Foto bij Chapter 161.1 ||

Anne Ramsey


Atom en Humber uitlaten zonder Alexis erbij was een hele belevenis. Binnenshuis waren ze nog braaf, maar eenmaal buiten was er geen houden meer aan. Ze waren zo enthousiast om een blokje om te lopen dat het meer leek alsof ze met míj gingen wandelen. Het was eigenlijk wel amusant en ik stuurde vlug een foto naar Alexis door. Hij zou ondertussen ook wel in Barcelona geland zijn. De rechtzaak was morgen en ik was best nerveus. Niet dat er een kans bestond dat Alexis effectief naar de gevangenis zou moeten - dat was bij Messi ook niet gebeurd bij zijn fraudezaak die trouwens veel erger was - maar hij ging vast een fikse boete krijgen.
Ik wilde in eerste instantie meegaan naar Barcelona, maar Alexis wilde me er niet bij betrekken. Dat was eigenlijk ook wel het slimste met alle vervelende pers die als aasgieren op de loer lagen.
Terug thuis was ik aangenaam verrast toen ik rook dat er gekookt werd. Ik gaf eerst Atom en Humber wat te eten en checkte toen wat er in de keuken gaande was.
'Smells good,' zei ik waarna Theo en Nadieh opgeschrokken vanachter de kookpotten.
'Dinner is almost ready,' zei Theo die gebaarde dat ik al aan tafel kon zitten.
'Yes, dad,' gehoorzaamde ik.
Nadieh schoot hard in de lach en trok een vies gezicht. 'Ew! Does that make me your mother?'
We plaagden elkaar nog tijdens het eten waar ik bovendien te horen kreeg dat Theo Finley morgen weer mocht zien. Geen wonder dat Theo zo vrolijk was.
'How is mister Fraud doing in court?' vroeg Nadieh vervolgens.
Ik rolde mijn ogen. 'The case is tomorrow. He has a meeting with his lawyer now.'
De rest van de avond keek ik nog wat series op mijn kamer. Atom en Humber vonden elk een plekje om te slapen waardoor niemand last van ze had. Alexis stuurde nu en dan een snapchat, meestal een grappige selfie vol cheesy stickers met tekstjes zoals "dreaming of you" of "i miss u". Ik moest erom lachen en stuurde hem opzettelijk onromantische dingen terug om hem te trollen.

Theo Walcott


Ik was al aan het denken wat ik vandaag met Finley kon doen. We hadden een hele dag, maar Finley was nog klein dus hij ging vast voor het grootste deel slapen. Niet dat ik dat erg vond, het betekende al veel voor me om Finley bij me te hebben.
Nadieh zou na de middag komen, hoewel ik een wrang gevoel had dat ze misschien zou afbellen. Ze was gisterenavond wat afzijdig toen ik over Finley begon. Ik besloot het gewoon zo te laten.
Later die dag kwam Nadieh toch nog en ze was niet alleen. Anne en de honden waren er ook.
'We thought it'd be nice to go for a walk together,' stelde ze voor.
Ik trok even een moeilijk gezicht. 'But I already went to the park today with Finley.'
'So? He can go for another walk.'
'He's finally sleeping and I don't wanna wake him up. Besides I don't want him to catch a cold. I think one walk a day is enough for him,' legde ik uit. Melanie zou het me nooit vergeven als hij een verkoudheid kreeg.
Nadieh zuchtte gefrustreerd. 'Okay, so Anne and I go for a walk without you and Finley then?'
'You can just stay here with Theo, though. It's not a problem,' kwam Anne ertussen, maar ze schudde koppig met haar hoofd.
'I can't distract him from watching Finley.'
Lag het aan mij of klonk ze nu een tikkeltje vijandig? Ik was verbaasd en liet dat ook merken. 'What's that supposed to mean?!'
Nadieh zuchtte nog eens en sloeg haar ogen neer. 'Nothing... forget about it. I'll call you later, Theo. I promised Anne to help with Atom and Humber.'
Perplex bleef ik achter toen Nadieh en Anne weer weg waren. Aan Anne's gezicht te zien, had Nadieh haar helemaal niets beloofd. Kwam het nu echt door Finley? Ik dacht dat het vorig weekend wel goed was gegaan en dat Nadieh er zelfs van genoten had, of was het voor haar toch pijnlijker en moeilijker dan ze liet uitschijnen?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen