sarry voor de mistakes

Haar gezicht klaart onmiddelijk op na het horen van mijnn uitspraak.‘Fijn, u bent zeker de beheerder. Is Lord MacKinney aanwezig?’ De onverwachte wending van het gebeuren amuseert me vreselijk. Waarom zal ik niet doen asof ik iemand anders ben? Als ik hiermee deze mooie, jonge Amerikaanse dame uit de brand hielp, dan is het mooi meegenomen.
‘Lord Mackinney is slechts af en toe op zijn kasteel, als hij niet polo speelt of naar het theather in Londen is. Vandaag is hij niet aanwezig,’ spreek ik in een threatale toon.
Ze knipoogd samenzweerderig naar me. ‘Je bent zeker blij dat hij er niet is. Kan hij je tenminste niet in de weg lopen.’
Ik boog me naar haar toe, een veugje van haar geurige parfum bereikt me. ‘Klopt, hij kan behoorlijk lastig zijn.’
‘Dan ben ik blij dat hij er niet is!’ Gniffelt ze en draait zich om. Met grote ogen van verruking bewondert ze, als een kind zo blij, de hoge stenen vesting.
‘Wil je ons de kamer laten zien die voor het publiek toegankelijk zijn?’ Haar prachtige halslijn trekt mijn aandacht en heel even stel ik me voor hoe mijn lippen over die zachte huid kunnen zouden glijden. Meteen groeien de verlangen naar haar groter. Mijn tong glijd kort over mijn onderlip als ik nauwkeurig haar lichaam bestudeer, haar haar zo lang en raven-zwart, zelfs op haar hoge hakken komt ze niet verder dan me schouder. [A/N: me, everyday.]
Ze heeft een slimme uitstraling, geloof ik. Bremerly Castle (waar ze hoort te zijn) is heel gerestaureerd, en als ze een goede gids is, dan wist ze het.
Ze kijkt naar het kasteel dat al zo'n driehonderd jaar aan mijn familie toebehoort. Haar wenkbrauwen trekken in een forns, bij de aan blik van de vervallen rechtervleugel.

‘Hoe heet je?’ Vraag ik als we de marmeren trap omhoog lopen, ze loopt achter me aan volgend met de groep van tien kwebbelende toeristen.
‘Ashley Murphy, en jij?’
‘Harry.’
‘Harry,’ herhaalt ze bedachtzam, terwijl ze de graniete afgesleten trap oploopt. ‘Is dat een Schotse naam?’
‘Ik ben geboren in Susex en ben in Sussex en Londen opgegroeit.’
‘Spannend.’ Haar ogen glinsteren in het ochetendlicht.
‘Soms,’ spreek ik als antwoord op haar reactie.‘En jij? Je bent zo te horen een Amerikaanse. Waar woon je?’
‘Ik ben opgegroeit in New Orleans, daar heb ik mijn hele leven al gewoond. Samen met mijn moeder heb ik een reisbureau, we zijn gespecialiseerd in Europese reizen.’
‘Begeleid je alle reizen zelf?’
Ze begint te lachen en schud haar hoofd. ‘Niet elke reis, maar wel de meeste. Mijn moeder blijft liever op kantoor en ik heb geschiedenis gestudeerd dus ik ben op het juste achtergrond om de lezingen te verzorgen.’
‘Kijk eens aan.’ Ze is niet alleen beeldschoon ze is ook nog intilligent. Ik wil daaarom ook veel meer over haar weten, maar de groep wordt om de secode onrustiger en ging al zelf op onderzoek uit. Ik open mijn mond om aan de deelnemers te vragen of ze niet aan de schilderijen, als ik merk dat Ashley met een diepe frons naar mijn kleding staart.
‘Is er iets?’
‘Ja, ik vroeg me af hoeveel beheerders tegenwoordig betaald krijgen,’ zegt ze met haar vingers drukkend tegen de revers van mijn kasjmieren blazer. Het is moeilijk om de glimlach op mijn gezicht te onderdrukken.
‘De blazer is een geschenk van mijn werkgever,’ verzin ik snel, met nog altijd de grote glimlach dansend rond mijn lippen.
Ze lacht en keert zich om naar de groep, en met een ferme klap van haar handen roept ze de groep bijeen. Ik luister mee hoe ze verteld over de architectuur in de Middeleeuwen. Het ritme van haar woorden boeide me meer dan de inhoud, haar stem zo vriendelijk en zacht, het doet me denken naar dat ene meisje in mijn puberjaren.
Ik neem mijn onderlip tussen mijn voor tanden fantaseer haar in de kleding van vijftien-eeuwse adelijke dame, inplaats van de lange zomerjurk die tot haar enkels reikt. Ik zou het privelge hebben haar achter gesloten deuren te houden, ver weg van de wellustige blikken van andere mannen. De voorstelling van hoe ze eruit zou zien, liet de gevoelens van opwinding groeien.
‘Kom je?’ Haar lieve stem haalt me uit mijn gedachten. Ik draai me om en zie, tot miin verbazing, dat ze al bij de bibliotheek zijn. ‘ik moet een beetje opschieten.’ roept ze me nog na als ze verder loopt. ‘We hebbe lunch gereseveerd in een pub in het zuiden van Edinburgh. Ovverigens, de aantekeningen die ik gemaakt heb over het inrerieur van Bremerly komen niet overeen met deze kamers.’ Ze werpt me een betekenvolle blik toe.
Ik kon mijn lach niet meer in houden, om haar te laten weten dat ik het niet erg meer vindt dat ze erachter is gekomen. Ze is inderdaad een slimme vrouw.

×

‘Zijn de kamers op de boven verdieping ook toegankelij voor het publik?’ Vraagt ze zacht en stapt dichter naar me toe. Ik verstijf door de gedachte dat vreemde door de kamers zouden banjeren.
‘Nou, eh... het zit zo,de bovenste kamers worden nu gerenoveerd.’ Het is is de waarheid en ik had het ze kunnen laten zien, maar ik denk dat in de tussen tijd Ashley door heeft dat ik me voor doe als iemand anders.
‘Oke, dat was het dan,’ ze keert zich naar me toe.‘Harry, bedankt voor je gastvriendelijkheid, ik spreek namens ons alle dat we heel erg hebben genoten.’
Ik glimlach en voel mezelf ontspannen. Shit, hoelang geleden was het dat ik dat gevoeld heb? Veel tijd om hierover na te denken heb ik niet, Ashley is al druk bezig om het groepje terug te leiden richting het busje. Zonder twijfel loop ik mee, nu ik zo terug kijk, voel ik me zo schuldig dat ik haar misleid heb. Tenslotte heb ik haar kunnen helpen en er zelf ook lol in geonden.
‘Wacht!’ roep ik net op het moment dat ze achter het stuur kruipt. Ze stapt de deur uit en ik goi hem dicht zodat de toeristen ons niet zouden horen. ‘Hoe ben je erachter gekomen?’ Vraag ik nogsteeds zacht.
‘De loyaliteit van de beheerders gaan meestal niet zo ver.’ Ze kijkt me strak en ernstig aan. ‘Dit is niet Bremerly en de architectuur komt niet overeen met mijn aantekeningen en jij bent dus ook geen beheerder. Waar ben ik? Wie ben jij?’ Ik zucht en laat mijn handen glijden door mijn lange haar.
‘Dit is Castle Donan, je hebt de verkeerde afslag genomen. En ik ben Harry Styles, Earl van Wichester.’
Van verbazing valt haar mond open en gevroren blijft ze in haar houding staan.
‘Oh ja, ik dacht het al, je gezicht komt me bekend voor. Ik heb je wel ergens in een roddelbladje gezien.’ Enigzins trek ik een wenbrauw op.
‘Je moet niet geloven wat je allemaal leest over mij.’ Devendeer ik mijzelf snel, aangezien ik vaak wordt gezien als de playboy van Wichester. Het feit dat ze niet onder de indruk is over mijn reputatie, intigeerde me. Ik pak haar hand in de mijne en houdt ze voor mijn lippen. Met mijn ogen gefocust op de hare, druk ik vlinderlicht mijn volle lippen op de acchterkant van haar hand.
‘Ja hoor, je bent een echte doorsne burger.’ Spreekt ze met een sarcastische ondertoon. Ik lachte en knikte.
‘Je kan echt goed liegen wist je dat? En je lijkt niet eens op een bediende.’
‘Hoelang blijf je nog in Schotland?’
‘Nog één dag.’
‘En dan?’
‘Blijven we nog twee dagen in Londen, en gaat de groep terug naar Amerika. Ik, integendeel. Blijf hier nog een extra dag.’
‘Zo weinig tijd, jammer.’ Mompel ik als ze de deur van het busje weer openen.
‘Goed dan...’ Het lukt me vreemd genoeg niet om de zin af te maken zonder even te sllikken. ‘Vaarwel, Ashley Murphy.’

Reacties (1)

  • VampireMouse

    Hmm love it mijn kudo en abo heb je!
    X

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen