Foto bij 035

"Do you feel that?"
she asked as we watched the stars and moon illuminate
the sea before us.
"Tell me you feel it? That longing to not just exist, but to live and to live beautifully?"
I, with a smile filled with so much truth it could move the clouds, replied:
"Of course I feel it. The heart in you is the heart in me."
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Toen ik de volgende ochtend wakker werd, lag Harry niet meer naast me. Met een frons ging ik rechtop zitten, al voelde ik me allesbehalve uitgeslapen en was ik nog steeds gespannen door de gebeurtenissen van de vorige avond. Ik liet mijn ogen over de kamer glijden en beet vermoeid op mijn lip. Harry's schoenen en kleren van de vorige avond lagen slordig op een hoopje onder zijn vensterbank; mijn rode jurk hing aan een kapstok over de deur van zijn kast.
Net toen ik opnieuw wilde gaan liggen, hoorde ik hem het toilet doorspoelen. Ik draaide mijn hoofd en zag hem zuchtend zijn badkamer uitlopen.
"Je bent wakker." merkte hij met een flauwe glimlach op. Hij kroop opnieuw in bed en ging tegen het hoofdeinde zitten. Ik likte kort over mijn lippen en bloosde lichtjes toen ik me herinnerde wat hij gisterenavond had gezegd terwijl hij voor me had gehurkt, maar verdrong het gevoel en liet mijn ogen over zijn gezicht glijden.
"Wanneer begint je eerste les?" vroeg hij. Hij nam zijn sigaretten van zijn nachtkastje en stak één tussen zijn volle lippen.
"Binnen twee uur." mompelde ik, terwijl ik een blik wierp op zijn klok. Erna keek ik hem weer aan.
"Je beseft toch hoe slecht die zijn voor je? Hoor je niet gezond te leven, als bokser?" Hij trok zijn wenkbrauw op en ontvlamde de sigaret met zijn aansteker.
"Ik win toch sowieso. Ze verslaan me nooit, gezond leven of niet." reageerde hij arrogant. Hij kantelde zijn hoofd achteruit. Langzaam blies hij de rook uit.
Ik schudde mijn hoofd afkeurend en maakte een paardenstaart in mijn haar.
"Heb je er nooit van gedroomd hogerop te klimmen? Iedereen zegt dat je bij de wereldtop zou kunnen horen als je je zou laten scouten. Dan zou je ook niet meer bij Finn moeten vechten." Hij snoof schamper en keek me aan met samengeknepen ogen.
"Hogerop." spotte hij, voor hij nog een trek nam en zijn andere hand ontspannen op zijn getatoeëerde buik liet rusten.
"Mensen als ik klimmen niet hogerop, Lily. We blijven waar we zijn als we weten wat goed voor ons is." Verontwaardigd keek ik in zijn groene ogen.
"Wat bedoel je daarmee?" reageerde ik fel. Hij rolde met zijn ogen.
"Het eerste wat ik als kind heb geleerd, is hoe te overleven in het klotemilieu waarin ik geboren ben. Meer dan dat verwacht ik niet van het leven. Degenen die het in mijn situatie toch doen, zijn naïef en beseffen niet dat we niet voor het succes gemaakt zijn."
"Dat is wel heel pessimistisch gedacht. Je bent gestoord getalenteerd." protesteerde ik. Hij tikte zijn as af op zijn nachtkastje, tussen -tot mijn afschuw, hopen andere, waarschijnlijk dagen oude peuken.
"Het is beter zo. Het is altijd gevaarlijk voor iemand als ik om te verlangen naar dingen die ik niet hoor te hebben." Hij nam nog een trek en knikte naar me.
"Jammer dat ik dat altijd lijk te vergeten wanneer ik bij jou ben." zei hij schamper, zijn rook uitblazend. Ik fronste.
"Het is niet omdat mensen uit mijn milieu zeggen dat je niet goed genoeg voor me bent, dat je me niet hoort te hebben." zuchtte ik, maar hij stak zijn sigaret tussen zijn lippen en mompelde: "Iedereen zegt dat ik niet goed genoeg voor je ben."
"Ze hebben ongelijk." zei ik koppig, terwijl ik mijn armen kruiste, al keek hij me enkel smalend aan.
"Denk je, baby?" spotte hij. Ik opende mijn mond al, klaar om in de aanval te gaan, maar hij grijnsde lichtjes.
"Fuck, je bent zo fucking lief, Lily. Maar veel te naïef. Hoeveel kansen ik ook krijg, het is beter niet te veel te willen. Ik vertrouw de wereld niet." Plots werd hij serieus, zijn sigaret vergeten in zijn mondhoek.
"Kijk naar hoe het met Mike is gegaan. Hij droomde te veel, en hij is eraan kapot gegaan. Enkel omdat hij niet wilde beseffen dat mensen als wij altijd als shit behandeld zullen worden." zei hij, terwijl hij me intens aankeek.
"Jij bent Mike niet." fluisterde ik, en voor hij kon antwoorden, vervolgde ik: "En ik weet zeker dat hij niet zou willen dat je zo over je eigen leven denkt." Hij nam een laatste trek, voor hij zijn sigaret achteloos uitduwde op zijn nachtkastje terwijl hij de rook uitblies.
"Misschien niet, maar hij is er niet meer om er zijn mening over te geven, of wel?" Ik schrok van zijn harde woorden, maar hij haalde enkel zijn schouders op en liet zijn ogen over mijn gezicht glijden.
"Waarom zit je trouwens zo ver? Wil je me geen ochtendkus geven, hmmm? Of ben je te verlegen na mijn oneerbare voorstel van gisterenavond?" Onmiddellijk werden mijn wangen rood, al kroop ik wel naar hem toe en boog over hem heen. Ik kon een glimlach niet inhouden en drukte een zachte kus op zijn wang.
"Is dat alles?" snauwde hij. Geamuseerd nestelde ik mijn gezicht in zijn nek en snoof zijn geur op. Zijn huid voelde nog warm en hij rook vertederend lekker naar zijn parfum en slaap. Ik kuste zijn hals kort, maar giechelde toen hij mijn paardenstaart in zijn hand nam en er zacht aan trok.
"Fuck, kom hier." gromde hij. Ik tilde mijn gezicht op en drukte mijn mond lachend op de zijne, zodat hij tevreden humde en onmiddellijk op zijn knieën ging zitten. Ontspannen liet ik me achterover neerzakken op zijn laken en trok hem op me, mijn benen rond zijn smalle heupen. Hij streelde teder over mijn wang, terwijl hij me lui en langzaam kuste. De scherpe smaak van zijn sigaret was overheersend, maar ik bewoog mijn lippen desondanks gewillig tegen de zijne. Mijn buik maakte een salto en smoorverliefd liet ik mijn vingers door zijn haar glijden.
Toen hij ons even later omdraaide en ik mijn ogen kort opende om hem aan te kijken, merkte ik zijn haast gelukzalige glimlach op.
Hij zag er zorgeloos uit.
Ik trok mijn wenkbrauw op en ging rechtop zitten, schrijlings op zijn schoot. Hij fronste gefrustreerd toen hij me wilde volgen maar ik hem met mijn handen op zijn borstkas neerduwde.
"Waarom ben je sinds gisteren zo..." Ik zocht naar het juiste woord. 'Vrolijk' was niet het adjectief waarmee ik Harry onmiddellijk zou omschrijven. Naar zijn doen was hij echter uitzonderlijk goedgezind.
"Ontspannen?" vroeg ik uiteindelijk. Hij liet zijn ogen geamuseerd over mijn bovenlichaam glijden, maar beet toen op zijn onderlip en legde zijn grote handen nonchalant op mijn blote dijen.
"Ik had gisterenochtend een afspraak met Finn." bekende hij uiteindelijk. Mijn ogen werden reusachtig.
"Wat? Waarom?" reageerde ik fel. Hij fronste en keek me aan alsof ik achterlijk was.
"Waarom denk je? Hij dreigde je iets aan te doen. Wat moest ik doen, Lil? Doen alsof er niets aan de hand was en wachten tot hij je te pakken kreeg?" Ik slikte en opende mijn mond, maar sloot hem toen weer verslagen en keek door het raam naar buiten.
"Wat heb je gezegd tegen hem?" vroeg ik uiteindelijk. Hij liet zijn handen omhoog glijden, onder mijn hemd, tot op mijn heupen.
"Ik heb een deal gesloten met hem." Traag blikte ik weer in zijn ogen, nu al op mijn hoede.
"Een deal?" herhaalde ik wantrouwig. Hij humde en ging ook rechtop zitten, zodat hij een kus op mijn kaaklijn kon drukken.
"Ik heb hem beloofd dat ik binnen twee weken ga vechten in zijn ring." Ik fronste en legde mijn hand in zijn nek, terwijl hij nu kusjes tot aan mijn mondhoek gaf. Ik besefte dat hij details voor me achterhield, en ik zou me niet laten afleiden door hem.
"Je vecht sowieso al in zijn ring. Wat vertel je me niet?" vroeg ik tussen zijn tedere kussen op mijn lippen door. Hij boog langzaam achteruit en keek me haast verveeld aan.
"Ik vecht tegen hem." zei hij uiteindelijk, quasi nonchalant. Mijn bloed stolde in mijn aderen.
"Je vecht tegen Finn?" snakte ik naar adem. Hij haalde zijn schouders op en wilde me weer kussen, maar ik duwde hem achteruit en klom van zijn schoot.
"Ben je gek geworden, Harry? Je kan niet zomaar vechten tegen Finn!" protesteerde ik. Hij snoof en gaf zijn pogingen me te verleiden op.
"Relax, Lil. Het is een bokswedstrijd." zei hij rustig, terwijl hij achterover leunde, zijn handen achter zich. Ik probeerde zo min mogelijk te kijken naar zijn prachtige, haast naakte lichaam, en staarde in de plaats daarvan in zijn mooie ogen.
"Ja, in zijn ring. Naar ik hoor gelden daar niet zoveel regels." snauwde ik. Hij zuchtte vermoeid en keek me geërgerd aan.
"Je bent aan het overreageren. Ik ken Finn en ik ken zijn boksring. Plus, ik verlies nooit." Ik kruiste mijn armen en schudde mijn hoofd, zodat mijn blonde paardenstaart rond mijn gezicht danste.
"Finn kennende, is het een valstrik, en ik laat je er niet zomaar in lopen." Hij rolde met zijn ogen en duwde zich op.
"De deal is waterdicht." mompelde hij, terwijl hij recht ging staan.
"Oh ja? Wat heeft hij je beloofd als je wint?" vroeg ik, niet onder de indruk van zijn 'deal'. Hij wandelde naar zijn kast en haalde een jeans en wit T-shirt uit.
"Hij heeft gezworen dat hij je dan met rust laat." Hij draaide zich om en keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan, terwijl hij vervolgde: "Geen dreigementen meer. Hij blijft uit je buurt." Ik slikte en stond ook op.
"Dat is lief. Dat je hem dat hebt laten beloven." zuchtte ik, en triomfantelijk knikte hij. Toch volgde ik hem naar de badkamer, nog steeds wantrouwig.
"Wat als je verliest?" vroeg ik voorzichtig.
"Ik verlies nooit." zei hij enkel. Ik slikte.
"Ik weet het. Maar... Maar wat als het toch gebeurt?" Met een vermoeide zucht dropte hij zijn kleren op de wastafel en draaide zich naar me om.
"Dan stop ik met mijn legale wedstrijden en ga ik voltijds bij hem boksen." zei hij, duidelijk tegen zijn zin. Mijn hart stopte even met kloppen.
"Wat?" fluisterde ik geschrokken, en in paniek duwde ik tegen zijn borstkas.
"Waarom zou je zoiets beloven? Je bent gestoord!" riep ik ontzet, maar hij greep mijn polsen en keek me met een diepe frons aan.
"Kalmeer, oké? Ik zei net dat ik nooit verlies." Ik rukte me ruw los en kruiste mijn armen opstandig voor mijn borstkas.
"Finn is groter en zwaarder dan jou, en de enige persoon in New York die niet bang van je is! En iets zegt me dat hij er alles aan zal doen om niet te verliezen in zijn eigen boksring, Harry! Hoe kon je zo dom zijn hem blindelings te vertrouwen?" Mijn stem sloeg over, en volledig over mijn toeren staarde ik in zijn ogen. Besefte hij niet dat hij zijn eigen lot had bezegeld met zijn domme afspraak? Hij verstrakte en balde zijn ene hand tot een vuist.
"Ik heb dit gedaan voor jou! Het minste wat je kan doen is in me geloven en fucking dankbaar zijn dat ik ervoor gezorgd heb dat we misschien toch een kans hebben, hoe klein dan ook." snauwde hij woedend. Ik snoof enkel, weigerend me te laten intimideren door hem.
"Ja, Harry! Ik ben dankbaar dat je vrijwillig gaat vechten met de grootste griezel in Amerika, die er met alle waarschijnlijkheid voor kan zorgen dat er nadien helemaal geen 'we' meer is om een kans te geven!" riep ik terug. Hij maakte een gefrustreerd geluidje en draaide zich van me weg, zodat hij zijn handen op de wastafel kon plaatsen en gefrustreerd naar de grond kon kijken.
"Je bent zo fucking dramatisch, Lily! Ik ga winnen, oké?" gromde hij.
"Als dat zo duidelijk is, waarom zou Finn dan akkoord gaan met je deal? Wie zegt dat hij erna niet gewoon zijn belofte verbreekt? Of dat hij iets doet waardoor je de wedstrijd verliest?" reageerde ik direct. Kwaad draaide hij zich naar me om en zette een stap naar me toe, zodat hij dreigend over me heen kon torenen.
"Waarom maak je je nu zo fucking druk? Ik zeg dat ik ga winnen!" gooide hij kwaad in mijn gezicht.
"Ik maak me druk omdat ik niet wil dat er iets met je gebeurt! Omdat ik verliefd op je ben en bang ben dat je jezelf in gevaar aan het brengen bent!" riep ik minstens even kwaad terug. Hij slikte, en heel even verzachtten zijn ogen, maar onmiddellijk schudde hij zijn hoofd en keek van me weg.
"Je hebt er geen verstand van, oké? Je maakt je zorgen om niets." mompelde hij gefrustreerd.
"Weet Jim al wat je hebt afgesproken met Finn?" Hij zuchtte en keek me ongeduldig aan.
"Nee! Maar voor je je dingen in je hoofd haalt: ik zie hem straks, dus ik vertel het hem zelf wel!" snauwde hij. Ik staarde in zijn ogen.
"Ik ben benieuwd wat hij zal zeggen als hij hoort dat hij zijn beste vechter misschien zal verliezen aan Finn." daagde ik hem uit, niet van plan op te geven. Hij snoof schamper en liet zijn ogen over me heen glijden.
"Het is niet jouw taak je hoofd erover te breken, Lily. Je bent praktisch nog een kind. Waarom laat je het ons volwassenen niet oplossen, en hou jij je erbuiten!" spotte hij. Ik slikte en beet hard op mijn lip. Ik wilde hem het genoegen niet geven me te zien huilen, dus ik fronste en draaide me om.
"Als dat is wat je wilt." zei ik nog op kwade toon, voor ik uit zijn badkamer stampte. Abrupt voelde ik echter zijn hand rond mijn pols.
"Lil, wacht." zuchtte hij, terwijl hij me omdraaide en zijn ogen in de mijne boorde.
"Shit, ik meende dat niet, oké? Je weet dat ik een klootzak ben en bullshit zeg wanneer ik kwaad ben." Hij fronste en legde zijn hand op mijn wang.
"Fuck, niet huilen." mompelde hij, en met een moeilijk gezicht veegde hij de verloren traan op mijn wang weg.
"Ik wil gewoon dat je beseft hoe gevaarlijk deze deal is." zei ik, voor ik hem wegduwde en een stap achteruit zette, mijn tranen weg knipperend.
"Ik moet gaan voor ik te laat op school ben." voegde ik er nog aan toe. Direct erna liep ik van hem weg en sloot de deur van de badkamer, zodat ik hem niet meer hoefde te zien.
Hij kwam niet achter me aan...

Op school bleef Keith me smekend vragen die avond mee te gaan naar het feestje in één van de campusresidenties, tot ik het zo beu was, dat ik toezegde. Ik had toch geen zin om na mijn shift in de club naar huis te gaan en Harry onder ogen te komen. Plus, ik kon wel wat afleiding gebruiken na onze ruzie.
Direct na mijn lessen ging ik naar mijn werk, en sprak af met Keith dat hij me daar om tien uur weer zou ophalen. Ik wilde er alles aan doen om een confrontatie met Harry te vermijden.
Er was amper volk toen ik aan mijn shift begon. Verveeld begroette Hannah me, op het moment ik naast haar achter de toog ging staan.
"Je bent een halfuur te vroeg." mompelde ze. Ik haalde mijn schouders op en gleed met mijn vingertoppen over de rand van de pompbak. Chase en Melanie waren in de zaal de tafels en stoelen aan het afstoffen. Afwezig keek ik in hun richting. Ik had Chase niet meer gezien na zondag. Ik hoopte maar dat hij niet al te kwaad was op me...
"Ben je Harry aan het ontlopen?" raadde Hannah. Met rode wangen keek ik haar aan.
"Wat? Nee!" protesteerde ik snel. Ze snoof.
"Lieg niet. Hij heeft thuis de hele dag iedereen afgeblaft. Het was direct duidelijk dat jullie weer ruzie hebben gehad." Ik zuchtte en kruiste mijn armen.
"Het maakt niet uit. Het komt wel weer goed." reageerde ik.
"Dus... Hebben jullie nu iets?" vroeg ze nieuwsgierig, al hoorde ik aan haar bittere ondertoon dat ze niet gelukkig was met de situatie tussen ons.
"Nee." antwoordde ik kort. Ze maakte een verrast geluidje.
"Ik praat er liever niet over." Verdedigend hief ze haar handen op, al snoof ze toch eens schamper.
"Je beseft toch wel dat je hem vanavond onder ogen moet komen?" vroeg ze cynisch, maar laconiek zei ik: "Niet waar. Ik ga direct hierna naar een feestje op de campus." Ze knikte goedkeurend en kruiste haar armen voor haar borst.
"Echt? Verrassend. Ik wist niet dat feestjes iets voor jou waren." Ik haalde mijn schouders op.
"Je trekt dat toch niet aan, mag ik hopen?" vroeg ze, terwijl ze minachtend naar mijn jeans en lichtblauwe blouseje wuifde. Onzeker keek ik naar mijn outfit.
"Waarom niet? Is er iets mis mee?" Ze zuchtte diep en nam mijn hand vast, voor ze me mee naar de personeelsruimte trok.
"In godsnaam, hoe naïef kan je zijn? Ik begrijp niet wat Harry in je ziet." Beledigd keek ik haar aan, maar ze negeerde me.
"Wel, om te beginnen ziet hij helemaal niets in me. En ten tweede, er is niets mis met mijn kleren." Ze opende haar locker en rommelde wat door de spullen, tot ze een kort, zwart glitterjurkje en een paar hoge zwarte schoenen had gevonden.
"Hier, pak aan. Na je shift kan je je hier omkleden. En steek je haar op." mompelde ze, terwijl ze het stapeltje in mijn handen duwde en er nog een zwarte mascara, rode lippenstift en klein zwart tasje op gooide . Verontwaardigd keek ik naar de verhullende jurk in mijn handen.
"Wat? Nee, dat draag ik niet!" protesteerde ze, maar ze legde me met één blik het zwijgen op.
"Wil je na vanavond bekendstaan als de seut? Geloof me, alle meisjes dragen dit. Ik verwacht niet dat je zo'n dingen weet met jouw achtergrond en fortuin, maar vertrouw iemand met ervaring en doe wat ik zeg." spotte ze. Ik opende mijn mond al, maar toen enkel protesterend gestotter over mijn lippen rolde, draaide ze met haar ogen en gooide haar locker dicht.
"Wil je dat Harry je serieus neemt? Kleed en gedraag je dan als de volwassen vrouw die je bent." Daarmee raakte ze een gevoelige snaar.
Volwassen...
Ik herinnerde me direct hoe bewonderend Harry naar me had gekeken gisteren, toen ik er in mijn rode jurk zoveel ouder en verleidelijker had uitgezien dan hij normaal van me gewend was. Hij vond me een kind, toch? Misschien moest ik inderdaad bewijzend dat ik meer kon dan hij dacht. Ik slikte en staarde nog even aarzelend naar de spullen in mijn handen, maar knikte toen en keek Hannah weer aan.
"Goed dan. Ik draag het wel. Bedankt." zuchtte ik. Ze humde goedkeurend en liep vervolgens langs me de bar weer binnen, zonder me nog een blik waardig te keuren.
Het was immens druk in de club, en toen Keith me op het einde van mijn shift eindelijk kwam ophalen, nam ik hem snel mee naar de personeelsruimte.
"Wacht hier even. Ik kleed me snel om." mompelde ik, nog steeds in de rush van de drukte in de club. Hij nam plaats in de sofa en keek geamuseerd toe hoe ik Hannahs outfit uit mijn locker nam en in het toilet verdween. Er hing enkel een kleine spiegel, dus buiten op mijn make-up, had ik geen zicht op de rest van de outfit. Twijfelend stapte ik naar buiten en schraapte mijn keel.
"Keith? Hoe zie ik eruit?" vroeg ik onzeker, terwijl ik het zwarte glitterjurkje wat naar beneden trok en mijn benen kruiste. Hij draaide zich om, maar verslikte zich direct toen hij me in zich opnam.
"Wow, Rose! Jezus! Eh... Eh, goed. Goed!" zei hij kuchend. Hij stond recht en liet zijn uitpuilende ogen nog eens over me heen glijden, terwijl hij zijn hand door zijn halflange blonde haar haalde.
"Oké." zei ik langzaam, na een korte aarzeling fronsend vervolgend: "Zie ik er... Volwassen uit?" Hij keek me verrast aan, maar knikte toen met rode wangen.
"Ja. Heel volwassen." antwoordde hij. Onmiddellijk ontspande ik.
"Perfect. Vertrekken we dan maar?" Hij liet zijn ogen nog eens traag over me heen glijden, schraapte toen zijn keel en maakte een goedkeurend geluidje. Ik griste nog snel Hannahs zwarte tasje mee en verliet toen samen met hem de club via de zijingang.
Plots bedacht ik me echter dat ik me Harry's toorn beter niet nog meer de hals haalde, dus terwijl we het smalle steegje verlieten en Keith zijn hand uitstak om een taxi tegen te houden, stuurde ik snel naar hem dat ik deze avond naar een feestje ging en pas laat thuis zou zijn. Met een goedkeurende knik stak ik mijn gsm weer weg en kroop samen met Keith de gele wagen in. Nu kon Harry me tenminste niet verwijten dat ik hem niets had laten weten.
"Heb je er zin in?" vroeg de jongen naast me opgewekt, terwijl hij in mijn ogen keek. Ik glimlachte en ontspande, tot ik mijn telefoon uit het niets voelde trillen in mijn hand. Geschrokken keek ik naar het scherm, maar drukte Harry's naam na een korte aarzeling weg en stak mijn mobiel diep in mijn tas.
"Waarom neem je niet op?" vroeg Keith niet-begrijpend. Ik haalde slechts mijn schouders op en keek naar buiten, het nachtelijke beeld van New York bewonderend in me opnemend.
Het feestje vond plaats in één van de kleinere residenties. Tot mijn opluchting realiseerde ik me dat Marcus hier nooit een voet zou binnenzetten. Niet luxueus genoeg.
Ik volgde Keith nieuwsgierig en met grote ogen naar binnen. Ik ontspande direct toen ik ontdekte dat de meerderheid van de meisjes die buiten stonden inderdaad een gelijkaardige outfit droeg. Binnen was het ontzettend druk en warm. Ik had nog nooit zoiets gezien. Overal stonden dronken mensen te dansen, onvergelijkbaar met Louis' feestjes op de loft. De meisjes schuurden schaamteloos tegen jongens met alcohol in hun handen, terwijl muziek uit gigantische bassen dreunde en sigarettenrook de lucht dik en dampend maakte.
"Wow." fluisterde ik.
"Kom mee." zei Keith opgewekt, terwijl hij me meetrok naar een tafel waar liters en liters alcohol op verzameld waren. Ik aarzelde toen hij even later een glas met een onbekend goedje naar me uitstak, tot ik over zijn schouder Emily zag staan, omringd door een vijftal meisje. Mijn hart miste een slag toen ik haar venijnige blik zag.
"Geef maar." zuchtte ik. Ik nam het plastieken bekertje uit zijn handen en nam enkele grote slokken.
"Hey, Rose! Rustig aan!" zei Keith direct, maar ik negeerde hem en verbaasde me met een verwonderd gehum over de minieme mate waarin ik de alcohol maar proefde in het drankje.
Drie kwartier later was ik al aan mijn derde bekertje bezig, en leek ik er niet meer in te slagen te beseffen wat er aan het gebeuren was rond me. Vrolijk danste ik met Keith door de ruimte, tot ik giechelend van hem wegliep, op weg naar de tafel met de drank.
"Rose, wacht!" Ik rende struikelend weg, en verstopte me lachend achter twee jongens, die net een cocktail aan het maken waren met de restjes op tafel.
Geamuseerd keken ze me aan, maar ik bracht mijn vinger naar mijn lippen en nam het bekertje uit hun handen.
"Rose!" riep Keith kwaad, terwijl hij voor me opdook en het weer uit mijn greep trok. Met een pruillip keek ik hem aan, maar resoluut schudde hij zijn hoofd.
"Hey, laat haar, man. Ze doet niets verkeerd." probeerde één van de jongens hem te overhalen. Keith zuchtte en stak zijn vinger waarschuwend naar me uit.
"Stop met drinken, begrepen? Je bent niet eens legaal, verdomme." Met een giechel hief ik mijn handen op in een verslagen gebaar, maar nam gretig de alcohol van de twee jongens aan toen Keith had verkondigd dat hij naar het toilet ging en dat ik hier moest blijven staan.
Grijnzend kruiste de ene zwartharige jongen zijn armen voor zijn borst, en liet zijn felblauwe ogen over me heen glijden terwijl ik het drankje gretig naar binnen goot.
"Misschien moet je het wat kalmer aan doen met de alcohol, babe." lachte hij. Ik keek hem aan en liet mijn mondhoeken omhoog krullen.
"Wat is je naam?" vroeg hij geïnteresseerd, terwijl zijn vriend grinnikend van de één naar de ander keek.
"Rose." zei ik. Ik stak mijn hand uit zonder na te denken. Onmiddellijk schoten de twee in de lach, zodat ik bloosde en opnieuw giechelde.
"Zin om te dansen?" vroeg de vriend van de jongen voor me. Opgewekt knikte ik, en nam zijn uitgestoken hand vast. Ik kon achteraf onmogelijk zeggen hoe lang ik met de twee bleef dansen, maar het moest een hele tijd geweest zijn. Ik was echter nog nuchter genoeg om hen weg te duwen, vanaf één van hen te dicht kwam of tegen me aan wilde schuren. Ik had de tijd van mijn leven, en heel even verdween Harry compleet uit mijn gedachten.
Dat was echter tot de jongen die initieel tegen me had gesproken me meenam naar de hoek van de ruimte, en me daar tegen de muur duwde. Ik lachte en stak een losgesprongen pluk haar achter mijn oor. Met een grijns plaatste hij zijn hand naast mijn hoofd. Hij boog al voorover, maar ik draaide mijn gezicht en schudde mijn hoofd.
"Nee!" giechelde ik. Fronsend keek hij me aan.
"Waarom niet?" Ik haalde mijn schouders op en duwde hem wat achteruit met mijn handen op zijn schouders.
"Ik ben verliefd op een andere jongen." zei ik. Hij zuchtte en kruiste zijn armen voor zijn borst.
"En is die andere jongen ook verliefd op jou?" Ik schudde mijn hoofd. Snuivend liet hij zijn ogen nogmaals over me heen glijden.
"Vergeet hem dan. Ik kan je ermee helpen, als je wilt." Hij grijnsde veelbetekenend, maar ik keek hem enkel bedenkelijk aan en hield mijn hoofd wat schuin.
"Nee, ik..." Maar ik werd middenin mijn zin onderbroken door een snerende stem naast ons: "Waar is je loverboy, Rose? Is hij je al beu?" Verward draaide ik mijn hoofd, en werd op slag lijkbleek toen ik Emily en haar nieuwe vriendinnen voor me zag staan.
"Em..." begon ik. Hoofdschuddend zette ze een stap naar me toe en snauwde: "Ik vroeg je iets. Waar is Harry?" Ik slikte.
"Hij is thuis." Ze lachte humorloos en bestudeerde me verafschuwd.
"Ik zie dat je je tegenwoordig ook anders kleedt? Ik dacht nochtans dat je je zoveel beter voelde dan de rest van ons?" Kwaad kruiste ik mijn armen voor mijn borstkas en probeerde me zo goed als het kon te concentreren op mijn woorden, al draaide de kamer nog steeds meedogenloos rond me.
"Blijkt dat de hele campus dan toch gelijk heeft. Je bent niets meer dan zijn sletje, wanhopig en zielig." snauwde ze.
"Dat is niet waar!" gooide ik woest in haar gezicht, terwijl de jongen tussenbeide kwam.
"Emily? What the fuck is er aan het gebeuren?" vroeg hij verward en gefrustreerd. Spottend richtte Emily haar perfect opgemaakte ogen op hem.
"Weet je niet wie ze is, Jordan? Lily-Rose Harper, Harry Styles' nieuwe speeltje." Ik slikte en schudde mijn hoofd. Ontzet keek Jordan me aan.
"Wow, what the hell? Harry Styles is de jongen waar je verliefd op bent?" zei hij plots, lijkbleek en van slag. Verloren keek ik hem aan.
"Ik heb gehoord dat hij haar niet graag deelt." provoceerde Emily hem grijnzend verder. Jordan slikte.
"Fuck, ik... Ik wist niet dat dit haar was. Sorry, ik moet... Ik moet weg." Ik kreeg de kans niet nog iets te zeggen, want vliegensvlug draaide hij zich om en vluchtte weg. Emily keek me schamper aan.
"Je hebt geluk. Niet iedereen kent je gezicht. Maar het zal niet lang duren voor iedereen op Columbia zal weten wie je bent en hoe je eruitziet. Er gaan nu al ontelbare verhalen over je de ronde." Ik slikte en keek haar radeloos aan. De info was op zich niet nieuw, en ik wist dat het onvermijdelijk was, maar dat maakte het niet minder vervelend.
"Dus hoe is het met Harry, Rose? Zijn jullie gelukkig samen?" vroeg ze spottend.
"We zijn niet samen." zei ik kleintjes.
"Natuurlijk niet. Waarom zou hij samen zijn met iemand als jij? Waarschijnlijk wilde hij gewoon weten hoe het zou voelen een preuts dom ding te verleiden." Woedend zette ik een stap naar haar toe.
"Je weet niets over ons." siste ik, maar ze leek niet onder de indruk te zijn.
"Nee? Weet je wat ik wel weet, Rose? Dat hij je zal houden tot hij je zo vaak geneukt heeft, dat hij het niet meer kan verdragen naar je te kijken. En dan zal hij je dumpen." Voor ik besefte wat ik deed, had ik haar een duw gegeven.
"Het is niet omdat hij dat met jou deed, dat met mij hetzelfde zal gebeuren!" riep ik kwaad terug.
Pets.
Mijn wang gloeide, en verontwaardigd keek ik haar aan. Net toen ik haar echter in de haren vloog, hoorde ik Keiths stem achter me, al negeerde ik het en trok ik woedend aan Emily's glanzende bruine lokken. Ze spartelde krijsend tegen en graaide naar mijn gezicht, maar ik duidelijk had de overhand. Logisch: ik was zonder twijfel kwader dan zij mogelijk kon zijn. Ik wilde haar niet horen spreken over wat Harry mogelijk met me van plan was, alsof ze hem door en door kende.
"Rose! What the fuck!" hoorde ik Keith moeiteloos over de groep mensen heen blaffen. Dan pas besefte ik dat iedereen in de ruimte geïnteresseerd aan het kijken was. Enkele jongens joelden luid, de anderen meer en meer ophitsend. Opgewonden gemompel vermengde zich met de dreunende muziek rond ons, tot een valse kakofonie van klanken.
"Laat me los!" gilde ik, terwijl Keith mijn middel nam en me ruw achteruit trok. Ik spartelde hevig tegen, maar hij was te sterk en droeg me probleemloos door de starende, uitgelaten massa naar buiten.
"Wat is er mis met je? Ik heb je het voorbije uur en een half de hele tijd gezocht, en als ik je eindelijk vind, ben je aan het vechten met Emily?" snauwde hij, toen hij me in de koude buitenlucht neer had gezet en me furieus aankeek.
Abrupt greep hij mijn tasje en graaide er met zijn hand in, tot hij mijn gsm had gevonden.
"Wat doe je?" klaagde ik, maar hij reageerde niet en duwde me in de plaats daarvan in de richting van het muurtje voor de residentie.
"Blijf hier. Ik meen het." zei hij streng, zijn vinger naar me uitgestoken, voor hij wegliep en door mijn mobiel scrolde. Gefrustreerd ging ik zitten en kruiste mijn armen voor mijn borst. Het was niet mijn fout dat we hadden gevochten. Emily had me uitgedaagd en rotopmerkingen gemaakt.
Toen Keith terugkwam, zag hij er nerveus en onrustig uit.
"Kom mee." snauwde hij. Hij nam mijn bovenarm en trok me van het muurtje, maar bedacht zich toen en keek me weer aan.
"Had je een jas bij?" Ik schudde mijn hoofd en zuchtte gefrustreerd toen hij me achter zich aan meetrok.
"Waar neem je me mee naartoe?" zeurde ik als een kleuter.
"Naar enkele gebouwen verder, zodat de mensen hier ons niet kunnen zien." Direct hield ik op met wandelen, en wantrouwig staarde ik naar zijn achterhoofd. Verward keek hij me aan over zijn schouder toen hij mijn abrupte terughoudenheid voelde. Hij bloosde direct beschaamd.
"Niet daarom, Rose. Maar ik vermoed dat je niet wil dat mensen jou en Harry samen zien, of wel?"
"Harry?" vroeg ik ontzet. We hielden twee gebouwen verder halt, en onthutst nam ik plaats op het lage stenen muurtje. Hij humde en overhandigde me mijn gsm.
"Ja, ik heb hem net opgebeld. Binnen een kwartier is hij hier." Geschrokken keek ik hem aan.
"Wat?"
"En ik zou niet proberen weg te lopen, want hij zei dat hij je hoe dan ook zou vinden en je persoonlijk zou meesleuren naar de loft." Ik zuchtte en wreef vermoeid over mijn slapen. Plots wilde ik niets liever dan naar Harry gaan, en in zijn sterke armen schuilen. Gelaten knikte ik.
"Oké." mompelde ik. De rest van de tijd zwegen we. Tevergeefs probeerde ik te ontnuchteren.
Ik keek pas weer op toen Harry arriveerde en ik zijn prachtige hese stem aan mijn linkerkant hoorde: "Lily!" Met een woedende blik in zijn betoverende ogen liep hij over het voetpad naar me toe, zijn handen in een radeloos gebaar omhoog gooiend. Mijn buik maakte een salto nu ik mijn prachtige jongen eindelijk bij me had.
"What the fuck is je probleem? Naar een fucking feestje? Ik heb nog geen oog dichtgedaan! Ik dacht dat Finn je had, of zoiets!" Hij stopte voor me en greep mijn kin vast. Hij bestudeerde mijn gezicht met een gefrustreerde trek rond zijn roze lippen.
"Sorry." pruilde ik, maar hij snauwde enkel: "Hoeveel heb je gedronken?" Ik haalde mijn schouders in een onschuldig gebaar op.
"Wat heb je haar gegeven?" vroeg hij aan Keith. Mijn blonde vriend werd rood en slikte.
"Een drankje, dat is alles! Daarna heeft ze zelf dingen genomen en dan was ik haar kwijt."
"Kwijt?" herhaalde Harry furieus. Ik beet op mijn lip en nam zijn witte T-shirt in mijn hand. Met een gefrustreerde zucht trok hij zijn jas uit en legde het over mijn schouders. Ik mompelde een kleine, verlegen 'dankjewel'. Hij negeerde me.
"Ja, ik... Ik had haar overal gezocht, maar ik vond haar nergens. Eerst stond ze bij die twee jongens en dan..."
"Je stond bij jongens?" vroeg hij me op felle toon. Ik keek met grote ogen naar hem op en knikte langzaam. Gestresseerd haalde hij zijn handen door zijn haar.
"Ik heb niets gedaan met hen!" protesteerde ik.
"Dat weet ik, maar... Fuck, Lily." Hij vloekte en wuifde naar me.
"Kijk naar hoe je eruitziet! Je beseft niet eens wat je met mannen doet, verdomme!" Niet-begrijpend keek ik van hem naar Keith, maar die laatste keek met rode wangen weg. Harry slaakte een diepe zucht en nam mijn gezicht tussen zijn handen, me dwingend hem aan te kijken.
"Hebben ze iets met je geprobeerd?" Ik staarde verlangend naar zijn lippen.
"Ja. Hij... Jordan... Jordan wilde me kussen, maar ik zei dat ik al verliefd was op een andere jongen." Ik zwoor dat ik zijn mondhoeken heel even omhoog zag krullen, maar de alcohol maakte alles rond me nogal wazig.
"En dan?" Ik haalde mijn schouders op.
"Hij vroeg of die andere jongen ook op mij verliefd was, en ik zei natuurlijk 'nee', dus toen begreep hij niet waarom ik hem niet wilde kussen. Maar toen kwam Emily en zei ze hem wie ik was en... En ze vermeldde jou, en toen werd hij zenuwachtig en is hij snel weggelopen. Ik denk dat hij bang van je is." zei ik zacht. Mijn woorden klonken vreemd en haperend. Hij slikte en liet zijn ogen over mijn gezicht flitsen.
"Je zei 'nee'?" vroeg hij zacht. Ik antwoordde niet, maar keek hem slechts verward aan. Nee? Waarop had ik 'nee' gezegd? Ik herinnerde het me al niet meer.
Hij keek kort weg.
"Maakt niet uit." Hij blikte naast me naar Keith, terwijl hij me losliet. Toen ik de blonde jongen evenzeer aankeek, merkte ik verrast zijn komische gezichtsuitdrukking op. Met open mond keek hij ons aan, zijn ogen haast puilend uit zijn mollige hoofd.
Ik giechelde, maar sloeg mijn hand voor mijn mond toen Harry me waarschuwend aankeek.
"Is er verder nog iets gebeurd?" vroeg hij met een diepe zucht. Keith aarzelde even en keek geïntimideerd naar de grond.
"Nee." zei ik snel, al werd ik straal genegeerd.
"Toen ik haar vond, was ze aan het vechten met Emily." zei hij voorzichtig. Ik zuchtte, rollend met mijn ogen. Met een ruk keek Harry mij aan. Ik beet op mijn lip en blikte zo onschuldig mogelijk in zijn mooie groene ogen.
"Je hebt gevochten met Emily? Fucking hell, Lily!" stootte hij verbouwereerd uit, terwijl hij zijn grote handen door zijn haar haalde. Ik fronste.
"Het was niet echt een gevecht! Ik heb enkel aan haar haar getrokken!" verdedigde ik mezelf. Harry lachte ademloos en schudde zijn hoofd ongelovig.
"En waarom heb je aan haar haar getrokken?" vroeg hij met een opgetrokken wenkbrauw. Hij begroef zijn handen in zijn bruine krullen en staarde me aan alsof ik krankzinnig geworden was. Ik tuitte mijn lippen en haalde mijn schouders op.
"Ze zei gemene dingen." Hij schudde zijn hoofd en greep mijn bovenarmen, zodat hij me rechtop kon trekken. Onmiddellijk omarmde zijn warmte mijn verkleumde lichaam, en met een gelukzalige hum nestelde ik me in zijn armen. Hij verstijfde even, maar ontspande toen en knuffelde me met een verslagen zucht terug.
"Ik was zo fucking bezorgd om je." fluisterde hij in mijn oor.
"Het spijt me." antwoordde ik tegen de huid van zijn nek, terwijl ik mijn armen steviger rond zijn middel cirkelde.
Na enkele seconden boog ik achteruit en keek hem met grote ogen aan.
"Ben je boos op me?" vroeg ik aarzelend. Hij fronste en streelde met zijn knokkels over mijn wang.
"Fuck, niet als je zo naar me kijkt." gromde hij, voor hij voorover boog en een kus op mijn lippen drukte.
"Ben jij nog boos? Door deze ochtend?" mompelde hij tegen mijn mond. Ik trok me los.
"Ik denk het niet." zei ik zacht, maar keek naar de grond toen hij me weer herinnerde aan onze ruzie en de aanleiding van de discussie. Hij blies wat lucht naar buiten en drukte nog een vluchtige kus op mijn slaap.
"Kom mee, we gaan naar huis." zuchtte hij.
"Bedankt dat je me gebeld hebt." mompelde hij nog snel, en verschrikt keek ik op toen ik me herinnerde dat Keith er ook nog steeds was. Als aan de grond genageld staarde hij ons aan, zijn blik ongelovig, maar toen schraapte hij zijn keel en knikte met rode wangen.
"Tot morgen." zei ik aarzelend, nog steeds wat dronken. Hij glimlachte geforceerd en bleef staren, ook toen we wegliepen en ik na enkele meters nog eens over mijn schouder naar hem keek.
Harry hield de eerste taxi die hij zag tegen. Hij liet me met een zucht eerst instappen. Ik struikelde de wagen binnen, en maakte een gefrustreerd geluidje toen de hak van Hannahs schoen aan de rand van de auto bleef haken. Harry volgde me met rollende ogen en mompelde snel ons adres.
Ik beet op mijn lip en klikte de gordel onhandig vast.
"Dus... Je hebt aan haar haar getrokken?" zei Harry nog eens, en deze keer klonk hij vrij geamuseerd. Ik keek naast me en giechelde kort toen hij zijn warme hand op mijn ijskoude bovenbeen legde.
"Ze sloeg in mijn gezicht." zei ik eigenwijs. Hij humde en grijnsde.
"Nooit gedacht dat je in staat was fysiek geweld te gebruiken, baby." Ik pruilde. Met een zucht streelde over mijn been, langzaam op en neer, in een hopeloze poging me te verwarmen. De hele rit staarde ik naar hem. Hij was zo ongelooflijk prachtig; ik leek niet in staat te zijn weg te kijken. Tot mijn opluchting zei hij er niets over.
Ik wankelde toen we tien minuten later uitstapten. Gefrustreerd trok ik mijn hakken uit, steun zoekend bij dezelfde boom waartegen Harry me zaterdagavond had gekust. Hij kruiste zijn armen en liet zijn ogen over me heen glijden.
"Wat dacht je zelfs toen je die fucking outfit aantrok?" gromde hij.
"Hij is van Hannah." antwoordde ik, maar verloor mijn evenwicht bijna toen ik een stap zette.
"Fucking hell." vloekte Harry. Hij wandelde naar me toe en krulde mijn ene arm rond zijn nek.
"Kom hier." zuchtte hij. Moeiteloos tilde hij me op, zijn armen onder mijn schouderbladen en knieholtes als steun.
"Sorry dat je me moest komen ophalen." zei ik zacht, terwijl hij me het appartement binnen droeg en naar de lift wandelde. Hij antwoordde niet.
"Waarom nam je niet op toen ik je belde? Ik heb je zeker twintig keer proberen te bereiken. Ik ben zelfs naar de club gegaan om je te zoeken." Schuldbewust begroef ik mijn gezicht in zijn nek.
"Ik was nog steeds kwaad op je." Hij maakte een gefrustreerd geluidje.
"Is dat een reden om me fucking doodsangsten te laten uitstaan?"
"Sorry." fluisterde ik tegen zijn hals. Voor de voordeur zette hij me voorzichtig neer op mijn voeten.
"De rest slaapt al." zei hij. Veelbetekenend bracht hij zijn vinger naar zijn lippen. Ik knikte en volgde hem zo stil mogelijk naar binnen, Hannahs hakken in mijn ene hand, mijn andere in die van Harry. Hij sloot de deur geruisloos en nam me snel mee naar zijn kamer.
Binnen wandelde ik naar de badkamer, maar bleef in de deuropening staan. Ik keek hem aan.
"Ik moet plassen." zei ik met een pruillipje. Hij grinnikte en ontstak het licht.
"Ga dan naar het toilet." Ik knikte langzaam en wandelde naar binnen, over mijn schouder kijkend toen ik hem de badkamerdeur met een zucht hoorde sluiten achter me. Toen ik klaar was en weer naar de slaapkamer liep, stond hij naast het bed en trok zijn T-shirt over zijn hoofd.
Ik sloot de deur langzaam en leunde ertegen, terwijl ik mijn ogen langzaam over hem heen liet glijden.
"Lily?" schrok hij me opeens op. Mijn ogen vlogen omhoog, en ik beet op mijn lip toen ik besefte dat hij mijn adorerende blikken had opgemerkt.
"Je bent zo mooi, Harry." zuchtte ik dan maar bewonderend. In nuchtere toestand zou ik dit met alle waarschijnlijkheid nooit durven zeggen hebben, maar ik was nog te dronken om erom te geven. Zijn ogen verwijdden, maar toen krulden zijn mondhoeken omhoog.
"Hmmm, ja?" vroeg hij. Hij wandelde naar me toe en liet zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd rusten, tegen de deur. Ik ging op mijn tippen staan en verraste hem door hem eerst te kussen. Hij bewoog zijn lippen vurig tegen de mijne, en gromde toen ik mijn vingers achter de rand van zijn broek haakte.
"Lily, stop." mompelde hij, op het moment dat ik zijn heupen tegen de mijne drukte en zijn naam verlangend kreunde.
"Je bent fucking dronken, baby. Ik kan geen misbruik maken van de situatie." zuchtte hij, nadat hij zich had losgetrokken.
"Maar je weet dat ik je wil." probeerde ik smekend. Hij grijnsde en duwde zijn neus tegen de mijne.
"Dat is meestal vrij duidelijk, ja." Beledigd keek ik hem aan, maar hij haalde enkel zijn schouders op en gaf me nog een kus op de lippen.
"Tijd om te slapen." knikte hij. Ik zuchtte verslagen en draaide me om, wijzend op mijn rug.
"Is dat nu je nieuwe tactiek, hmmm? Me je elke avond laten uitkleden?" Ik giechelde en wendde me weer tot hem toen hij de rits langzaam naar beneden had getrokken. Hoofdschuddend keek hij me aan, maar wandelde toen grinnikend langs me de badkamer in.
Twintig minuten later waren we allebei klaar voor bed, en plots enorm moe gaapte ik, terwijl ik naast hem in bed ging liggen.
"Fuck, de komende vier jaar geen alcohol meer voor jou." gromde hij. Ik ging in zijn armen liggen en wreef in mijn ogen.
"Vier jaar?" herhaalde ik lachend. Hij humde en drukte zijn lippen op mijn blonde haar.
"Je beseft toch dat je in feite zo lang zou moeten wachten? Je bent pas legaal wanneer je eenentwintig bent, prinses. Misschien herinner je je dat morgen wanneer je weer nuchter bent." zei hij laconiek. Ik keek naar hem op.
"Jij mag al drinken." protesteerde ik. Hij streelde met zijn vingertoppen over mijn rug onder de T-shirt die ik droeg en trok zijn wenkbrauw op.
"Ik ben drieëntwintig, wijsneus." Ik giechelde opnieuw en gaf hem nog een snelle kus.
"Slaap." mompelde hij tegen mijn lippen. Ik beet op mijn lip en gehoorzaamde hem direct.
Ik had nog geen vijf minuten nodig om in zijn armen in slaap te vallen.

Ik werd rond vier uur 's nachts wakker, en maakte me voorzichtig los uit zijn sterke greep op mijn lichaam, zodat ik kon opstaan en opnieuw naar het toilet kon gaan. Ik kruiste mijn benen pijnlijk terwijl ik zo stil mogelijk naar zijn badkamer wandelde. Het leek alsof mijn blaas op ontploffen stond. Mijn hoofd bonkte daarbovenop pijnlijk, en met een zucht staarde ik naar mezelf in de spiegel toen ik klaar was. Ik zag er vreselijk uit.
Alles kwam op slag terug: de ruzie met Emily en haar gemene opmerkingen, de alcohol, de deal die Harry met Finn had gesloten... De deal.
Ik slikte en beet hard op mijn trillende onderlip, maar wanhopig begon ik te huilen, toen ik me bedacht dat hij binnenkort tegen Finn zou moeten vechten in een gevaarlijke boksring in The Bronx. Ik snikte in stilte, maar iets moest hem toch gewekt hebben, want opeens hoorde ik hem mijn naam mompelen vanuit de slaapkamer. Snel veegde ik mijn tranen weg, maar het was tevergeefs toen hij opstond en naar de badkamer liep.
"Lily, kom terug en doe het licht uit." gromde hij. Toen hij me zag staan, fronste hij echter onmiddellijk en vroeg: "Wat is er aan de hand?" Ik snikte nog eens ongecontroleerd.
Met een zucht wandelde hij naar me toe en nam mijn gezicht in zijn grote handen. Ik kon me niet langer inhouden.
"Doe het alsjeblieft niet. We kunnen een andere manier vinden om Finn tegen te houden. Je hoeft niet tegen hem te vechten." huilde ik. Harry fronste diep en keek me gekweld aan.
"Er is geen andere manier, baby. Toch niet op dit moment. En ik kan het me niet veroorloven te wachten tot we een andere optie hebben." mompelde hij. Ik greep zijn middel en verstopte mijn gezicht snikkend in zijn nek.
"Maar ik heb hier zo'n slecht gevoel over. Ik vertrouw Finn niet." zei ik met overslaande stem. Hij drukte een zachte kus op mijn haar en verstrengelde zijn intimiderend grote handen in mijn warrige golven.
"Ik weet het, schatje. Ik vertrouw hem ook niet. Maar ik moet iets doen." fluisterde hij in mijn blonde golven. Ik sloeg mijn volledige armen nu rond hem heen en huilde zachtjes verder.
"Ik wil niet dat je tegen hem vecht." snikte ik opnieuw. Hij hield me enkel vast.
"Alsjeblieft." smeekte ik haast radeloos.
"Niet doen, prinses." zuchtte hij, maar ik kon niet anders.
"Finn heeft me nodig, oké? Zolang ik boks in zijn ring breng ik geld op, dus hij kan het zich niet veroorloven me veel aan te doen tijdens onze wedstrijd." probeerde hij me te overhalen. Het werkte enigszins.
"Ik heb al zo vaak in zijn ring gebokst, Lily. Ik weet hoe het eraan toegaat." prevelde hij in mijn oor.
"Maar Finn..." begon ik. Hij schudde zijn hoofd en boog achteruit.
"Kijk naar me." zuchtte hij. Met een frons droogde hij mijn tranen en schudde zijn hoofd. Zijn permanent gebarsten knokkels, een pijnlijk uitziende combinatie van rauwe, verwonde huid en littekenweefsel, voelden ruw tegen mijn wangen
"Ik heb maandenlang met hem getraind toen ik voor hem begon te vechten. Ik ken hem door en door, oké? Plus, hij heeft al langer dan een jaar geen wedstrijd meer gehad. Hij onderschat me, maar ik weet dat ik van hem kan winnen, Lil." Mijn ogen flitsten tussen die van hem. Heel langzaam knikte ik.
"Heb vertrouwen in me." fluisterde hij. Hij nam mijn hand en bracht het naar zijn mond, zodat hij enkele zachte kusjes op de binnenkant van mijn pols kon drukken. Hij bleef me diep in de ogen kijken.
"Oké." beloofde ik hem op zachte toon. Met een glimlach nam hij mijn middel en drukte zijn lippen kort op die van mij.
"Laat me die wedstrijd winnen. Voor jou, baby." fluisterde hij, toen hij zich weer achteruit boog. Mijn hart sprong op, en met een zucht glimlachte ik.
"Je moet terug naar bed. Je ziet er moe uit." mompelde hij.
"Mijn hoofd doet pijn." klaagde ik. Hij grinnikte en opende het kastje naast zijn spiegel.
"Dat is wat alcohol met je doet." Met een grijns haalde hij een doos aspirines uit, en stak het naar me uit. Dankbaar humde ik. Met een kus op zijn wang nam ik het vast.
Hij keek toe hoe ik één innam, en legde ze toen weer op de bovenste plank.
"Kom mee." zuchtte hij. Hij nam mijn hand en doofde het licht, voor hij samen met mij onder zijn lakens kroop en zijn lichaam ontspannen tegen het mijne nestelde. Op onze zijden keken we elkaar een tijdje aan, terwijl ik mijn ogen krampachtig open probeerde te houden. Hij glimlachte en drukte een kus op mijn voorhoofd.
Hij sloeg zijn arm rond mijn lichaam en mompelde: "Vecht er niet zo tegen, Lily." Ik knikt en gaapte nog eens, maar kroop toen wat dichter tegen zijn warme lichaam en ontspande volledig.
"Slaapwel, Haz." fluisterde ik zacht, en net voor ik in slaap viel, antwoordde hij met een zuchtje: "Slaapwel, baby."

--
Sorry voor de ongeplande vertraging! Ik heb een enorm hectisch semester achter de rug, ik heb echt geen ander excuus. :')
Hopelijk kunnen jullie toch wat van dit stukje genieten! Heel erg bedankt voor al jullie geduld!
Een gelukkig nieuwjaar, allemaal!!
xxx

Reacties (16)

  • GossipGirl21

    Goed geschreven.

    7 maanden geleden
  • Renate1983

    Ehm, waarom denkt iedereen te weten hoe Lily zich moet kleden, gedragen?
    Dat zou zij toch zelf moeten weten.

    En dat Lily zich volwassen moet gedragen terwijl verderop staat dat ze nog minderjarig is???
    Waarom maakt iedereen zich druk om haar? Laat haar lekker haar leven leiden zoals zij dat wilt.
    Zelfs als iedereen denkt dat ze tig duizend fouten maakt. Je moet zelf leren van je fouten.
    Dat is het studentenleven. Een tijd om te leren, fouten te maken en er wijzer van te worden.
    Ook om te leren hoe het leven voor jou in elkaar steekt. Wat je later wilt doen en dat soort dingen.

    Xxx

    1 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ga je nog verder met dit verhaal?

    Liefs x

    1 jaar geleden
  • smileforyou

    Snel verder!!

    1 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Eindelijk heb ik eens de tijd gevonden om dit prachtige hoofdstuk van je te lezen!
    En wauw lieverd, zoals altijd schrijf je zo adembenemend. Je wordt in het verhaal gesleurd, je denkt in een uur tijd alleen maar aan dit verhaal, die arme Lily, en je hoort werkelijk niets meer van de buitenwereld. Dat is wat je verhaal met mij doet, ik word even uit de reële wereld gehaald en ik geniet met volle teugen, met mijn aandacht enkel voor jouw verhaal. Mijn ouders mogen me nog zoveel roepen, op het moment dat ik iets van jou lees, telt enkel dat nog.
    (Misschien maar goed ook dat ik even heb gewacht met dit te lezen tot na de examens, anders had ik waarschijnlijk een camion kunnen bestellen voor mijn buizen)

    Ik vind trouwens dat Lily best kinderachtig wordt als ze gedronken heeft..
    En Harry.. Goh, wat is hij toch een lieveke! Dat hij zo bezorgd was over Lily.. En hij heeft bijna toegegeven dat hij verliefd is op Lily.. (:
    Oh, en die weddenschap.. Dat kan gewoon niet goed aflopen.. Ik heb er zo'n schrik voor!

    Lieverd, je schrijft zo geweldig! Ik hou van dit verhaal, met heel mijn hart!
    Ik ben voorstander van dat je dit verhaal gaat uitgeven! (Het is maar dat je het weet, ik zal ke grootste fan zijn!)

    Ik heb werkelijk geen idee of ik je al een gelukkig nieuwjaar heb gewenst, ik geloof het wel, maar zo niet, bij deze een gelukkig nieuwjaar! (Het is nog altijd januari, dus dan mag dat nog ^^)

    Xxx

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen