Foto bij 13. Ja zeggen tegen iets waar ik nee tegen wil zeggen

Al negen abo's en leuke, lieve reacties! Dat motiveert me enorm.
Daarnaast ben ik altijd op zoek naar verbeterpunten in mijn schrijfsels, dus opbouwende kritiek is van harte welkom.
Als je nog een leuke uitdaging hebt voor Sky, laat deze dan achter in een reactie, misschien gebruik ik het dan in dit verhaal!
Dit is namelijk mijn eerste verhaal waar ik maar een klein beetje (lees: een paar hoofdstukken) voorloop op wat ik hier op Q activeer. Wees niet bang dat ik het niet af zal schrijven, want dat kan ik helemaal niet haha. Ik moet en zal het afmaken.

Veel leesplezier!

Het is natuurlijk te gek voor woorden om te verwachten dat de wereld om je heen verandert als jij dat doet, zeker nog voordat je begonnen bent.
Toch merk ik een lichte teleurstelling als ik naar buiten stap en er nog steeds onkruid tussen de grindtegels woekert. Ik neem me voor dat binnenkort echt weg te halen en draai me om naar de knalgele voordeur. Het is het eerste wat ik heb gedaan toen ik hier kwam wonen, die deur verven. Op de tekeningen die ik als kind maakte, was de deur van een huis altijd geel. De tekeningen komen uit de tijd dat mijn ouderlijk huis als thuis voelde en toen ik een jaar geleden hier kwam wonen had ik meer dan ooit behoefte aan een thuis. Ik draai de deur op slot en steek de sleutel in mijn jaszak. Ik trek de ceintuur van mijn beige trenchcoat iets aan, alsof ik het daardoor warmer zal krijgen en duw het tuinhekje open. Het klapt hard achter me dicht, maar aan het geluid ben ik inmiddels gewend. Waar ik gewoonlijk naar rechts loop, kies ik er nu voor om naar links te gaan. Als ik iets wil veranderen, zal dat rigoureuzer moeten dan het geel verven van een deur.
Hopelijk vind ik snel iets om ja tegen te kunnen zeggen, want het begint zachtjes te miezeren. Ik denk aan hoe op mijn eerste lijstje “dansen in de regen” stond. Ik hield mezelf voor dat ik het schrapte, omdat ik het een te groot cliché vond, maar diep vanbinnen weet ik dat ik het lef er niet voor heb. Stug zet ik mijn ene voet voor de andere en ik realiseer me dat het tijd wordt om nieuwe schoenen te kopen. Mijn sneakers zijn niet meer wit, zoals ze dat oorspronkelijk waren, maar eerder een soort vaalgrijs met kleine scheurtjes op de voorkant. Het nadeel van afstand doen van vertrouwde spullen is dat er een stukje comfort verdwijnt. Juist dat comfortabele zal ik hard nodig hebben in de komende tijd. Het zou fijn zijn als het eindelijk eens rustig werd om me heen. Voorzichtig glimlach ik als ik aan de lijst denk die thuis op mijn bureau ligt. Ik doe het mezelf aan dat er ongetwijfeld het een en ander zal gaan veranderen.

‘Mevrouw, mag ik u iets vertellen over dierenopvang Het Haasje?’ De jongen doet me denken aan mijn broertje, Finn, vooral door de vermoeide blik in zijn ogen.
Gewoonlijk zou ik hem vriendelijk hebben bedankt, maar nu herinner ik me de woorden die ik vanochtend las. Ik knik. ‘Ik ben benieuwd.’ Ik glimlach.
‘We zijn een opvang die anders werken dan een traditioneel asiel. Er is meer ruimte en persoonlijke aandacht voor de dieren en we bieden kinderen er de mogelijkheid om voor een vast dier te zorgen, zodat ze kunnen ervaren hoe het is om een huisdier te hebben en er zorg voor te dragen. Nu is het alleen zo dat het financiële stuk altijd een probleem is, omdat we afhankelijk zijn van giften. Daarnaast zijn we op zoek naar vrijwilligers, zeker nu in de zomermaanden, omdat er weer veel dieren achtergelaten worden. Dus ik wilde u vragen of u iets bij wilt dragen, in de vorm van een gift of misschien in de vorm van tijd, door vrijwilliger te worden.’ De jongen heeft rode wangen gekregen van het vertellen en hij kijkt me aarzelend aan. De teleurstelling van de te verwachten afwijzing is zichtbaar in zijn ogen.
‘Wat een mooi initiatief, maar financieel kan ik helaas niets doen.’
De jongen knikt langzaam. ‘Ik begrijp het. Bedankt voor uw tijd.’ Hij glimlacht vriendelijk.
‘Voor hoeveel uren is dat vrijwilligerswerk?’
Zijn ogen worden groter. ‘D-Dat kan geheel afhankelijk van hoeveel tijd u heeft, maar het is minimaal een uur per week, het liefst twee of meer.’
Ik knik. ‘Dat moet wel lukken, in ieder geval voor de zomermaanden. Wanneer kan ik eens langskomen om kennis te maken?’
‘In het weekend is er vaak meer tijd, dus dat zou kunnen. Ik heb een kaartje voor u.’ Hij haalt een ietwat gekreukt visitekaartje uit zijn rugtas en overhandigt dit aan me. ‘Wij, maar vooral de dieren, zijn u erg dankbaar.’
‘Het lijkt me leuk om te doen.’ Ik herinner me een van de andere uitdagingen, een dag niet liegen, en realiseer me dat die lastiger wordt dan ik had gedacht. ‘Dan kom ik dit weekend langs om kennis te maken.’ Gelukkig gaat het me prima af om me aan beloftes te houden. ‘Nog één vraag trouwens: waarom heten jullie Het Haasje?’
De jongen grinnikt zachtjes. ‘Het is een beetje een flauwe naam. De dieren die bij ons komen, hebben het vaak niet zo goed gehad, dus ze zijn het haasje.’
Ik glimlach. ‘Flauw inderdaad, maar wel grappig.’
‘Als u nog meer informatie wilt, er staat een website en een telefoonnummer op het kaartje.’
‘Oké. Bedankt. Misschien zie ik je dit weekend wel en anders komen we elkaar vast binnenkort weer tegen.’ Ik steek mijn hand naar hem uit. ‘Ik ben Sky trouwens.’
‘Ik ben Björn, de zoon van de eigenaresse. Ze had me vandaag voor het eerst alleen op pad gestuurd en op u na liep iedereen gehaast en chagrijnig voorbij.’ De jongen ademt diep uit.
‘Zeg alsjeblieft jij tegen me, ik ben maar een paar jaar ouder dan jij bent. Ik vind dat je het hartstikke goed doet.’
‘Dankjewel.’ Hij kijkt omhoog, naar de grauwe lucht die steeds verder dichttrekt. ‘Ik denk dat ik het voor nu maar moet afsluiten met deze positieve ervaring. Zo hoort dat toch?’ Hij grijnst.
‘Dat lijkt me een goed plan. Ik ga ook maar eens richting huis.’
‘Tot ziens, Sky.’
‘Tot snel, Björn.’ Ik druk het kaartje diep in mijn jaszak, zodat het niet vochtig wordt en loop gehaast terug naar mijn huis.

Ik ben nog maar net binnen als de regen losbarst. Ik trek mijn jas uit en hang deze over een eetkamerstoel om te drogen. Op mijn slaapkamer wissel ik mijn natte jeans voor een joggingbroek en ik besluit dat ik thee en chocolade heb verdiend. Ik pak mijn favoriete mok uit de kast, een gekleurde mok met “liefste zus” er op, zet de waterkoker aan en pak mijn telefoon. Ik toets het nummer van Finn in en wacht totdat hij opneemt.
‘Dankjewel,’ is het eerste wat ik hoor.
‘Wat?’
‘Ik ben aan het leren voor mijn laatste tentamens, dus dankjewel voor het storen. Alle afleiding is welkom.’ Finn zucht diep.
Ik stel me voor hoe hij aan zijn nog ongelakte keukentafel zit, die vol ligt met allerlei boeken, samenvattingen en aantekeningen. Hij zal keihard stressen en uiteindelijk alles met ruime voldoendes halen. ‘Hoe is het verder met je?’
‘Redelijk.’
‘Wat is er aan de hand?’ Ik ken hem zo goed dat ik precies weet wanneer er iets aan de hand is. Dit is overduidelijk zo’n moment.
‘Ik maak me zorgen, Sky. Om Mica. Hij stuurde vannacht weer dronken spraakopnames. Dat was de zesde dag op rij.’ Hij zucht diep.
‘Ik ga binnenkort wel met hem praten.’ Ik bijt op mijn lip totdat ik bloed proef en knipper de tranen in mijn ogen weg. ‘Ik zag net een jongen die heel veel op je leek.’
‘Ga je Mica dan straks ook bellen om hetzelfde te vertellen?’ Finn grinnikt.
Ik schiet in de lach. ‘Je weet dat jullie voor mij niet op elkaar lijken.’ Mijn tweelingbroertjes zijn alles voor me. Hoewel hun uiterlijk bijna identiek is, zijn hun karakters zo goed als tegenovergesteld. ‘Ik zal je verder niet storen. Succes met je tentamens en bel me als je me nodig hebt.’
‘Deed Mica dat maar. Hij laat niets van zich horen hè?’
‘Dat komt wel. Hij zei dat hij even tijd nodig had.’
‘Wat? Wanneer?’ Finn klinkt verbaasd en lichtelijk boos, waarschijnlijk omdat ik het niet eerder heb verteld.
‘Vorige week dinsdag.’
De volgende dag stelde ik mijn lijst met uitdagingen op. Dingen die ik in mijn eentje voor elkaar kon krijgen, zonder rekening te hoeven houden met anderen.
‘Wat is dat geluid op de achtergrond?’
‘Mijn waterkoker. Het is klaar, dus ik ga thee drinken. Ik hou van je.’
‘Ik ook van jou, zus.’
Ik verbreek de verbinding en barst in tranen uit.

Reacties (4)

  • aarsvogel

    Echt heel mooi, je raakt echt snel benieuwd naar wat er eerder gebeurde!

    3 jaar geleden
  • tubbietoost

    OMG een gele deur <3
    Maar, wel cool dat ze in een asiel gaat werken <3
    Je schrijfstijl is echt amazing ^^
    Alleen was ik wel in de war dat het verhaal met 13 begon.. Ik had een moment zoiets van, wat heb ik allemaal gemist =( Toen bedacht ik me dat het om challenge 13 ging =)

    4 jaar geleden
  • Long

    Ik ben het sowieso eens met de reactie onder mij. ^^
    En ook vind ik het altijd zo leuk hoe je van die makkelijke conversaties kan schrijven, soms heb ik daar zelfs nog moeite mee :')

    4 jaar geleden
  • Lerwick

    Ik hou echt van je schrijfstijl en ben echt benieuwd naar het verdere verloop van het verhaal. (:

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen