Ze bleef abrupt staan toen ze Kegan en Kinsley bij een kraampje zag staan. Kinsley had zich over een tafel heen gebogen en keek met stralende ogen naar een specifiek sieraad. Ze tilde het op. Een zilveren ketting met een sierlijk zilveren plakkaat waarin een rode robijn was verwerkt. Kegan deed het bij haar om en overhandigde de koopman een paar goudstukken.
'Imogen, wat is er? Je knijpt mijn hand fijn,’ zei Leopold, die haar vragend aankeek.
'Oh, sorry,' zei ze geschrokken en was voor een seconde vergeten wat ze zag. Toen het echt weer terugkwam, zakte ze in en liet ze haar hoofd ietwat hangen. 'Kijk nou naar ze, Kegan zit haar nu al in de watten te leggen.' Ze had opeens de behoefte om haar hart te luchten bij Leopold. 'Ik wil degen zijn die haar blij maakt. Ik wil haar als mijn koningin behandelen. Het spijt me heel erg Leo, maar ik wil niet met jou trouwen. Ik wil met Kinsley en ik dacht dat zij ook met mij wilde, maar ik ben zo in de war.'
Leopold was er even stil van. Hij wist dat de twee meiden hecht waren, maar dit had hij niet verwacht. Maar als wat ze zei waar was en Kinsley, ergens achter het hele toneelstukje met Kegan van Imogen hield, dan had hij een kans bij Kegan. 'Ik snap je helemaal,' zei hij. Als zij hem durfde te vertellen dat ze verliefd was op Kinsley, dan kon hij haar ook met zijn geheim vertrouwen. 'Ik wil ook niet trouwen met jou, dus daar zijn we over eens. Ik wil met Kegan.'
Imogen keek hem verbaasd aan en stopte voor de zoveelste keer met lopen. Ze kon niet verbaasd zijn en lopen tegelijkertijd en dat maakte Leopold aan het lachen.
'Wat?' vroeg ze en zette haar vuist in haar zijde.
'Je stopt steeds met lopen als iets je verrast.' Leopold trok haar aan haar had mee terwijl Imogen haar wangen voelde oplichten.
Ze was blij dat er iemand was die haar van haar woede kon afleiden, anders ging ze alleen maar chicaneren. Kinsley had nu al een sjaal en een ketting gekregen van Kegan. Ze had die van haar moeten krijgen.

'Wat dacht je van deze armband?' vroeg Leopold.
'Ik ga niet hetzelfde doen als zij. Als je me iets te eten wilt aanbieden dan zou ik dat prettiger vinden.' Ze haakte haar arm in die van Leopold en hij leidde haar door de drukke straat. Ze groetten iedereen die hen groetten en bekeken de goederen van de kramen.
Toen ze langs de bakkerskraam liepen, kocht Leopold voor hun beide een stokbroodje met gesmolten kaas. Hij kon zich nog herinneren dat Imogen daar weg van was en aan haar gezicht te zien, toen hij haar het broodje overhandigde, was dit niet veranderd.

Imogen en Leopold hadden de hele middag samen opgetrokken en datzelfde gold voor Kegan en Kinsley. Ze gingen langs kramen, luisterden naar muzikanten en bekeken kleine toneelstukken.
Toen het donker werd, besloten Imogen en Leopold terug te gaan naar de koetsen. Het was nog niet heel laat, maar de dagen waren kort in de winter en het werd een stuk kouder toen de zon verdween. Het was een prachtig aanzicht, hoe het hele dorp versierd was met lampionnen en kaarsen. Ook was er een grote berg takken op het plein in het midden van het dorp. Deze werd aangestoken toen de zon helemaal onder was. Hier kwamen ze langs op de terugweg, dus besloten ze kijken. Het was lekker warm met het vuur.
Na een uur bij het vuur, vonden ze Kegan en Kinsley. Ze liepen met zijn vieren terug naar de koetsen. De koningen en koninginnen stonden daar al te wachten.
'Sorry voor het wachten, vader,' verontschuldigde Leopold zich en de anderen knikten instemmend.
Koning Johan wuifde het weg. 'Wij staan hier pas. Het is niet nodig om jullie te verontschuldigen; bovendien hebben we geen afspraken gemaakt betreft de tijd, maar fijn dat jullie er zijn. Het begint me een beetje te koud te worden.' De ouders klommen hun wagen in en de prinsen en prinsessen gingen naar die van hen.

De weg naar het paleis werd gedaan in stilte. Een ongemakkelijke stilte. Imogen keek af en toe vanuit haar ooghoek naar Kinsley die naar de houten planken onder haar voeten aan het kijken was. Ze speelde met de ketting die ze van Kegan had gekregen en het maakte Imogen boos. En nu dat Leopold niet tegen haar praatte om haar af te leiden, liet ze de emoties door haar heen gaan en hield ze niet tegen. Ze probeerde ze echter niet te laten zien.
Kegan kende Imogen langer dan vandaag en had wel door dat er iets niet helemaal goed was. Hij durfde er op het moment echter niets van te zeggen. Hij zou haar thuis wel aanspreken, als hij haar apart kon nemen.

Imogen had helemaal genoeg van de dag en toen de koets stil stond was zij de eerste die eruit sprong. Ze rende meteen naar haar kamer en Leopold volgende haar. Hij wilde haar kalmeren. Hij stopte toen hij zag dat Kinsley ook achter haar aan rende en hij twijfelde of het beter was om ze alleen te laten of ze juist te helpen. Hij besloot langzaam achter ze aan te lopen, zodat hij kon ingrijpen als het nodig was.

Kegan was naast hem komen lopen, maar durfde hem niet aan te kijken.
'Dat was dom van je,' mompelde Leopold.
'Dom van mij? Ik probeer Kinsley beter te leren kennen, zoals pap dat van ons vroeg. Ik zie jou en Imogen geen moeite doen.' Hij durfde Leopold niet aan te kijken dus keek hij van hem weg. Leopold had toch niets meer te zeggen. Hij was jaloers dat Kegan zijn zusje blijkbaar leuker vond dan hem en dat terwijl hij juist zo verliefd was op de jongen.

'Ga mijn kamer uit!' klonk het door de hal. De deur van Imogens kamer vloog open. 'Jij wilt mij niet, dus dan wil ik jou niet meer!'

Reacties (1)

  • Snufkin_

    Nee! Hou vol Imogen! Please, laat het goed komen! Juist nu Imogen en Leopold elkaar begrijpen moet ze Kinsley niet los laten! En potverdorie Kegan, je maakt het er echt niet beter op hoor!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen