Foto bij 036

some people
just aren't meant for
this world.
they see too much
and feel too much
far too early.
and we try to fix them
and tell them
it will be okay
but it never will.

to me
these are the angels.

the misunderstood.
-Christopher Poindexter (Ik geef trouwens even de link naar zijn instagram: https://www.instagram.com/christopherpoindexter/. Ik gebruik zijn poëzie bij elk hoofdstukje en vind hem echt briljant!)

Lily-Rose Harper


Ik werd de volgende ochtend wakker met een nog steeds licht aanwezige hoofdpijn. Vermoeid opende ik mijn ogen en duwde me rechtop.
"Eindelijk." gromde Harry's stem naast me. Ik draaide mijn hoofd en glimlachte zwak toen ik hem op zijn vensterbank zag zitten. Hij draaide zijn zwarte aansteker rond in zijn hand en keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. Toen ik echter naar zijn klok keek, snakte ik naar adem en sloeg ik mijn hand voor mijn mond.
"Harry! Waarom heb je me niet wakker gemaakt? Mijn les is al begonnen!" zei ik in paniek, terwijl ik de lakens van me af sloeg en al uit bed wilde komen.
"Wat is dat?" mompelde hij echter, waardoor ik mijn bewegingen staakte en hem verward aankeek. Hij wandelde naar me toe en boog over me heen, zodat hij met zijn vingertoppen over mijn scheenbeen kon glijden.
"Ik weet het niet." antwoordde ik dommig, met mijn ogen op de grote blauwe plek. Hij zuchtte.
"Ik ben waarschijnlijk ergens tegen gelopen gisteren." probeerde ik zo nonchalant mogelijk te zeggen, maar hij schudde zijn hoofd en ging rechtop staan.
"En dan vraag je je af waarom ik je niet wakker heb gemaakt." zei hij spottend.
Hij draaide zich om en liep naar zijn rode bokszak in het midden van zijn kamer.
"Het heeft geen zin om nu nog naar je les te gaan. Blijf liggen en rust uit, Lil. Je hebt deze nacht amper kunnen slapen." Ik staarde nog even fronsend naar zijn achterhoofd, maar blies toen wat lucht naar buiten en liet me verslagen achterover vallen in zijn bed. In stilte bestudeerde ik hem. Zijn bruine krullen waren samengebonden op zijn hoofd, en op de grond lag zijn springtouw. Verrast liet ik mijn ogen over de verleidelijk glanzende huid van zijn borstkas glijden. De zweetdruppels op zijn armen lieten zijn zwarte tatoeages haast tot leven komen, en gaven zijn lichaam een onweerstaanbare gloed.
"Kom je niet bij me liggen?" vroeg ik met een zucht, verlangend naar zijn aanraking. Hij snoof en nam een rol zwarte tape van de grond.
"Ik heb betere dingen te doen dan met jou in bed te liggen, Lily." mompelde hij. Met een koppige frons nam ik zijn kussen in mijn armen en trok mijn neus op toen hij me kort aankeek. Hij grijnsde.
"Schattig." zei hij schamper, terwijl hij zijn knokkels behendig begon in te tapen. Ik zuchtte diep en ging tegen het hoofdeinde van zijn bed zitten. Nieuwsgierig keek ik toe hoe hij zijn versleten bokshandschoenen aantrok.
"Ga je trainen?" vroeg ik. Hij keek me niet aan.
"Niet als je me blijft lastigvallen met al je vragen." antwoordde hij laconiek. Ik haalde mijn schouders op, maar zweeg verder. Met grote bewonderende ogen bleef ik hem het kwartier erna aanstaren. Hij werd zo mogelijk nog indrukwekkender wanneer hij bokste; een intimiderende en onmenselijk sterke vechter, zijn bewegingen soepel en natuurlijk en zijn groene ogen donker en gefocust. Hij leek zelfs te vergeten dat ik er was. Volledig in zijn eigen wereld oefende hij gecontroleerd op de rode zak, terwijl zweetdruppels op de meest verleidelijke manier langs zijn nek naar beneden liepen.
God, ik kon amper ademen toen ik hem zo zag.
Ik begreep waarom hij zovelen intrigeerde. Het was niet moeilijk te zien waarom hij een aantrekkingskracht uitoefende op iedereen in zijn buurt wanneer hij een kamer nog maar binnenliep, laat staan wanneer hij bokste... Opeens leek het zo logisch voor me dat duizenden mensen elke keer stonden te popelen hem te zien wanneer hij een wedstrijd had.
Een wedstrijd. Abrupt maakte ik de klik in mijn hoofd.
"Harry?" vroeg ik, toen hij even pauzeerde en op adem kwam met gesloten ogen. Hij wreef met zijn arm over zijn voorhoofd.
"Hmmm?" reageerde hij ongeïnteresseerd en afwezig.
"Welke dag zijn we?" Hij opende zijn ogen en keek me niet-begrijpend aan.
"Twee oktober." antwoordde hij. Ik zuchtte diep.
"Waaraan denk je? Aan hoe je maar een veertigtal dagen nodig hebt gehad om hopeloos verliefd op me te worden?" plaagde hij met zijn typische, arrogante grijns. Ik antwoordde niet en beet op mijn lip terwijl hij zijn bokshandschoenen uittrok en naar me toe stapte.
"Je hebt vanavond een wedstrijd, toch?" vroeg ik. Hij verstijfde.
"Hoe weet je dat?" antwoordde hij uiteindelijk na enkele seconden stilte. Met een diepe frons kwam hij op de rand van zijn bed zitten en draaide zijn bovenlichaam naar me toe.
"Ik heb een foldertje gezien." zei ik zacht. Hij stak zijn hand naar me uit en streelde met zijn duim over mijn onderlip, nog steeds wat hijgend.
"Mag ik komen kijken?" vroeg ik. Hij liet een spottende lach horen en keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. Ik voelde me als een achterlijk kind onder zijn intimiderende blik.
"Natuurlijk niet, doe niet zo dom." snoof hij. Ik fronste.
"Waarom niet?" zeurde ik teleurgesteld. Hij liet zijn hand onder het laken glijden en krulde zijn vingers rond mijn bovenbeen.
"Omdat het ten eerste in The Bronx plaatsvindt, ten tweede een illegale wedstrijd is, en ik ten derde in Finns boksring vecht. Als je werkelijk denkt dat ik je daar vrijwillig mee naartoe zou nemen, ben je fucking gestoord." gromde hij. Ik kruiste mijn armen koppig voor mijn borstkas.
"Je gevecht met Finn zal toch ook daar zijn?"
"Wat is je punt?" zuchtte hij. Ik kneep mijn ogen samen.
"Je probeert me toch niet te zeggen dat ik daar ook niet naartoe mag?" Vermoeid liet hij me los en wreef over zijn slapen, terwijl hij zijn gezicht van me afwendde.
"Waarom zou ik je meenemen naar zijn ring in de gevaarlijkste buurt van New York, als ik dat fucking gevecht in de eerste plaats doe omdat ik je wil weghouden van dat hele milieu?" vroeg hij, duidelijk gefrustreerd. Ik antwoordde niet, zodat hij me na enkele seconden waarschuwend aankeek.
"Je gaat niet vanavond. Ik meen het, Lil."
"Goed dan." ging ik akkoord, maar vervolgde onmiddellijk: "Maar ik ga naar je gevecht met Finn. En ik laat me niet tegenhouden door jou." Hij leek niet onder de indruk te zijn van mijn boodschap en zelfzekere blik.
"Dat zien we nog wel." spotte hij. Hij nam me niet serieus. Met een klagerige zucht schoof ik naar voren en greep zijn schouders vast.
"Hmmm, iemand voelt zich plots een heel stuk comfortabeler rond me. Ik mis de tijd dat ik je kon intimideren met een simpele blik." humde hij, al leek hij er geen probleem mee te hebben dat ik schrijlings op zijn schoot klom.
"Wil je me leren boksen?" vroeg ik. Hij greep mijn middel met een geamuseerde blik vast en trok me wat dichter tegen zijn bezwete lichaam.
"Jij, boksen? Je houdt het nog geen tien seconden uit, prinses." Ik pruilde en schudde mijn hoofd.
"Niet waar." protesteerde ik. Hij boog voorover en streelde kort met zijn neus langs die van mij.
"Ik wil je wel enkele dingen leren als je echt wilt." gaf hij dan maar met een zucht toe, terwijl hij weer achteruit boog. Ik knikte enthousiast en legde mijn handen rond zijn nek.
"Nu?" vroeg ik opgewonden. Hij grinnikte.
"Natuurlijk niet nu. Ik moet me voorbereiden op vanavond. Dat lukt trouwens niet met jou in mijn armen, baby." Ik lachte en drukte mijn lippen op die van hem. Door zijn zweet smaakte hij zout, en haast opgewonden door de herinnering aan zijn gefocuste, trainende lichaam, klemde ik mijn knieën steviger rond zijn sterke heupen. Hij gromde, maar liet zijn handen wel onder mijn T-shirt glijden, de zwarte tape ruw tegen mijn huid.
"Fuck, Lily. Ik heb hier geen tijd voor." mompelde hij tegen mijn mond. Teleurgesteld boog ik me achteruit, maar hij zuchtte verslagen en kuste me nu zelf. Met een genietende kreun liet ik mijn handen over zijn vochtige huid glijden, zijn spieren prominent onder mijn vingers.
Plots duwde hij zijn heupen omhoog en greep me beter vast, zodat hij ons ruw kon omdraaien. Met een kort gilletje viel ik neer op zijn laken, maar hij negeerde mijn ontzetting en duwde zijn lichaam schaamteloos tussen mijn benen.
"Harry." kreunde ik zacht, voor hij zijn lippen opnieuw hard op die van mij drukte en zijn tong volleerd rond die van mij draaide. Ik lag haast weerloos onder hem, terwijl hij zijn ene hand op mijn wang legde en zijn vingers in mijn haar verstrengelde. Ik greep zijn middel en trok mijn benen op.
"Shit." vloekte hij toen hij zich ademloos achteruit boog, maar overbrugde de afstand tussen ons toch nog eens, zodat hij me een laatste kus kon geven.
"Ik moet verder trainen, baby." zuchtte hij toen, en met een grijns tikte hij op mijn achterste.
"En jij hebt een douche nodig. Je ruikt naar alcohol en sigaretten." Ik giechelde, maar trok wel mijn neus op, verafschuwd. Hij grinnikte en greep mijn handen, zodat hij me mee kon trekken toen hij recht ging staan. Met een diepe zucht keek ik op in zijn ogen.
"Tegen wie vecht je vanavond?" vroeg ik op zachte toon. Hij veegde teder enkele losse blonde plukken haar uit mijn gezicht.
"Ik ken hem niet. Iemand uit Brooklyn, als ik me niet vergis." zei hij nonchalant. Ik nam zijn hand in die van mij en gleed met mijn vingertoppen over de zwarte tape rond zijn knokkels.
"Zit hij in jouw gewichtsklasse?" vroeg ik, bang voor het antwoord.
"Finn houdt geen rekening met gewichtsklassen, Lil. We vechten illegaal. Hij kan doen wat hij wilt." Ik slikte en knikte. Dat betekende dus dat zijn tegenstander groter en zwaarder was.
"Maar je gaat winnen." Onzeker keek ik op in zijn mooie groene ogen.
"Toch?" Hij glimlachte en kuste me kort, zijn grote handen in mijn haar.
"Ik ga winnen." beloofde hij.

's Namiddag zat ik aan de grote glazen tafel met Sophia, maar ik kon me niet focussen op mijn studieboeken voor me. Harry was uren geleden al vertrokken naar Jims sportschool om zich voor te bereiden op vanavond, en ik wist niet zeker of ik hem nog zou zien voor zijn wedstrijd.
Het was griezelig hoe snel ik in deze mate om hem was gaan geven. Hij had zich de voorbije weken zo subtiel in mijn hart weten te nestelen, dat ik het met geen mogelijkheid had kunnen tegenhouden, al had mijn leven er vanaf gehangen. God, ik wist hoe verkeerd het was dit alles voor hem te voelen, maar nog nooit in mijn hele leven was iets echter en mooier geweest dan mijn immense hoeveelheid gevoelens voor die jongen.
Die gevaarlijke gebroken jongen, waarvoor ik -tot mijn grote angst, steeds meer en meer aan het vallen was. En ik besefte dat het niet wederzijds was. Ik kende Harry inmiddels goed genoeg om te weten dat hij het nooit zou toelaten iets diepers voor me te voelen dan 'geven om'.
Maar het veranderde allemaal niets.
Hij was op elke mogelijke manier een verslaving: zijn stem, zijn handen, zijn lippen... Zijn lippen, god.
Ik slikte en wreef vermoeid over mijn voorhoofd.
"Voor jou, Rose." werd ik opeens opgeschrikt. Ik keek verward op, recht in Nialls blauwe ogen.
"Dankjewel." mompelde ik ontzet, terwijl ik de witte envelop uit zijn handen nam. Hij wandelde weg en deelde de rest van de post uit, maar ik kon enkel staren naar die van mij.
Niemand wist dat ik hier woonde. Wie zou me in godsnaam iets sturen?
Mijn hart klopte in mijn keel. Wat als Marcus mijn ouders iets had verteld? Maar dan zouden ze me persoonlijk aan mijn haar uit de loft komen sleuren... Misschien Emily met een dreigbrief?
"Ga je die niet openen?" vroeg Sophia, knikkend naar mijn envelop. Ik keek op naar haar lieve gezicht en slikte.
"Natuurlijk wel." zuchtte ik trillerig. Met bevende handen scheurde ik het open en haalde benieuwd en nerveus een opgevouwen blad uit. Fronsend liet ik mijn ogen over het gekopieerde artikel glijden. Er stond nergens een afzender...
Het nieuwsbericht dateerde van vorig jaar, oktober. 'Daders Gewapende Overval Manhattan nog steeds Spoorloos' las de zwarte kop. Ik slikte en begon de tekst te lezen, met bonzend hart. Het ging over een overval op een boetiek in de Upper West Side, waarvan ze de verantwoordelijken niet hadden kunnen vatten. Ik verwijdde mijn lippen wat en staarde naar het kleine fotootje in de bovenhoek. De afzender had met rode stift een cirkel rond één van de in zwart geklede schimmen getekend, op wat overduidelijk een onscherp beeld van een bewakingscamera was.
Wat betekende dit?
Slikkend keek ik in de envelop en haalde een tweede blad uit.
"Oh my god." fluisterde ik.
"Rose?" vroeg Sophia niet-begrijpend, maar ik reageerde niet. Op de onduidelijke foto stond Harry, met ietwat korter haar en aan een tafel tussen Zac en een andere jongen die ik herkende van de avond dat ze in groep naar de club waren gekomen op mijn eerste werkdag. Ik trilde en keek met open mond naar hoe hij voorover boog, niet eens bewust van de op hem gerichte camera. Met een glazige blik in zijn ogen snoof hij een wit lijntje op het blad op, een gerold stukje papier tegen zijn neusgat gedrukt.
Ik was misschien naïef, maar ik wist goed genoeg dat dat drugs waren. Met tranen in mijn ogen keek ik naar de tekst onder de foto, in dezelfde rode stift: 'Weet je zeker dat je je vechter kent?'
Finn.
"Rose, scheelt er iets? Je hebt toch geen slecht nieuws gekregen?" Ik slikte en liet mijn ogen tussen de twee bladen dansen.
De omcirkelde persoon... Was dat Harry?
"Rose!" riep Sophia nu. Ik keek op en schudde snel mijn hoofd.
"Nee, ik... Alles is goed." Ik slikte en propte alles vlug weer in de envelop, terwijl ik opstond en mijn stoel schrapend achteruit schoof.
"Ik moet weg. Iets ophalen in de bib. Ik kom straks terug." mompelde ik onrustig, en nog voor Sophia of iemand anders iets had kunnen zeggen, had ik me naar de voordeur gehaast en mijn jas van de kapstok gegrist. Ik hoorde zowel Aiden als Sophia mijn naam nog roepen, maar ik liet de deur met een klap dichtvallen en holde langs de trappen naar beneden.
Ik had frisse lucht nodig. En ik moest Harry zien. Nu.
Dit kon niet wachten tot na zijn wedstrijd, zeker niet omdat ik praktisch zeker wist dat Finn hierachter zat. Ik vertrouwde die man voor geen haar, en nog minder nu hij die belachelijke deal met Harry had gesloten en vanavond een gevecht voor hem had gepland in zijn stomme, levensgevaarlijke boksring.
De hele weg naar Jims trainingscenter beet ik nerveus op mijn nagels, terwijl ik vanuit de taxi naar het voorbij schietende stedelijke landschap staarde. Wat als het waar was? Beelden logen niet...
Harry was cocaïne aan het snuiven op die foto... En dan die gewapende overval... Dat kon hij toch niet gedaan hebben? Zo ver zou Harry nooit gegaan zijn, toch?
Toch?
Ik betaalde de chauffeur gejaagd toen we arriveerden, en sprong vervolgens de wagen uit. Ik ademde ongecontroleerd in en uit, en tranen sprongen alweer in mijn ogen terwijl ik voor de tweede keer ooit de fitness binnen wandelde. Dezelfde oudere vrouw als de vorige keer stond achter de balie.
"Kan ik je helpen, lieverd?" kirde ze vriendelijk. Ik keek haar aan en beet op mijn lip. Een vlaag van herkenning vloog over haar sympathieke gezicht toen ze haar ogen over me heen liet glijden.
"Zijn Harry en Jim hier?" vroeg ik zenuwachtig, de envelop tussen mijn vingers geklemd. Nerveus verschoof ik mijn gewicht van mijn ene op mijn andere been.
Ze zweeg even, maar toen knikte ze aarzelend en wees naar de steriele witte gang.
"Dankjewel." zei ik snel, en haastte me toen langs de donkerblauwe deuren van de kleedkamers naar de grote sportzaal. Ik keek echter snel op toen ik zijn stem hoorde. Met een frons vertraagde ik mijn stappen en hield tussen kleedkamer zeven en acht halt. Het geluid van mijn haklaarsjes op de stenen vloer hield op, en verward keek ik naar beneden, terwijl ik mijn oren spitste.
Hij was aan het discussiëren met Jim in zijn kleedkamer.
"Verdomme, Harry! Denk je dat je haar zo veilig zal houden? Door te vechten met Finn?" Ik sloot mijn ogen kort. Hij had zijn deal opgebiecht.
"Welke andere keuze heb ik?" gromde hij kwaad.
"Je kan afstand van haar nemen!" Mijn hart miste een slag.
"Ik dacht dat je zo'n fan was van haar?" Ik speelde zenuwachtig met de rand van mijn witte jurkje.
"Dat ben ik ook! Van haar, van jullie! Maar ik kan je jullie twee niet nog meer in gevaar laten brengen door je met Finn te laten vechten, verdomme!" riep Jim nu. Ik slikte, beet toen hard op mijn lip en legde mijn hand als steun op de witgekalkte muur naast me.
"Ik breng ons niet in gevaar! Is het zo moeilijk wat fucking vertrouwen in me te hebben? Ik kan van hem winnen, Jim!" Ik besloot dat ik genoeg had gehoord en zette een stap vooruit.
Maar net toen ik in de deuropening stond en de twee in defensieve houding tegenover elkaar zag staan, antwoordde Jim fel: "Vertrouwen? Hoe kan je van mij verwachten vertrouwen te hebben in een man die niet eens aan een meisje durft toe te geven dat hij gevoelens voor haar heeft? Als je mij durft te vertellen dat je smoorverliefd op haar bent, kan je verantwoordelijk genoeg zijn om aan Rose hetzelfde op te biechten! En dan kunnen we het misschien eens hebben over vertrouwen! Wanneer je besloten hebt je te gedragen als de volwassen man die je bent!"
Als versteend staarde ik naar Harry, die zijn tanden op elkaar klemde, maar toen zijn hoofd draaide en mij opmerkte. Hij werd lijkbleek.
"Lily?" vroeg hij onthutst. Ik opende mijn mond, maar er kwam geen geluid uit.
Dat je smoorverliefd op haar bent.
Ik slikte en keek nu de gespierde man naast hem aan, die zich evenzeer met een verschrikte blik omdraaide. Zijn bruine ogen gleden ongelovig over me heen, voor hij zich binnensmonds vloekend weer op Harry focuste, die opnieuw enkel zijn rode sportshort droeg.
"Shit, ik... Ik wist niet..." stotterde Jim. Hij viel stil. Niemand zei iets. Uiteindelijk beet ik op mijn onderlip en zette een stap achteruit.
"Ik wist niet dat jullie bezig waren. Ik kan terugkomen als..." Mijn stem klonk kleintjes en onzeker.
"Nee! Nee, blijf! Harry had toch nood aan een pauze!" onderbrak Jim me snel. Hij keek Harry nog een laatste keer aarzelend aan, maar wendde zich toen af en liep naar buiten. In het voorbijgaan wierp hij me een trillerige glimlach toe. Ik zag de paniek in zijn ogen, en ik kon me voorstellen dat hij al vreesde voor het moment dat hij de confrontatie straks zou moeten aangaan met zijn bokser.
Het werd onaangenaam stil tussen Harry en mij toen Jim vertrokken was.
Ik zette aarzelend enkele stappen naar binnen en kneep de envelop in mijn handen haast fijn.
"Lil..."
"Het is oké als het niet waar is, Harry. Je hoeft niet te liegen." zei ik snel. Jim zou niet de eerste zijn die het bij het verkeerde eind had als het ging om Harry's gevoelens voor me. Misschien had Jim hem verkeerd begrepen?
Wanhopig probeerde ik de haast pijnlijk oplaaiende verwachtingen in mijn binnenste te onderdrukken. 'Wat als' was geen optie als het om hem ging; Harry was te wispelturig en gebroken. Ik wist dat ik nooit een normale relatie met hem kon hebben, dus wat was het punt valse hoop te koesteren?
Het was stil, en ik wandelde naar hem toe. Ik wilde al beginnen over de envelop in mijn hand, te bang om hem me te horen afwijzen, maar hij schudde zijn hoofd en legde me het zwijgen op met zijn blik. Hij leek in tweestrijd te zijn.
Met een zucht keek ik naar de grond.
"Ik wil niet liegen tegen je, baby." mompelde hij zacht. Ik kauwde op mijn onderlip en haalde mijn schouders op.
"Dat weet ik. Het is niet erg. Ik weet hoe het zit, dus..."
"Je weet geen fuck, Lily." gromde hij. Verontwaardigd hief ik mijn hoofd op. Hij haalde zijn bevende handen door zijn haar en slikte.
"Fucking Jim." prevelde hij plots gefrustreerd. Zijn ogen gleden over me heen.
"Ik heb... Ik heb hem verteld dat..." Hij viel stil en fronste.
"Nee, eigenlijk heeft hij het geraden. Ik denk dat hij me beter kent dan ik vermoedde." mompelde hij, eerder tegen zichzelf.
"Harry?" vroeg ik zacht, meer dan verward. Hij keek in mijn ogen en stak zijn hand uit, zodat hij langzaam over zijn wang kon strelen. Haast teder gleed hij met zijn duim en wijsvinger over mijn kaaklijn, zodat ik kort mijn ogen sloot en genietend humde.
Opeens, onverwachts, voelde ik zijn zachte warme lippen op de mijne. Ik verstrakte even, maar ontspande toen en legde mijn hand in zijn nek; met de andere omklemde ik de envelop nog steeds.
Hij greep mijn middel terwijl hij me langzaam kuste en voorzichtig achteruit duwde, tot ik met mijn achterste tegen de tafel botste. Bijna speels trok hij met zijn tanden aan mijn onderlip, maar toen liet hij me los en leunde met zijn voorhoofd tegen het mijne.
"Ik wil niet liegen, maar ik moest, prinses." zuchtte hij. Hij keek in mijn ogen en stak met een gekwelde blik een donkerblonde lok achter mijn oor, losgesprongen uit de roze strikvormige speld die een deel van mijn haar uit mijn gezicht hield. Met een verwarde frons staarde ik hem aan.
"Ik begrijp het niet." fluisterde ik.
"Ik kan je niets beloven. Als ik zeg... Als ik je vertel..." Hij slikte.
"Ik wil niet dat je dingen verwacht die ik niet kan geven. Ik kan me niet aan jou binden, en het kan nooit meer worden dan nu, Lily." zei hij traag.
Ik keek hem beduusd aan, terwijl hij verderging: "Fuck, ik dacht dat zolang je het niet wist, dat ik... Dat ik je niet zou moeten teleurstellen door je het gevoel te geven dat wat er nu tussen ons is ooit kan groeien." Ook al had ik dit alles al geweten, voelde het toch als een klap in mijn gezicht. Ik keek naar de grond en beet moeilijk op mijn onderlip.
"Dat weet ik." zuchtte ik, maar hij greep mijn kin en richtte mijn gezicht op dat van hem.
"Nee, je weet niet dat..." Hij viel stil. Ik beet op mijn onderlip en keek hem aan, van de kaart door zijn toon. Ik maakte hem bijna nooit zo onzeker mee.
"Wat weet ik niet? Harry, je doet vreemd! Ik begrijp niet waarom je me niet kan zeggen dat je niet..."
"Omdat Jim gelijk heeft." Ik viel stil en keek hem ontzet aan.
"Wat?" mompelde ik verward. Hij streelde met zijn duim over mijn onderlip en liet zijn prachtige ogen tussen die van mij flitsen.
"Hij heeft gelijk." herhaalde hij langzaam. Onmiddellijk leek hij te ontspannen, alsof een enorme last van zijn schouders viel. Mijn ogen werden daarentegen groter, en rusteloos keek ik hem aan.
Dat kon niet...
"Fuck, ik ben zo fucking verliefd op je, Lily." mompelde hij. Ik snakte zacht naar adem nu hij het letterlijk zei; het was alsof mijn maag een salto maakte, en -al was het maar voor even- alle besef van tijd en ruimte verloor. Hij slikte en keek me hoofdschuddend aan.
"Verliefd?" herhaalde ik ongelovig. Hij antwoordde niet.
"Oh my god." snakte ik ontzet naar adem, mijn ogen reusachtig.
"Ik begrijp niet dat je nog zo verbaasd bent. Na de voorbije dagen dacht ik dat het duidelijk was." voegde hij er ademloos aan toe.
"Harry..." begon ik, maar toen duwde ik hem achteruit en ademde wat dieper in uit. Onthutst keek hij naar mijn handen op zijn borstkas.
"Wat scheelt er? Ben je kwaad?" vroeg hij niet-begrijpend.
"Nee, ik... Ik heb even lucht nodig." zei ik traag, voor ik naar de grond keek en mijn hevig kloppende hart onder controle probeerde te krijgen.
Hij was verliefd op mij? Harry Styles, verliefd op mij?
Ik liet mijn handen als steun op zijn naakte borstkas rusten en likte over mijn lippen toen hij mijn middel nam. Ik keek naar hem op. Onmiddellijk vulde een zalige warmte mijn buik toen het besef tot me doordrong.
"Wat? Ben je niet blij?" vroeg hij, een kleine glimlach rond zijn mooie lippen. Ik slikte en liet mijn ogen over zijn prachtige gezicht glijden.
"Jawel." fluisterde ik. Hij werd weer serieus.
"Ik meende wel wat ik zei, baby. Ik kan je niets beloven. Of ooit de jouwe zijn." Haast ademloos knikte ik, ook al raasde de teleurstelling door mijn lichaam nu hij het herhaalde. Maar mijn gevoelens voor hem waren wederzijds, en dat was alles wat op dit moment telde. God, mijn hart kon op dit moment wel uit mijn borstkas springen uit puur geluk.
"Je kan me wel kussen, toch?" vroeg ik hoopvol. Hij grijnsde en liet zijn ogen over mijn gezicht dwalen, maar boog toen voorover en drukte zijn martelend zachte lippen op die van mij.
Ik greep zijn krullen vast met mijn ene hand en humde tevreden toen hij mijn middel nam en me op de tafel plaatste. Lui bewoog hij zijn mond tegen die van mij.
Mijn mondhoeken krulden omhoog tegen zijn mond, en gelukzalig kuste ik hem terug.
Niets -niets op de hele wereld- kon dit moment nog verpesten.
En toch...
Hij mompelde mijn naam genietend tegen mijn lippen en streelde met zijn ene hand op en neer mijn middel. De andere bracht hij naar die van mij op zijn borstkas, maar hij verbrak de kus met een smakje toen hij de envelop tussen mijn vingers voelde.
De envelop...
Ik verstijfde en zuchtte geschrokken toen ik me abrupt herinnerde waarom ik hier was.
"Wat is dit?" vroeg hij verbaasd. Onmiddellijk verdwenen de vlinders in mijn buik. Ik fronste en liet hem langzaam los.
Het was bijna angstaanjagend hoe hij er zo snel in geslaagd was me de foto's te laten vergeten.
"De reden dat ik gekomen ben." mompelde ik onzeker. Op slag leek zijn bekentenis mijn gedachten te verlaten, tot mijn grote teleurstelling. Niet-begrijpend keek hij in mijn ogen, maar verschoof zijn blik toen langzaam naar mijn hand. Aarzelend nam hij de uitgestoken envelop aan en opende het.
"Er staat geen afzender op. Het zat zo bij ons tussen de post." fluisterde ik. Hij vouwde de bladen open en verstijfde onmiddellijk. Angstig bestudeerde ik hem
Een hele tijd zei hij niets.
"Heeft iemand anders dit gezien?" snauwde hij uiteindelijk, voor hij me met donkere ogen aankeek. Ik schudde mijn hoofd en keek hem met grote onzekere ogen aan.
"De overval..." begon ik, maar ik viel stil toen ik zijn gezichtsuitdrukking zag.
"Je hebt het hier met niemand over gehad?" vroeg hij op dringende toon. Opnieuw schudde ik mijn hoofd. Hij blies wat lucht naar buiten en likte vervolgens nerveus over zijn lippen.
"Fuck." mompelde hij.
"Is het waar? Ben jij dat op het beeld van de bewakingscamera?" Hij antwoordde een hele tijd niet. Minuten later keek hij me weer aan.
"Niet alleen ik. Zac, Finn en Dave deden ook mee." mompelde hij na enkele seconden van stilte, waarin hij me aandachtig bestudeerde. Ik haalde trillerig adem en bracht mijn vingers naar mijn mond. Het klopte dus toch...
De eerlijke verklaring van zijn gevoelens voor mij leek meteen irrelevant te zijn, en gechoqueerd staarde ik hem aan..
"Waarom?" vroeg ik, terwijl tranen in mijn ogen sprongen. Hij slikte en bracht zijn hand naar mijn gezicht, maar bedacht zich en trok zijn arm terug.
"Ik... Ik was Mike kort ervoor verloren en ik dacht dat Finn en zijn bende me alles konden laten vergeten. Zac had geld nodig en ik kickte op..." Hij slikte.
"Ik kickte op zo'n dingen, Lily. Het liet me mijn eigen problemen vergeten."
"Een gewapende overval?" fluisterde ik op radeloze toon. Zijn groene ogen schoten tussen die van mij.
"Niemand is gewond geraakt." probeerde hij zich tevergeefs goed te praten. Ik slikte en drukte mijn handpalmen tegen mijn ogen.
"Wie weet dit allemaal?" vroeg ik zacht. Hij zweeg even.
"Enkel wij vier. En nu jij." Ik knikte enkel. Ik herinnerde me dat Hannah me weken geleden had gezegd dat Harry nooit verder gegaan was dan enkele vandalistische overtredingen. Ze kende nog niet de helft van het verhaal...
"Lily..." begon hij.
"Wat hou je nog allemaal voor me achter, Harry? Heb je nog andere dingen gedaan? Illegale dingen, zoals die overval?" vroeg ik op zachte, zwakke toon, al sloeg mijn stem toch over. Wanhopig keek ik hem aan.
"Niets zoals dit. Ik zweer het, baby." prevelde hij. Hij beet op zijn lip en legde zijn handen aarzelend op mijn bovenbenen.
"Ik weet dat ik je niet kan vragen dit te vergeten, maar het is belangrijk dat je hier met niemand over spreekt. Begrijp je dat? Als de politie te weten komt dat ik één van de daders was..." Hij viel stil en keek me haast radeloos aan. Ik ademde trillerig in en uit, maar knikte toen langzaam.
Ik voelde me duizelig.
"Heb je ooit iemand... Pijn gedaan? In de tijd dat je veel met hen optrok?" vroeg ik angstig. Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Niemand die me niets misdaan had, Lil." Hij aarzelde, maar vervolgde toen: "Er zijn gevechten geweest, maar nooit met iemand die het niet verdiende. Ik trok op met de verkeerde mensen, oké? Ik... Ik dacht dat dat het leven was waarvoor ik gemaakt was." Hij slikte en kneep zachtjes in mijn dijen.
"Fuck, wie weet ben ik voor dat leven gemaakt." Onmiddellijk schudde ik mijn hoofd.
"Zeg dat niet." fluisterde ik. Hij keek me aan en schudde zijn hoofd.
"Heb geen medelijden met me, Lily. Ik ben een klootzak, ja? Ik heb nooit spijt gehad van iets dat ik gedaan heb. Enkel dat ik ervoor gestraft kan worden." Ik haalde bevend adem en probeerde de steek in mijn binnenste te negeren toen ik zijn woorden tot me liet doordringen.
"Maar je doet dit niet meer, toch? Dingen in The Bronx?" Hij schudde zijn hoofd langzaam.
"Enkel mijn wedstrijden." Ik zuchtte diep en wreef vermoeid in mijn ogen.
"Wat denk je nu?" vroeg hij voorzichtig. Ik haalde mijn schouders op.
"Ik weet niet wat ik moet denken." mompelde ik. Misschien had ik dit alles moeten weten. Had Hannah me immers niet gezegd dat Harry zelfs tot in The Bronx gevreesd werd? Het was logisch dat hij zaken had gedaan waardoor hij die reputatie had kunnen opbouwen. Ik was opnieuw te naïef geweest met mijn geloof in hem. Voor een seconde bedacht ik me dat ik hem helemaal niet kende, en dat ik veel te veel vertrouwen had gehad in een volslagen vreemde. Hoeveel keer had hij me niet gewaarschuwd voor hem? Hij had me nog gezegd dat hij gevaarlijk was. Dat ik uit zijn buurt moest blijven. Ik had nooit willen luisteren...
En ik wist waarom. Ik was te koppig geweest de waarheid onder ogen te zien omdat ik verliefd op hem was. Hopeloos en pijnlijk verliefd.
Hij liet zijn handen aarzelend omhoog glijden, tot aan de boord van mijn grijze kousen, net onder de rand van mijn jurk. Ik keek hem met een wanhopige blik aan.
"Ik weet niet of ik bang van je zou moeten zijn." fluisterde ik voorzichtig. Hij fronste.
"Bang? Nee, ik... Ik zou je nooit pijn doen, Lil. Ik zou je nooit opzettelijk in gevaar brengen." Hij slikte en nam mijn ene hand vast met die van hem.
"Ik zal je altijd beschermen. Tegen alles en iedereen rond ons. En tegen mezelf als het nodig is." Mijn lippen verwijdden wat toen hij een zachte kus op mijn pols gaf.
"Wat heb je nog meer gedaan?" vroeg ik. Ik moest het weten. Hij zuchtte en zette een stap naar me toe, zodat hij zijn gezicht in mijn nek kon laten rusten.
"Het is niet belang..." begon hij, maar ik streelde door zijn haar en verstopte mijn neus vermoeid in zijn zachte krullen.
"Harry, alsjeblieft." smeekte ik, hem onderbrekend. Hij gromde tegen mijn hals.
"Niets dat zo erg is als dit, oké? Ik heb..." Hij hief zijn hoofd op en keek me aarzelend aan.
"Ik heb een paar keer auto's gestolen. Voor onze racen." Zijn racen... Ik was al vergeten dat ik hem nog maar een kleine maand geleden tevergeefs had proberen tegen te houden in een auto te stappen toen hij high en dronken een wedstrijd had willen houden tegen Zac.
"En?" drong ik aan. Gefrustreerd blikte hij in mijn ogen.
"Wat straatgevechten. Beschadigingen van banken op straat. Een telefooncel. Zo'n dingen." zei hij zo nonchalant en luchtig mogelijk, al zag ik in zijn blik dat hij besefte hoe zwaar ik aan dit alles tilde. Ik likte over mijn lippen en staarde hem haast radeloos aan.
Ik leek er zelfs niet meer aan te denken dat hij nog geen vijf minuten geleden had bekend dat hij verliefd op me was.
"Ze hebben je ooit gearresteerd, toch?" vroeg ik kleintjes. Hij zuchtte diep en liet zijn handen nog wat meer omhoog glijden onder mijn jurk, zodat hij me aan mijn heupen dichter naar de rand van de tafel kon trekken. Zijn ruwe vingers brandden zalig op mijn naakte gevoelige huid, maar ik probeerde mijn opwinding en verlangen naar hem zo goed mogelijk te onderdrukken. Hij knikte tegen zijn zin.
"Een paar keer, ja. Maar ik heb nooit langer dan een nacht in de cel moeten doorbrengen." trachtte hij zichzelf te verdedigen.
"Je hebt jezelf nooit diep in de nesten gewerkt?" vroeg ik hoopvol. Hij slikte en haalde zijn schouders op.
"Soms hadden we problemen met andere bendes in The Bronx."
"Hoe bedoel je: problemen?" Zijn vingers gleden langzaam over mijn onderrug, de stof van mijn jurk omhoog geduwd, terwijl hij me moeilijk aankeek.
"Ja, ik... In die tijd was ik..." Hij aarzelde en begon opnieuw: "Zac en de rest luisterden naar me in die tijd. Als er... concurrentie was van een andere bende, dan ging ik ze bang maken. Bedreigen. Om ze te laten zien dat wij de leiding hadden." Ik beet hard op mijn lip.
"Maar dat ging nooit verder dan een steen door de ruit. Of een gevecht." Hij zuchtte diep en probeerde mijn gezichtsuitdrukking te lezen.
"We waren lang niet de ergste bende daar, Lily. En de dingen die Finn en de rest van mijn groep deden... Ik ben nooit zo ver gegaan." mompelde hij.
"Maar waarom is iedereen dan zo bang van je?" Hij haalde zijn schouders op.
"Roddels. Er gaan daar verhalen over me de ronde die niet kloppen. Ik heb gewoon nooit de moeite genomen ze recht te zetten. Het is beter in zo'n milieus gevreesd te worden, ook al is het voor dingen die je nooit echt gedaan hebt. Dat hebben ze me in Londen al vroeg geleerd." Ik slikte moeilijk en knikte traag. God, dit was te veel.
"Ik heb niets meer met die buurt te maken, Lily. Niets. Ik... Ik ga daar niet meer om problemen te zoeken. Het was gewoon... Het was een kutperiode, en ik wist niet hoe ik Mikes dood moest verwerken. Het is geen excuus voor wat ik deed, maar ik wilde enkel alles vergeten." mompelde hij.
Dit was allemaal zo vreemd voor me. Ik kon me niet eens voorstellen in die situatie te zitten.
"Ben je ooit in gevaar geweest? In een situatie met iemand die je iets ergs wilde aandoen? Zijn er nu nog mensen die achter je aan zitten?" vroeg ik, haast op paniekerige toon. Hij schudde zijn hoofd langzaam.
"Een paar weken geleden, kort voor jij kwam, begon ik weer met hen op te trekken. Ik heb het contact relatief snel weer proberen te verbreken. Ik heb een paar keer geracet met hen. En er waren enkele gevechten, niets meer. Maar midden augustus had Zac problemen met iemand. Ik heb..." Ik keek hem aansporend aan.
"Ik heb zijn auto vernield." Slikkend legde ik mijn hand op zijn schouder.
"Normaal waren leden van andere bendes te bang van me om iets terug te doen, maar kort erna was mijn motor kapot." Hij snoof en keek naar hoe zijn handen via mijn bovenbenen tot op mijn knieën gleden.
"Wie het ook was, enkele dagen later was de hele bende vertrokken uit New York. Geen idee naar waar. De fucking lafaards zijn gevlucht toen ze bang werden dat ik wraak zou nemen." Hij boorde zijn ogen weer in die van mij.
"Weet je nog dat ik je naar de campus gebracht heb met Jims auto? Ik liet mijn motor op dat moment herstellen." verduidelijkte hij. Ik reageerde niet.
Mijn hoofd tolde door het teveel aan info. En ik dacht -goedgelovig als ik was, dat ik wist wie Harry was. God, hij had vreselijke dingen gedaan, en hij besefte niet eens wat de impact van zijn daden was. Hij kende geen schuld.
"En de drugs?" fluisterde ik. Onmiddellijk schudde hij zijn hoofd.
"Ik heb al langer dan een halfjaar geen harddrugs meer gebruikt. Ik zat in de put en Finn liet me geloven dat wegvluchten van mijn problemen de juiste oplossing was. We kenden een louche dealer in onze buurt die voor ons aan goed spul konden raken. In ruil losten we zijn problemen op met andere groepen." Ik zuchtte trillerig en boog voorover, zodat ik mijn armen rond hem heen kon slaan. Ook al had hij me gechoqueerd met zijn bekentenissen, ik had zijn warmte nodig om mezelf niet te verliezen in mijn stroom aan gedachten. Aarzelend knuffelde hij me terug.
"Zou je het me uit jezelf verteld hebben?" vroeg ik na een hele tijd van stilte.
"Waarschijnlijk niet." mompelde hij eerlijk, en ging toen met een zucht verder: "Niet in de situatie waarin we nu zitten. Misschien als er een mogelijkheid bestond dat we ooit een kans zullen hebben. Maar ik dacht dat je me zou haten als je alles wist. Het leek me het beste het je niet te zeggen en alles te laten zoals het was." fluisterde hij erna. Ik gaf hem geen antwoord.
Ik besefte meer dan ooit dat ik me nooit met hem had mogen inlaten. Omdat hij gevaarlijk, egoïstisch en volledig, compleet gebroken was. En omdat ik uiteindelijk degene zou zijn die met een gebroken hart zou achterblijven. Hij zou zichzelf nooit toelaten zijn hart volledig open te stellen voor mij, terwijl ik mezelf nu al snel en hevig voor hem kon voelen vallen.
Maar het was nu te laat om te beseffen dat ik bij hem weg moest blijven. Er was geen weg terug.
Ik slikte moeilijk en verstopte mijn gezicht in zijn nek.
Heel even wenste ik dat ik het allemaal niet had geweten.
"Wie denk je dat het was?" vroeg ik uiteindelijk gesmoord tegen zijn huid. Hij snoof en sloeg zijn armen steviger rond mijn lichaam.
"Finn, wie anders? Ik begrijp alleen niet waarom hij het risico zou nemen je die foto's te tonen." Ik haalde mijn schouders op en gleed met mijn handen over de huid van zijn rug.
"Omdat hij wist dat ik niets zou zeggen. Hij weet dat ik verliefd op je ben en jullie geheim zou houden om je te beschermen." zuchtte ik. Hij boog achteruit en keek me met een diepe frons aan.
"Hij probeert andere manieren te vinden om je bij me weg te drijven nu we de deal hebben gesloten. Fuck, hij is niet te vertrouwen." gromde hij. Ik slikte.
Hij keek me moeilijk aan en aaide met zijn knokkels langs mijn kaaklijn.
"Is hij erin geslaagd? Je bij me wegdrijven, bedoel ik." mompelde hij na een korte stilte. Ik zuchtte en staarde hem even aan, maar schudde toen langzaam mijn hoofd.
"Ik denk het niet." fluisterde ik. Hij knikte, zijn blik opgelucht.
"Ik ben wel geschrokken." bekende ik eerlijk.
"Ik weet het, baby." mompelde hij op een spijtige toon.
"Weet de hele stad dat je die dingen deed? Daar, in The Bronx?" vroeg ik voorzichtig. Hij haalde zijn schouders op.
"Ik denk het niet. Ze kennen mijn reputatie. Maar ik sta in Manhattan meer bekend om mijn bokswedstrijden dan om mijn connecties in die buurten, vermoed ik. Het kan de meesten niet zoveel schelen. De meisjes alleszins niet." Ik snoof en keek jaloers in zijn ogen. Hij merkte het, maar zei niets.
"Waarom is Finn niet bang van je?" vroeg ik. Het was iets zeldzaams Harry zo open mee te maken, en ik besloot ervan te profiteren nu hij vrijgevig leek te zijn met info over zichzelf. Hij zuchtte en legde zijn hand in mijn nek.
"Altijd zoveel fucking vragen, hmm?" Met een opgetrokken wenkbrauw liet hij zijn duim rondjes draaien op mijn huid, vlak onder mijn haarlijn.
"Finn is de enige die me kan verslaan in een gevecht. Dat weet hij." antwoordde hij uiteindelijk, duidelijk tegen zijn zin. Ik maakte een schamper geluidje.
"Blijkbaar wel, ja, aangezien hij bereid is tegen je te boksen in zijn ring." Hij rolde met zijn ogen en bracht mijn gezicht dichterbij, zodat hij mijn lippen kort kon kussen. Ik duwde hem onmiddellijk achteruit en negeerde zijn teleurgestelde frons.
"Leid me niet af, oké? Ik ben nog steeds in de war. En geschrokken." waarschuwde ik hem. Hij knikte verslagen en liet me los.
"Dus... Wat nu?" zuchtte hij, zijn armen gekruist. Ik slikte.
"Ik heb even tijd nodig om na te denken." mompelde ik. Zijn ogen gleden over me heen toen ik me van de tafel liet glijden en recht ging staan.
"Zie ik je nog voor je wedstrijd vanavond?" vroeg ik zachtjes. Hij schudde zijn hoofd.
"Succes dan." mompelde ik, voor ik zuchtte en vervolgde, mijn blik op zijn knappe gezicht: "En wees voorzichtig, oké?" Hij grijnsde lichtjes.
"Voorzichtig? Misschien niet de beste raad als ik mijn tegenstander wil verslaan." Ik reageerde niet en fronste, maar griste toen de foto's van de tafel.
"Wat doe ik hiermee?" vroeg ik. Hij nam het uit mijn handen en stak het in de achterzak van zijn sportshort.
"Ik verbrand het later wel." zuchtte hij. Ik knikte en keek nog kort in zijn ogen, maar vouwde mijn handen toen zenuwachtig in en uit elkaar.
"Dan zie ik je na je wedstrijd wel." mompelde ik. Hij knikte.
"Slaap in mijn bed, oké?" zei hij nog.
"Oké." fluisterde ik. Ik glimlachte nog eens en wilde me al omdraaien, maar hij nam mijn middel in zijn grote handen en hield me tegen.
"Krijg ik geen kus meer?" vroeg hij. Ik beet aarzelend op mijn lip en keek in zijn betoverende ogen.
"Als geluksbrenger." humde hij zacht. Ik zuchtte en gaf me over. Verslagen krulde ik mijn handen rond zijn nek en drukte mijn lippen op die van hem. Vlinders fladderden onmiddellijk hevig rond in mijn buik.
Hij liet zijn handen onder mijn mantel glijden en sloeg zijn sterke, gespierde armen teder rond mijn middel, haast komisch fijn in vergelijking met zijn stevige, indrukwekkende bicepsen. Ontspannen kantelde ik mijn hoofd en ging op mijn tippen staan, terwijl ik mijn handen tot op zijn naakte borstkas liet glijden en hem mijn lippen liet openduwen met de zijne. Teder duwde hij zijn tong in mijn mond. Ik liet hem gewillig doen.
Toen zich lostrok, gaf hij nog een laatste zachte kusje op het puntje van mijn neus.
"Stuur een bericht wanneer je terug op de loft bent." mompelde hij. Ik knikte en maakte me los uit zijn omhelzing. Na een laatste blik op hem draaide ik me om en wandelde weg.
Toen ik bij de deur was, hield zijn stem me echter een laatste keer tegen: "En Lily?" Ik draaide me om en keek hem vragend aan.
"Probeer me te vergeven." zei hij, zijn ogen haast kwetsbaar en zijn toon semi-smekend.
Ik slikte, maar knikte toen. Met een zucht wendde ik me af en wandelde weg.

De rest van de dag deed ik niets anders dan piekeren. Eerst over de verhalen die hij over zijn donkerste periode had verteld, daarna over zijn gevoelens voor me. Uiteindelijk over allebei, volledig verward; mijn hoofd was nog nooit zo chaotisch geweest.
In het begin was ik enkel verontwaardigd. Omdat hij het voor me verborgen had willen houden en me als een onwetend kind had willen blijven behandelen. En omdat hij geen greintje schuld had getoond. Niet over de overval en niet over al de andere dingen die hij had gedaan.
Daarbij, iets in me zei dat ik nog lang niet alles wist. Dat hij bewust dingen voor me achterhield en niet van plan was ze ooit op te biechten.
Maar was dat niet wie Harry was? En met die gedachte kwam langzaamaan begrip. Ik kon onmogelijk vatten hoe het al die jaren voor hem moest geweest zijn. Tijdens mijn luxueuze, veilig beschermde jeugd had ik me niet één moment druk moeten maken om overleven in een gevaarlijke wereld. Maar Harry... Dat was zijn hele leven lang zijn enige doel geweest: overeind blijven in zijn dreigende milieu.
God, hij was zo'n vechter. En hoe triest het ook mocht zijn, hij was perfect voor de vreselijke leefomgeving waarin hij geboren was; sterk, en zonder vrees, en intimiderend, en zo choquerend meedogenloos wanneer het nodig was. Ik had me de voorbije weken te veel gefocust op de Harry die ik kende wanneer we alleen waren, in de veilige omgeving van de loft of zijn kamer. Ik was vergeten dat er een breder beeld was. Dat hij de beruchte bokser was die iedereen kende van de gestoorde, zieke verhalen.
Hij was een nachtmerrie -demonisch. Voor velen -zijn tegenstanders in de ring, de slachtoffers van zijn daden, was hij als het ware de belichaming van alles wat ze probeerden te vermijden en uit de weg gaan. Hoeveel waren er niet die in een rationele bui aan de andere kant van de straat gingen lopen wanneer ze hem zagen?
Hem bewonderen; dat deed iedereen, ja. Meisjes gaven zich gewillig aan hem bij de lichtste vorm van interesse van zijn kant, dat ook. Maar verder? Niemand durfde hem te benaderen. Ik wist hoe bang men van hem was.
Ik kende zijn reputatie...
Wat had ik mezelf al die tijd wijsgemaakt?
Maar wanneer hij bij mij was... Hij kon mijn wereld op zijn kop zetten, de tijd doen stilstaan. Wanneer hij me kuste, wanneer hij zijn ruwe handen over me heen liet glijden, teder en zo voorzichtig... Zo beschermend... Hij kon me zo veilig laten voelen bij hem. Zo sterk.
En hij had gevoelens voor me. Dat was geen leugen, toch? Waarom zou hij zoiets verzinnen als het alles enkel meer compliceerde, en ons allebei in gevaar bracht? Ik kon onmogelijk zeggen wat het was aan me dat hem het gevecht met zichzelf had laten verliezen, maar hij was wel verliefd geworden op me, willen of niet...
Ik wist dat hij goed was. Ook al geloofde hij het zelf niet, en dacht iedereen dat hij emotieloos en gevaarlijk was, ik kon met zekerheid zeggen dat er achter die gigantische muren rond hem licht te vinden was.
Hoe kon het ook anders, met zijn vechtlust en zijn vermogen lief te hebben en zijn moed en zijn engelengezicht wanneer hij met zijn betoverende lichte ogen naar me keek en zijn brandende vingertoppen zo zacht over mijn verhitte huid liet glijden -zo teder, zo lief.
Misschien was hij op de verkeerde plek terechtgekomen. Misschien was hij bedoeld voor de hemel, maar was hij in dit helse leven gedwongen, en kon hij niets anders doen dan enkel dit: vechten en overleven. Vechten om te overleven.
Was ik niet sterk genoeg om met hem mee te vechten?
En heel, heel misschien zou hij het me toelaten; heel, heel misschien zou hij me binnenlaten achter zijn muren en me hem eindelijk laten helpen al zijn gebroken stukken te verzamelen en op de juiste manier weer aan elkaar te lijmen. Met veel geduld en het enige pure dat ik ooit aan hem zou kunnen geven: mijn liefde. Want, god, wie kon me nu nog tegenhouden me volledig aan hem te schenken, tot ik hem zo liefhad, zo intens en pijnlijk brandend, dat hij mijn alles werd?
Dus terwijl ik om middernacht in zijn bed lag, mijn wangen ruw en pijnlijk door de eindeloze tranen -om hem gevallen, bedacht ik me dat ik niet anders kon dan hem te vergeven voor iets waarvoor hij mijn vergiffenis niet eens had hoeven te vragen.
Na dit besef kwam echter de bezorgdheid, en ik kon enkel van harte hopen dat onze ruzie geen invloed zou hebben op zijn prestaties in de ring. Ik was er nog nooit getuige van geweest, maar ik wist hoe hevig het er op die illegale wedstrijden aan toe kon gaan. Keith had me al genoeg verhalen verteld...
Het duurde nog tot twee uur 's nachts. Pas dan hoorde ik hem door de voordeur binnenkomen. Ik keek op en wreef opgelucht in mijn ogen, terwijl ik rechtop ging zitten en mijn boek sloot.
Hij slenterde de kamer in, duidelijk verrast dat het licht nog brandde en dat ik wakker in zijn bed zat.
Ik legde Wuthering Heights afwezig naast me en stond op, zodat ik naar hem toe kon gaan. Ik rilde even in mijn topje en roze shorts, maar negeerde het en inspecteerde hem angstig, terwijl hij zijn T-shirt gapend uittrok en zijn schoenen uitschopte.
Zijn bovenlip was gezwollen en een pijnlijk uitziende paars-blauwe plek ontsierde zijn scherpe kaaklijn. Boven zijn wenkbrauw had hij een kleine snee, het rood van zijn bloed synchroon met de beurse plekken op zijn bovenlichaam, opvallend tussen zijn zwarte tatoeages. Verder leek hij, gelukkig, in orde te zijn.
"Lil." mompelde hij verbluft, terwijl ik naar hem toe liep en diep fronste.
"Ik dacht dat je al aan het slapen zou zijn." zuchtte hij, maar vroeg toen onmiddellijk erna, ademloos: "Ben je nog kwaad? Ik... Hey! Wow!"
Hij greep mijn heupen toen ik voor hem stond en zijn nek onverwachts vastgreep. Hij zuchtte verslagen en liet me zijn gezicht naar het licht draaien, zodat ik de gekneusde huid kon bestuderen.
"Lily, ik ben oké." mompelde hij met een grom, geïrriteerd dat ik hem zo grondig aan het inspecteren was. Ik merkte enkele kleine littekens op, her en der verspreid op zijn gezicht, en verschillende grotere op de rest van zijn lijf, terwijl ik mijn onderzoekende blik over zijn nieuwe verwondingen liet glijden.
"Je vecht te veel. Je lichaam heeft nooit genoeg tijd om te herstellen." zuchtte ik, maar hij rolde enkel met zijn ogen en draaide zijn hoofd, zodat hij zijn gezicht op het mijne kon richten.
"En jij klaagt te veel." snauwde hij bijna. Ik liet hem los en haalde mijn schouders op.
"Hoe was je wedstrijd?" vroeg ik enkel. Hij leek op te fleuren.
"Gewonnen." grijnsde hij trots. Ik humde terwijl ik mijn armen voor mijn borstkas kruiste en heen en weer wiebelde op de bal van mijn voet.
"Hij was wel sterk. Ik ben kapot." mompelde hij. Hij liep langs me en liet zich op zijn rug neervallen op het bed. Met zijn ogen gesloten zuchtte hij.
"Er was weer fucking veel volk. Ik begrijp niet waarom ik fans heb. Ik ben een asshole tegen hen. De klootzakken weten nochtans dat ik niet geïnteresseerd ben en geen handtekeningen wil uitdelen." prevelde hij vermoeid. Ik liet een giechel horen en ging naast hem zitten. Hij opende één oog en keek me onderzoekend aan.
"Dus... Ben je nog kwaad?" vroeg hij opnieuw, nu op een voorzichtige toon. Ik fronste.
"Ik ben nooit kwaad geweest. Ik was enkel geschrokken." verbeterde ik hem. Hij wuifde het weg.
"Whatever." mompelde hij. Ik haalde mijn schouders op en ging ook liggen. Met een zucht draaide ik mijn hoofd, zodat ik in zijn mooie ogen kon kijken.
"Ik ben er oké mee." fluisterde ik voorzichtig. Hij blies opgelucht wat lucht naar buiten en schoof zijn sterke arm onder mijn rug, zodat hij me tegen zich aan kon trekken. Ik ging tegen zijn zij liggen en legde mijn hand op zijn buik.
"Mooi zo." humde hij uiteindelijk. Hij gaf een zachte kus op mijn blonde haar, maar grinnikte toen.
"Ik was populair vanavond. Zeker drie meisjes probeerden me mee naar huis te krijgen. Ze hoopten waarschijnlijk op wilde seks met me." Verontwaardigd hief ik mijn hoofd op en keek in zijn twinkelende ogen.
"Oh ja?" snoof ik jaloers, terwijl ik mijn handen aan weerszijden van zijn hoofd zette en kwaad op hem neerkeek. Hij knikte langzaam en gleed met zijn beide handen door mijn warrige haar, zodat hij de plukken voor me uit de weg kon houden.
"Hmmm. Ik had bijna 'ja' gezegd, maar toen herinnerde ik me de engel die thuis in mijn bed lag." glimlachte hij. Ik beet op mijn lip en staarde blozend naar zijn knappe gezicht.
Het was een hele tijd stil, maar toen fluisterde ik: "Je bent mijn jongen niet, Harry. Als je met anderen wil slapen..." Ik slikte.
"Je weet dat ik je dat niet kan geven. Nu toch nog niet." vervolgde ik zachtjes en twijfelend. Hoe pijnlijk het ook was dit te zeggen, meer samen dan dit zouden we nooit zijn. Hij wilde zich niet binden aan mij, dus logischerwijze was hij niet exclusief de mijne. Dat nam echter niet weg dat ik het vreselijk vond dat hij kon doen wat hij wilde met gelijk welk ander meisje.
"Dat weet ik." mompelde hij. Ik kauwde gekweld op mijn onderlip.
Hij vervolgde met een zucht: "Maar ik heb geen behoefte aan seks met hen. Niet als ik weet dat ik naar jou toe kan gaan." Mijn hart sprong op, en met roze wangen keek ik op hem neer.
"Nee?" vroeg ik hoopvol. Hij schudde zijn hoofd langzaam.
"Geen enkel ander meisje kan me zo... bevredigd laten voelen als jij." antwoordde hij, mijn overduidelijke schaamte negerend.
Toch zuchtte ik en reageerde op jaloerse toon: "De vriendin van je vorige tegenstander anders wel. Je hebt met haar geslapen na je wedstrijd, toch?" Hij beet op zijn lip en fronste.
"Niet echt." Niet-begrijpend keek ik hem aan, terwijl hij zijn vingers uit mijn haar haalde.
"Je hebt gelogen?" vroeg ik langzaam. Ik stak de wilde blonde plukken zelf achter mijn oren en ging rechtop zitten. Hij duwde zich omhoog met zijn ellebogen.
"Ook niet. Ik ben wel met haar mee naar huis gegaan. Ze was fucking wanhopig, ik meen het." mompelde hij. Hij liet zijn ogen traag over mijn lichaam dwalen.
"Ze was even vergeten dat ik haar vriend uren ervoor in elkaar geklopt had voor de ogen van honderden mensen toen ze me haast smeekte haar te neuken." grijnsde hij. Ik keek hem met een frons en opgetrokken neus aan.
"Harry..." zeurde ik. Hij beet op zijn lip en keek me met een schittering in zijn ogen aan.
"Maar we hebben nooit seks gehad. Het voelde niet goed." humde hij. Hij ging ook rechtop zitten en nam mijn middel, zodat hij me naar zich toe kon trekken.
Met een intense blik in zijn groene ogen likte hij over zijn lippen.
"Ik kreeg je niet uit mijn hoofd. Ik wilde haar niet, ook al was ik fucking geil na mijn wedstrijd. Ik kon enkel denken aan hoe ik jou wilde nemen. Maakte me fucking gek, baby." mompelde hij. Mijn lippen verwijdden, en geschrokken legde ik mijn handen op zijn borstkas.
"Hmmm, heb ik je verlegen gemaakt? Oeps." grijnsde hij, voor hij voorover boog en een lange doch zedige kus op mijn mond drukte.
"Harry." zuchtte ik met bloedrode wangen toen hij een hese 'fuck, ik ben hard' prevelde, voor hij mijn heupen greep en langs me schoof.
"Ik ga douchen. Geen zin om me te vergezellen?" vroeg hij, nadat hij zich had uitgerekt. Over mijn schouder keek ik hem aan, schudde mijn hoofd toen en beet blozend op de binnenkant van mijn wang. Ik kon mijn zondige fantasieën over ons twee in zijn douche niet onderdrukken. Hij merkte het en grinnikte duister.
"Jammer. Tot straks, prinses." zei hij nog, terwijl hij van het bed wegliep en me ontzet en met het schaamrood op mijn wangen achterliet op zijn laken.

--
Ik weet dat ik veel te lang heb gewacht met een nieuw stukje! Sorry daarvoor!
Ik durf niets meer te beloven, omdat ik veel te ongedisciplineerd ben, maar ik ga echt proberen heel snel weer te uploaden (lees: binnen enkele dagen opnieuw).
Nog maar eens heel erg bedankt voor jullie geduld! Ik krijg er meer dan ik verdien!
Hoe gaat het trouwens met iedereen?
Wie is er allemaal naar het concert van Harry in Amsterdam/Antwerpen gaan kijken? Ik was in Antwerpen en het was... WOW.(H)(H)(H)
xxx

Reacties (13)

  • GossipGirl21

    Goed geschreven. Fijne kerst.

    3 weken geleden
  • FollowYourDream

    Ik hou nog steeds zo ongelooflijk veel van dit verhaal! Damnnn
    Ik vind Lily en Harry zo schattig samen! En ik ben zo blij dat Harry eindelijk aan Lily heeft toegegeven dat hij van haar houdt! Ik was zo blij, met een smile van hier in Tokio!
    Misschien ben ik wel even naïef als Lily, maar ik had eveneens niet verwacht dat Harry dat alles op zijn kerfstok heeft.. Like, een gewapende overval.. mocht mijn vriend dat ooit tegen me zeggen zou ik toch ook eens twee keer slikken..

    Oh, en ik vertrouw het gevecht tussen Finn en Harry totaal niet.. Iets in mij zegt me dat Finn dat gevecht gaat winnen :/
    Maarrrr, ik blijf uiteraard supporteren voor Harry (:

    Oh en ik ben een Jim fan!

    Je schrijft heerlijk lieve schat. En ik geloof dat ik dit al eens tegen je heb verteld, maar ik blijf het zeggen, je bent een talent! Zo'n topschrijfster! Ik méén het dat heb een boek kunt uitgeven, wedde dat je een bestseller wordt!
    Ik ben een dikke fan van jou!

    Zoals je weet, was ik in Antwerpen (:

    Xxx

    9 maanden geleden
  • magiclove

    snel verder!

    9 maanden geleden
  • LarryNiam

    ahh niet stukje:)
    goed geschreven, snel verder<3

    9 maanden geleden
  • Smexy

    Jaaaa, een nieuw stukje en het was weer geweldig.
    Hoop echt dat ze een manier vinden om bij elkaar te zijn zonder al dat gezeur en gevaar eromheen.

    Ik heb Harry in Amsterdam en Antwerpen gezien. En ongeveer drie dagen erna kreeg ik de vraag of ik misschien mee wilde naar Harry's concert in Oberhausen, dus ben daar ook nog naartoe geweest. Dus heb Harry dit jaar 3x gezien en elke keer was het weer heel bijzonder.

    9 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen