Vandaag volgen we de avonturen van de intelligente Lorcan Scamander

Ik wit op dit moment even in een gevoel dat ik niet verder kom, wel in het verhaal, maar niet met mijn skills zeg maar.
Daarom zou ik graag willen dat jullie zeggen wat beter zou kunnen, het maakt niet uit of je normaal wel of niet reageert, maar dan weet ik waar ik op kan letten.
Gewoon eerlijkheid, niet te bot natuurlijk, ik moet er wel iets mee kunnen.

'Lysander heeft zijn vrienden wijsgemaakt dat hij wel een broer heeft, maar dat hij ernstig gehandicapt is en niet hier op school zit, totdat zijn vrienden er achter kwamen dat die desbetreffende broer hier daadwerkelijk is en verre van gehandicapt is' fluistert hij naar me.
Ik ben geschokt.
Ik snap het niet eens! dat is toch gewoon dom en gemeen om te zeggen?
Maar iets in mij handelt toch impulsief, maar nu eens op een goede manier.
'Hey jullie allemaal!' zeg ik luid.
Iedereen, behalve de twee broers, kijkt op.
'Dit is een zaak tussen deze twee, en geen aflevering van een of andere dramaserie! dus opzouten!'
Ik hoor hoe iemand nog wilde protesteren, maar zijn makker fluistert hem snel toe dat hij dat beter niet kan doen.
Blijkbaar sta ik nu bekend als iemand die mensen die iets doen wat hem niet aanstaat de ziekenboeg instuurt, en dat op de eerste dag, dat was verdomme niet de bedoeling.
Maar nu helpt het, en de mensen stromen de poort naar de eetzaal in.
Even twijfel ik.
Lorcan zal later wel vertellen wat hij wilt vertellen, ik vind niet dat ik hem lang genoeg ken om mij al met deze zaken te bemoeien.
Dus ik loop mee met de rest die ik weggestuurd heb, en hoop dat de ruzie tussen de tweeling niet escaleert.


Ik kijk naar de persoon voor me.
Lysander en ik zijn al vroeg uit elkaar gehaald, met als regeling dat wanneer ik bij mama was hij bij papa, en omgekeerd geld hetzelfde.
Het werkte gewoon niet, wij hadden de neiging om elkaar bij het minste in de haren te vliegen.
Later natuurlijk niet meer, maar de sfeer is altijd... gespannen gebleven.
Ik verbaas mezelf met het feit dat ik hem nu nog niks heb gedaan.
Ik heb mensen ons horen vergelijken met zomer en winter.
En als ik zo kijk dan zie ik dat ook wel in hem.
Zijn goudblonde krullen, warm als de zon, met daarbij diepblauwe ogen als de wateren van een tropische oceaan.
En zijn gebruinde huid, waarvan alleen ik weet dat hij daarvoor onder de zonnebank gaat.
Ik haat mezelf er voor, maar zelfs ik kan zien waarom het geen wonder is dat mensen dan over mij heen kijken.
Het is gewoon alsof ik een verbleekte foto van hem ben.
'waarom?'
Hij strijkt met zijn hand zijn haar aan de kant, en hupst ongemakkelijk van zijn ene been op het andere.
'Ik dacht niet na oké!' antwoord hij, maar hij weet dat dit een erg slecht antwoord is.
Ik blaas gespannen mijn adem uit, blijkbaar hield ik die de hele tijd in.
geen aanvallende opmerkingen, bespreek dit verstandig
Ik zou bijna gaan lachen, dat zei papa altijd.
'natuurlijk dacht je niet na! ik zou het pas echt erg vinden als je dat wel had gedaan!' val ik uit.
Nee Lorcan! praat het uit als twee volwassen mensen, en niet als kleine kinderen!
Lysander wijkt terug van mijn plotselinge luide toon.
Ik zucht, 'laat maar Lysander, ik heb niks meer met jou te maken'
Nadat ik dat gezegd heb draai ik me een kwartslag en loop de rumoerige eetzaal in.

Als ik aan tafel ga zitten bij de andere eerstejaars, worden ze ineens allemaal stil.
Ze kijken me aan met grote ogen.
Oh nee, nu denken ze allemaal dat ik een ruziezoeker ben
Maar dan doet Paul, de jongen die geobsedeerd is met filosofen een dappere zet.
Hij legt zijn hand op mijn schouder.
En hij kijkt de rest aan tafel aan.
'Lorcan was niet degene die in de fout ging, het verraad van familie doet het meeste pijn van alle verraad' zegt hij tegen ze.
De rest knikt, en gaat gewoon verder met eten.
'Bedankt' zeg ik tegen hem.
Hij haalt zijn schouders op.
'dat doen vrienden voor elkaar'
Maar dan twijfelt hij.
'we zijn toch vrienden hé?'
Ik glimlach.
'natuurlijk'

'ik snap het niet!'
boos kijk ik naar het kleine boekje in mijn hand.
Om een spreuk te creëren moet hij al bestaan
Dat slaat toch nergens op?
Ik heb er uren over zitten tobben, maar toch weet ik niet wat het betekend.
Ik sla het boekje dicht, en kijk naar de naam die er op genoteerd staat.
Ik vraag me af en toe af hoe mijn oma was.
Er lijkt niemand te zijn die haar kende, anders dan mijn moeder en opa.
En bij hen is het onderwerp taboe.
'Wat is er?'
Blijkbaar had ik toch iets te luid geklaagd, want Paul keek me aan, zijn lichtbruine ogen sprankelend van nieuwsgierigheid.
verdomme, en zat zeg ik nu?
Maar voordat ik iets kan zeggen grist hij het boekje uit mijn hand.
Ik kan net een kreet inhouden.
Hij laat zijn ogen over de naam dwalen.
En dan komt de onherroepelijke vraag.
'Wie is S. Leeflang?'
Eerst wilde ik bot zeggen dat het hem niks aangaat.
Maar iets houd me tegen.
Ik kijk hem aan.
Iedereen in mijn afdeling heeft die blik in hun ogen, die hint van genialiteit.
Maar in die van Paul ligt iets diepers.
Een wijsheid, verscholen achter vrolijk gedoe en achteloosheid.
Waarschijnlijk, zo abrupt als hij leek, was zelfs de actie waarmee hij het boekje uit mijn hand pakte, goed doordacht.
En dus zucht ik even.
En zeg:
'Mijn overleden oma, ze is gestorven na een mislukt experiment met het maken van een spreuk'
Een flits van verbazing in zijn ogen.
'vertel het me, wie is jouw oma volgens jou?'
Deze vraag brengt me van mijn stuk.
Hij fluistert weer iets.
'denk daar maar over na, wil jij het over iets leukers hebben? volgens mij kunnen we beide niet slapen' vraagt hij, weer zijn bekende vrolijke zelf.
hij vervolgt zijn zin, 'al vraag ik me af waarom ik ook al weer wakker ben geworden...'
Hij kijkt even uit het raam waar mijn bed naast staat.
En dan zie ik het.
Een golf van paniek, die door zijn hele lichaam trekt.
'sorry, ik moet heel nodig naar de wc' zegt hij haastig, en rent de kamer uit.
Ik blijf verbaasd achter.

Hij is de rest van de nacht niet teruggekomen.
Ik ben uiteindelijk in slaap gevallen, onder het licht van de maan.
Een volle maan.

Reacties (4)

  • Histoire

    Ik verdiep me vrij regelmatig in ticks and tricks dus ik kan er wel een paar aan je verklappen zodat je ze ook kan toepassen hoor. (:
    Skills zijn vaak gewoon het recept kennen en het vervolgens goed weten te bereiden dus als je vastzit dan komt het niet perse door je gebrek aan vaardigheden, maar soms gewoon aan je gebrek aan kennis van de werkende regeltjes.
    Kan je eventueel zeggen op welk domein je vooruitgang wilt boeken? Of waaraan je aan wilt werken? Personage, spanning, plot, stijl, dat zijn allemaal andere dingen. Dus in wat zit je precies vast of in wat wil je op dit moment precies verder groeien dat nu niet meer lukt? Dan kan ik je nog wat verdere info geven. (:
    Als algemene opmerking zou ik zeggen: probeer meer conflict in je verhaal te stoppen. Niet alleen op microniveau maar zeker op het macroniveau. Daarmee bedoel ik niet in de letterlijke zin van ze moeten massaal meer ruzie gaan maken maar eerder: zorg dat ze in een probleem belanden waar ze zich zomaar niet kunnen uitwerken door bepaalde obstakels en karakterdefecten. Pas op het einde geef je de oplossing van goede of slechte afloop. Ik zou dus nog voor een rode draad en overkoepelende boog zorgen en die rode draad is in standaard altijd een probleem of een opdracht/uitdaging.

    4 jaar geleden
  • GoCrazy

    Grote kans dat hij een weerwolfje is:)leuke wending! Ik vind het wel jammer van zijn broer:(sinds Fred en George hou ik echt van tweelingen:DEerst dacht ik dat Paul diaree had:8maar bij "volle maan" had ik hem door:O
    Eigenlijk vind ik dat je heel mooi schrijft, niet langdradig ofzo
    Je kan misschien inderdaad je gevoelens wat beter beschrijven, maar voor de rest zie ik niet meteen iets dat niet zo goed is. Je moet wel even deze spellingsregel weten;

    'Bedankt' zeg ik tegen hem --> schrijf jij
    'Bedankt', zeg ik tegen hem --> juist volgens Nederlandse spellingsregels

    Eigenlijk is het maar iets kleins en het viel me ook nooit op (ik wist tot een week geleden niet eens dat het zo moest:)). Maar we hebben het geleerd tijdens Nederlands. Misschien is het belangrijk als je ooit echt je boek gaat uitgeven;)

    Verder schrijf je heel goed!

    4 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Een volle maan.

    Well, dat is dus waarschijnlijk een weerwolfje

    4 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Ik wit op dit moment even in een gevoel dat ik niet verder kom, wel in het verhaal, maar niet met mijn skills zeg maar.
    Daarom zou ik graag willen dat jullie zeggen wat beter zou kunnen, het maakt niet uit of je normaal wel of niet reageert, maar dan weet ik waar ik op kan letten.
    Gewoon eerlijkheid, niet te bot natuurlijk, ik moet er wel iets mee kunnen.

    Omdat ik nu zo weinig tijd heb, kom ik hier op terug zodra ik weer thuis ben, want ik sta nu aan de gate op het vliegveld.

    Maar wel vast 1 ding:
    Ik ben geschokt.

    Misschien kun je proberen het gevoel te omschrijven in plaats van letterlijk te zeggen wat het gevoel is. Hoe voel je je als je geschokt bent? En waar? In je hoofd, in je borstkas, in je hele lichaam? Dat zou je wellicht eens kunnen proberen.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen