn onderlip en zweeg. Na enkele seconden gromde hij gefrustreerd. Vloekend liet hij zijn ogen over me heen glijden.
"Ik kan me niet focussen als je zo onder me ligt." Hij kuste mijn lippen kort; erna mijn nek.
"Fucking mooi." kreunde hij tegen mijn huid. Ik ademde wat zwaarder in en uit en kantelde mijn hoofd genietend achteruit, terwijl hij zijn weg kussend naar beneden vervolgde, over mijn decolleté, en dan weer naar boven. Hij vouwde zijn zachte lippen rond mijn sleutelbeen en liet een natte kus achter. Ik beet hard op mijn lip, maar toen hij de zwakke plek onder mijn oor vond en er kleine rondjes draaide met zijn warme tong, rolde er toch een kreun over mijn lippen.
Onmiddellijk smoorde hij het geluid door zijn mond op die van mij te drukken. Ik duwde hem na enkele seconden echter teleurgesteld achteruit en ging rechtop zitten.
"Ik moet echt terug." fluisterde ik. Hij stond zuchtend op en trok me mee recht, mijn hand in de zijne.
"Je maakt me altijd fucking gek en dan laat je me achter. Fucking rotstreek." kreunde hij ontgoocheld. Ik liet een giechel horen en legde mijn jurk en kapsel weer in de plooi.
"Sorry." zei ik nonchalant, maar hij grijnsde enkel geamuseerd en legde zijn grote handen rond mijn middel.
"Geeft niet. Ik ben al blij dat ik je weer met je benen open onder me heb gekregen." Ik lachte ademloos en bloosde hevig.
"Harry, stop." zei ik, gegeneerd giechelend. Hij beet slechts op zijn onderlip en nam de rode stof van mijn jurk in zijn hand.
"Het heeft wel iets opwindends. Je kunnen kussen terwijl je die fucking sexy, klotedure jurk draagt." Hij keek me geamuseerd aan.
"Hoeveel ben je nu waard?" Ik stootte een verontwaardigd geluidje uit en duwde tegen zijn borstkas.
"Niet meer dan voorheen." antwoordde ik, hoewel ik een glimlach niet kon onderdrukken. Hij grinnikte kort, drukte nog een snelle kus op mijn mond, en greep uiteindelijk mijn hand, net op het moment dat we een geluid boven ons hoorden.
"Hmm, tijd om te gaan." mompelde hij, duidelijk tegen zijn zin. Ik knikte en volgde hem het trappenhuis uit, nog steeds met een gelukzalige glimlach op mijn gezicht.
Toen we weer in de gang stonden, botste ik echter ontzet tegen Harry, die abrupt halt hield toen hij de persoon voor ons in het vizier kreeg. Ik verstrakte.
"Marcus." zei ik geschrokken. Vliegensvlug liet ik Harry's hand los, maar het was te laat.
"Dus het is toch waar." snoof de arrogante jongen voor ons. Ik slikte en wandelde langs Harry naar hem toe.
"Het is niet wat je denkt." probeerde ik nog.
"Wat is dit dan?" blafte hij, terwijl hij mijn kaakbeen greep en mijn gezicht ruw draaide, zodat hij met zijn duim over mijn wang kon wrijven, ongetwijfeld over een veeg rode lippenstift, wijzend op onze gepassioneerde kus.
Het duurde nog geen twee seconden voor Harry hard tegen zijn borstkas duwde. Marcus struikelde achteruit en moest me noodgedwongen loslaten.
"Hou je fucking poten thuis." snauwde Harry razend. Met grote paniekerige ogen aanschouwde ik de uit de hand aan het lopen situatie.
Woest fatsoeneerde Marcus zijn das en haalde een hand door zijn blonde haar, terwijl ik tussen de twee jongens in ging staan en Harry met grote ogen aankeek, zijn T-shirt vastnemend om te voorkomen dat hij iets doms deed.
"Ik ben benieuwd wat je ouders ervan zullen zeggen dat je hem met zijn smerige handen aan je laat zitten, Rose." grauwde Marcus. Woedend wierp ik hem een blik toe.
"Hou je mond over hem. En je zegt helemaal niets tegen mijn ouders." zei ik scherp. Hij snoof enkel.
"Ik denk dat ze het recht hebben te weten dat hun zeventienjarige dochter er geen problemen mee heeft zijn hoer te spelen." Harry verstrakte, maar nog voor hij iets had kunnen doen, had ik mijn hand vlak op zijn borstkas gelegd en hem smekend aangekeken. Ik wilde geen scène.
Pas toen ik er zeker van was dat hij Marcus niet opnieuw zou aanvallen, keek ik de blonde jongen opnieuw aan en liet ik Harry los.
"Als je mijn ouders iets vertelt, zweer ik dat je me nooit zult hebben. Zelfs al verplichten mijn ouders me met je samen te zijn." zei ik op een haast wanhopige toon, mijn laatste troef gebruikend. Harry snoof achter me. Onrustig keek Marcus me aan.
"Wat denk je dat je bij hem zal vinden, Rose? Nu lijkt wat jullie hebben misschien spannend en opwindend, maar hij zal je nooit kunnen geven wat je nodig hebt. Wees niet naïef." Ik slikte en schudde mijn hoofd.
"Je weet niet wat ik nodig heb." zei ik zacht. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes.
"Ik denk dat het beter is dat je met me mee teruggaat naar je ouders." siste hij uiteindelijk.
Ik fronste en opende mijn mond al, maar hij onderbrak me: "Vergeet niet wie ik ben en wat ik kan doen. Bij hem mag je misschien doen en zeggen wat je wilt, maar mij hoor je te gehoorzamen, begrepen?" Voor ik wist wat er gebeurde, had hij mijn bovenarm ruw gegrepen en me hardhandig tegen zich aan getrokken.
Ik snakte naar adem. Met een ontzet geluidje wilde ik hem al van me af duwen, maar Harry was me voor. Direct voelde ik zijn sterke arm rond mijn middel. Hij trok me moeiteloos uit Marcus greep en plaatste me achter zijn grote lichaam.
Mijn hoofd tolde door de snelheid van de gebeurtenissen, en voor ik wist wat er gebeurde, had Harry Marcus' kraag gegrepen en hem met een klap tegen de muur geramd.
"Wat begrijp je niet aan 'hou je fucking poten thuis'?" snauwde hij. Angstig blikte Marcus in Harry's ogen, terwijl hij iets onverstaanbaars stotterde, maar genadeloos bracht Harry zijn gezicht dichterbij.
"Jammer genoeg voor jou ben ik niet zo lief als Lily, maar ik kan dit wel een heel stuk simpeler maken voor je. Als je één fucking woord over ons tegen haar ouders zegt, zweer ik dat je je zelfs je eigen naam niet meer zal kunnen herinneren wanneer ik klaar met je ben, begrepen?"
Ik sloeg mijn handen voor mijn mond en keek paniekerig naar het schouwspel voor me. Marcus trilde en liet zijn reusachtige ogen over de intimiderende man voor zich flitsen.
"Ben je je tong nu al kwijt? Ik zal niet veel werk met je hebben dan." spotte Harry. Ik slikte en schudde mijn hoofd.
"Harry..." zei ik zachtjes. Hij keek achter zich en maakte oogcontact met me, voor hij zijn aandacht weer op de trillende jongen richtte.
"Je weet het: één fucking woord en ik maak je kapot." dreigde hij een laatste keer, met de kraag van Marcus' dure witte hemd in zijn vuist. Ik twijfelde er niet aan dat hij het meende.
Pesterig klopte Harry Marcus' peperdure maatpak af, en zei langzaam: "Nu ga je terug naar haar mammie en pappie, en zeg je hen dat Lily haar neus is gaan poederen op het toilet, of what the fuck vrouwen uit jullie wereldje ook doen met al hun vrije tijd. Daarna laat je haar met rust voor de rest van de avond, en vergeet je dat dit alles gebeurd is. Ja?"
Heel kort keek Marcus me nog eens aan over Harry's schouder; toen knikte hij en wandelde gehaast en angstig weg. Trillend haalde ik mijn handen door mijn haar. Ik beet hard op mijn lip terwijl Harry zich naar me omdraaide en zijn armen voor zijn borstkas kruiste.
"Fucking lafaard. Hij denkt dat hij zo stoer is." spotte hij. Haast krampachtig verdrong ik mijn huilbui, maar Harry zag het en wandelde diep zuchtend naar me toe.
"Ik weet het, baby. Oké? Ik weet het. Maar ik had geen keuze. Hij was van plan het aan je ouders te zeggen." Ik knikte en forceerde een glimlach, hoewel er toch tranen in mijn ogen sprongen. God, wat nu? We konden het schudden nu Marcus de waarheid wist...
"Kalmeer, Lil. Ik heb hem voorlopig bang genoeg gemaakt." zuchtte hij.
"Ja." fluisterde ik. Met een frons liet hij zijn duim en wijsvinger over mijn kaaklijn glijden.
"Als het een troost mag zijn: de manier waarop je tussenbeide kwam, was behoorlijk sexy." probeerde hij me op te beuren. Ik keek hem vanonder mijn wimpers aan en glimlachte flauw.
"Je bent gestoord." mompelde ik, lichtjes geamuseerd. Hij grijnsde. Ik zuchtte en legde mijn handen op zijn schouders.
"Ik denk dat je beter vertrekt, voor iemand anders ons ook nog ziet." Hij trok zijn neus op.
"Ik laat je liever niet alleen achter met hem." Vertederd bestudeerde ik zijn prachtige gezicht.
"Dat is lief, maar ik denk niet dat hij nog veel zal proberen na jouw boodschap. Daarbij, zo lang blijf ik waarschijnlijk niet meer. Ik kom recht naar huis met een taxi, beloofd." Hij slaakte een diepe zucht en dacht even na. Uiteindelijk knikte hij, duidelijk tegen zijn zin, en nam mijn kin tussen duim en wijsvinger.
"Stuur me wanneer je hier vertrekt, oké? Dan kom ik al naar beneden, zodat Finn je niet weer kan verrassen aan de loft." Dankbaar keek ik hem aan. Hij boog voorover en gaf me nog een korte kus.
"Tot straks, prinses." fluisterde hij tegen mijn mond, mijn lippen een laatste keer vluchtig kussend.
"Tot straks." humde ik, voor ik hem losliet en hem nakeek tot hij de hoek om was en ik alleen achterbleef in de witte, steriele gang.

Pas toen ik een uur en een half later thuis arriveerde en Harry, zoals beloofd, rokend bij de voordeur zag staan, kon ik volledig ontspannen. Nadat hij vertrokken was, had ik enkel aan de ernst van de situatie kunnen denken.
Ook al zou Marcus voorlopig uit angst zijn mond houden over ons, dat nam niet weg dat hij het wist. En dat baarde me zorgen.
De rest van de avond had ik hem amper durven aankijken, en slaafs had ik nog een uur lang achter mijn ouders aangelopen, de handen van ontelbare vervelende zakenpartners schuddend. Buiten, na het feest, had ik mijn moeders preek over mijn rode jurk haast met plezier aangehoord, want op die manier had ik achteraf kunnen wegglippen zonder Marcus nog te moeten zien.
Ik stapte uit en tilde de stof van mijn rode jurk wat op, terwijl Harry zich even verder afduwde tegen de kille buitenmuur en zijn peuk uitstampte op de grond.
"Heeft hij nog iets gezegd of gedaan?" vroeg hij, toen ik naast hem stond en zwak glimlachte. Direct schudde ik mijn hoofd.
"Hmm, goed." zuchtte hij. Samen wandelden we naar binnen, al zei ik de volledige weg naar boven geen woord. Ik kon niet ophouden met piekeren.
"Lily." zuchtte hij voor de voordeur. Ik haalde mijn schouders op en beet op mijn onderlip.
"Hij zal voorlopig wel zwijgen." stelde hij me gerust, terwijl hij de deur opende. De loft was leeg.
"Maar ooit zal hij het vertellen." fluisterde hij. Met een frons schopte hij de voordeur dicht.
"Waarschijnlijk." zuchtte hij. Ik slikte en trok mijn mantel uit, voor ik hem aan de kapstok hing en Harry toen weer aankeek. Zijn groene ogen gleden langzaam over me heen.
"En dan is dit voorbij." zei ik kleintjes. Ik kruiste mijn armen voor mijn borstkas. Hij blies wat lucht uit door zijn getuite lippen en overbrugde de weinige afstand tussen ons.
"Daar kunnen we ons nu nog geen zorgen om maken, Lil. We hebben al genoeg problemen." zei hij enkel. Ik knikte langzaam. Natuurlijk had hij gelijk, maar het besef dat dit niet zou blijven duren, drukte zwaar op mijn borstkas.
"Komaan, naar bed. Er is veel gebeurd, dus je kan even niet helder denken. Morgen zal je je beter voelen." mompelde hij, terwijl hij zijn hand op mijn onderrug legde en me naar zijn kamer leidde. We wisten allebei dat hij loog, maar ik apprecieerde zijn pogingen om me beter te laten voelen.
"Waar is iedereen?" vroeg ik. Hij haalde zijn schouders ongeïnteresseerd op en sloot de deur toen we in zijn slaapkamer stonden.
"Ik dacht dat ze zin hadden om te feesten, dus ik vermoed ergens in een club." prevelde hij. Ik rilde en klappertandde in de kille ruimte. Snel ging hij zijn wijd openstaande raam sluiten.
"Ik was aan het roken." zuchtte hij. Ik schudde mijn hoofd.
"Maakt niet..." Ik viel abrupt stil toen mijn oog op mijn bagage viel, naast zijn kast en tegen de muur.
"Zijn dat mijn spullen?" onderbrak ik mezelf. Hij schraapte zijn keel.
"Ja, ik... Je slaapt hier toch al elke nacht, dus ik dacht... Ik dacht dat het handig zou zijn alles hier te hebben, begrijp je? Dan hoef je niet voortdurend je spullen in de woonkamer te halen." zei hij onzeker. Ik lachte en keek hem geamuseerd aan. Hij zag er bijna schattig uit op die manier.
"Dankjewel. Dat is lief." glimlachte ik, oprecht gelukkig dat hij -tegen al mijn verwachtingen in, zelf besloten had een stap verder te gaan in onze... Tja, wat eigenlijk? Ik huppelde naar hem toe en drukte een kus op zijn mond, mijn armen rond zijn nek. Hij ving me op en greep mijn middel in zijn reusachtige handen.
"Graag gedaan." knikte hij grijnzend. Overgelukkig maakte ik me weer van hem los. Met een zucht haalde ik een wijd hemd en mijn toilettas uit.
"Kan ik je badkamer gebruiken?" vroeg ik met rode wangen. Hij humde en trok zijn jas uit, amper lettend op mij. Snel wandelde ik naar de badkamer en drukte de lichtschakelaar in, nog steeds lichtjes euforisch dat hij mijn bagage hier had gezet. Ik keek naar mijn spiegelbeeld en zuchtte tevreden. Met een brede glimlach rond mijn lippen reikte ik naar het knopje in mijn nek, zodat ik me kon uitkleden. Ik fronste toen het me niet lukte het te openen.
"Harry? Kan je me helpen met mijn jurk?" vroeg ik, terwijl ik naar buiten liep en in de deuropening bleef staan, wijzend op mijn knopje. Hij stond met een diepe frons uit zijn raam te staren, zijn handen op zijn heupen, maar draaide zich verrast om toen hij mijn stem hoorde.
Hij slenterde naar me toe en glimlachte zwak. Voor ik wist wat hij deed, had hij mijn gezicht tussen zijn handen genomen en me op zijn beurt gekust, teder en langzaam. Voorzichtig dwong hij me tegen de deurpost.
"Sorry voor alles." mompelde hij tegen mijn mond, waarna hij mijn onderlip teder tussen zijn lippen nam en met zijn duimen over mijn wangen streelde. Ik fronste en duwde hem achteruit.
"Zeg dat niet. Ik heb gevoelens voor jou gekregen. Dat is niet jouw fout." Hij fronste diep en opende zijn mond al, maar leek zich toen te bedenken en knikte enkel, haast met een verslagen blik in zijn ogen.
Hij zuchtte diep en greep mijn middel, zodat hij me kon omdraaien in zijn armen. Ik greep de houten deurpost vast en liet hem mijn krullen over mijn schouder duwen. Genietend sloot ik mijn ogen toen ik zijn ruwe vingers op mijn huid voelde.
"Fuck, je bent zo fucking mooi, baby." mompelde hij bewonderend, voor hij zijn zachte lippen op de achterkant van mijn nek drukte en met zijn knokkels over mijn blote bovenarmen gleed, langzaam op en neer. Ik rilde en voelde het kippenvel op mijn huid, terwijl hij mijn heupen vastnam en natte, trage kusjes op mijn rug plaatste, via mijn ruggengraat naar beneden. Haast sensueel gleed zijn vochtige, zachte mond over mijn huid. God, het was te veel: mijn gevoelens voor hem, zijn verslavende aanraking... Zijn compleet perfecte, intimiderende, prachtige alles. Ik drukte mijn voorhoofd tegen de deurpost en liet en zijn naam, half kreunend, half fluisterend, over mijn lippen rollen. Plots draaide me weer om, zodat hij hurkend naar me kon opkijken, zijn ogen flitsend tussen die van mij.
"Harry." zei ik zachtjes en verwonderd, toen hij de split aan de zijkant van mijn jurk openduwde en mijn been aan hem onthulde. Hij liet zijn vingertoppen van mijn enkel tot op de achterkant van mijn bovenbeen omhoog glijden, terwijl hij de wijsvinger van zijn andere hand achter mijn witte ondergoed haakte.
Ik snakte naar adem toen hij een kusje op mijn heup drukte en vervolgens met het puntje van zijn neus langs de rand van mijn broekje streelde, zijn ogen van me afwendend.
Plots, onverwachts, mompelde hij: "Ik kan je zo goed laten voelen op deze manier, baby." Zijn stem klonk diep en hees. Ontzet keek ik op hem neer.
"Wat?" fluisterde ik verward, hopend dat ik zijn intenties verkeerd begreep, maar hij nam al mijn twijfel weg toen hij langzaam en schaamteloos verduidelijkte: "Fuck, ik wil je zo graag laten komen met mijn tong." Hij keek me weer aan.
Mijn wangen kleurden volledig rood, en met een onthutst geluidje zag ik hoe hij rechtop ging staan en weer over me heen torende, zoals het hoorde.
"Zou je dat leuk vinden?" fluisterde hij. Ik slikte.
"Ik weet het niet." antwoordde ik naar waarheid. Hij boog voorover en kuste me langzaam. Aarzelend legde ik mijn handen op zijn borstkas.
"De volgende keer." mompelde hij tegen mijn lippen. Te verdwaasd om iets te zeggen, knikte ik enkel toen hij zich achteruit boog en me met een opgetrokken wenkbrauw aankeek.
Grijnzend sloeg hij zijn handen rond mijn nek en opende het knopje van mijn jurk behendig en blindelings. Ik hield de stof van mijn jurk intens blozend vast en op zijn plaats, voor ik een bedankje mompelde en me snel afwendde.
Ik zwoor dat ik zijn geamuseerde grinnik achter me hoorde, op het moment dat ik beschaamd en van de kaart in de badkamer verdween en de deur met oppervlakkige ademhaling sloot.

--
Hallo, allemaal! Hoe gaat het met jullie?
Wat is jullie mening over Marcus en zijn reactie op Lily en Harry?
Zoals altijd: heel erg bedankt voor alle reacties, kudo's, en de tijd die jullie nemen om mijn verhaal te lezen!
Ik heb geen inspiratie voor een vraag, meh... Dan maar veel liefde voor jullie in de plaats!
xxx

Reacties (17)

  • GossipGirl21

    Goed geschreven.

    3 weken geleden
  • Manonxxx

    Ga je snel weer verder??? 🤗🤗🤗

    1 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ga je snel weer verder??? 🤗🤗🤗

    1 jaar geleden
  • missanoukmalik

    Ga je binnenkort verder aan het verhaal? Ik kijk iedere dag of er weer wat nieuws op staat.Echt verslaafd aan djt verhaal!😍

    1 jaar geleden
  • sureido

    I was zo blij toen ik zag dat er weer verder geschreven was! Ik ben verslaafd aan dit verhaal:D

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen