Wanheda-Baby


Ik ben de wanheda-baby, het is niet mijn naam, maar een nick-name. De nick-name die de Azgeda en Skykru mij gegeven had. Op het moment dat mijn moeder een vrouw van het Trikru volk, mij op de wereld zette. Op dat moment is de klopjacht gestart. Mijn moeder die mij diep in de nacht, te wereld hielp, overleed. De secondant van de commandant stak op het moment dat mijn navelstreng was doorgeknipt.
Ik in doeken gewikkeld was, de kamer uitgeleid was, mijn moeder dwars door haar borst.
Met de volgende woorden: 'Yu gonplei ste odon. Just drain, Just daun' maakte de secondant een einde aan mijn moeders leven.
Het duurde echter ook niet lang voordat het op een echt slagveld leek. De oorlog was geopend, de wanheda-baby was geboren. Azgeda en Skykru slachtte elkaar af. Van man tot man, jongen tot jongen, vrouw tot vrouw. Alles en iedereen die zich in het slagveld begaf, leek het te bekopen met zijn of haar dood.
De jacht op het jonge schepsel was begonnen.
De beschermers van de wanheda-baby moest uiterst voorzichtig wezen. Enkel reizen overdag van het moment dat de eerste zonnestralen de aarde raakte tot de eerste avondstralen de aarde zouden raken. Het groot brengen van het jonge kind, was een hele uitdaging. Het kleine schepsel was erg nieuwsgierig, koppig, brutaal, en uiterst creatief. De woorden, tijden, waar ik van genoot.
Ze waren voorbij. Na een kleine 7 jaar onder een soort bewaking te leven hield ik vol.
Het werd te gevaarlijk, ik ben hem gesmeerd. Zodra ik wist hoe ik moest jagen, vechten, beschutting moest zoeken, maken, wist wat ik wel en niet kon eten. Wist ik dat het mijn tijd was om te vertrekken. De korte tijd, dat mijn veilige leven gespaard bleef, was voorbij. Ik bracht teveel mensen in gevaar. Zowel de dorpelingen, mijn beschermers, en de contacten die ik legde, maakte het te gevaarlijk.
ik wist mij te vermommen, te verschuilen, te groeien, mijn krachten te verbeteren.
Tot ik op een zekere dag, een vreemd rustig dorp in stapte. Ruw werd ik gegrepen, mijn mond werd omsloten, gillen voor hulp was tevergeefs.
Ik was gevangen genomen door een grounder, de persoon in kwestie werkte voor een overheid. Een overheid voor kinderen/jongeren die op straat leefde, een veilig, sociaal, thuis te bieden. Na heel wat problemen, verschillende instellingen gezeten te hebben. Vele personen verwond te hebben, waren ze het zat. Ze stuurde mij naar een speciaal instituut, afgelegen, veilig, structuur en regelmaat.
Het instituut: La-Push Instituut.


Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen