Foto bij H.32.

Het laatste stukje van het vorige hoofdstuk:
Nogmaals spreek ik mijzelf bestraffend toe over het vergeten van mijn pijlenkoker.
Wel een boog, wel de rugzak, maar geen...
Dan gil ik het opeens uit.
Ik heb de rugzak.
Daarin zit het eten.
En volgens mij ook Tysons drinkfles.
Als dat waar is... als ik dat echt heb gedaan... dan kan Tyson nu elk moment sterven.
En net op dat moment klinkt er een kanonschot.

Een kanonschot.
Het is Tyson.
Het móét Tyson wel zijn.
Dat kan niet anders.
Toch?
Ik moet me niet aanstellen.
Er zijn nog zo veel andere tributen.
De kans dat dit Tyson is is gewoonweg klein.
Nee, niet waar: de kans dat dit Tyson is is 1 op de 7.
Ik wil wel kalmeren, maar het gaat niet.
Ik kan het niet.
Mijn borstkas gaat hevig heen en weer.
Ik gun mijzelf de tijd niet om te slikken, dus mijn mond en keel voelen kurkdroog aan en dat maakt het dat het pijn doet om te ademen.
Ik heb Tyson achtergelaten zonder spullen.
Zonder eten, of drinken.
Zijn mes zat er volgens mij niet in, maar Tyson kan niet jagen.
Tyson weet niet welke plant wel eetbaar is en welke giftig is.
Tyson is kansloos.
Nu weet ik dat ik iets overdrijf, maar hoe vaak heb ik zijn leven al wel niet gered?
Ik vind dat ik het volste recht heb om te vrezen, al is dat niet een gevoel waar ik gelukkig van word.
Ik kijk naar de hemel, het is al laat in de middag.
Het valt mij op dat er vandaag eigenlijk nauwelijks doden zijn gevallen.
Ze jagen de tributen niet echt meer op, besef ik.
Met Tyson en mij erbij, zijn er van de 22 waarmee we zijn begonnen op dit moment 8 over, aangezien de misterieuze tribuut - en laat het alsjeblieft niet mijn vriend en toeverlaat zijn - zojuist zijn kanonschot laten klinken.
Voor veel mensen in het Capitool is het Hungergames het hoogtepunt van het hele jaar en nu de kanonschoten zo regelmatig klinken, willen ze door zo min mogelijk frutsels uit te halen een poging te doen om de Spelen nog een beetje te rekken.
Althans, dat lijkt mij logisch.
Dat zou ik doen, als ik het Capitool was.
En al maakt het deze Spelen iets minder spectaculair op sommige momenten, neem ik aan dat het Capitool het dat wel waard vind.
De tijd gaat plotseling verbazingwekkend snel en na iets wat slechts een minuut lijkt verschijnen opeens de doden aan de hemel.
Tijdens het afspelen van mijn moord kijkje weg, aantast wil ik niet zien, maar zodra de derde en laatste moord zich in de lucht afspeelt, kijk ik wel.
Het is Janine Cohen, de vrouwelijke tibuut uit District 4 en voor zover ik weet is het het eerste verlies van het vierde District in deze Hongerspelen.
Ze loopt rond in een piramide, dus ik denk dat het veilig is om te zeggen dat ze in het woestijn-gedeelte bivakkeerde.
Er komt een vreemd wezen de hoek om en stapt op haar af, op een vreemde manier.
Het lijkt op een mens, maar hij is helemaal in linnen gewikkeld en loot mank, het ding sleept een beetje met zijn been.
Het wezen doet mij een beetje denken aan zo'n "mummie", waar we het vroeger op school over hadden, maar ik lette niet zo goed op.
Hoe kan ik mij concentreren als ik niet weet hoe ik het die avond voor elkaar kan krijgen om te eten?
Ze gilt en probeerd weg te komen, maar valt met haar hoofd op de grond, heel hard.
Ze sterft meteen.
Dan besef ik het: in het oceaan-de zit een haai, in het labyrint zit een minotaurus en in de woestijn zit een mummie.
In elk deel zit iets, iets wat jaagt naar onze zielen, streeft naar onze dood.
En als ik gelijk heb... wat zit er dan in de jungle?
Wanneer ik die woorden in mijn hoofd vorm hoor ik plotseling angstig geschreeuw en daverende voetstappen.
Het zijn twee tributen.
Ik zie ze in de verte rennen en klim de boom uit, deels automatisch, een deels uit een nieuwsgierigheid waarvan ik wenste dat die noet bestond.
Het zijn Emma Lango - het meisje uit District 7 - en Jonathan Rhee - de jongen uit District 3 die tevens de laatste beroepstribuut is.
Jonathan zit achter Emma en ze zijn beide aan het rennen.
Ik denk dat ze elkaar na aan het jagen zijn, elkaar willen gaan doden, maar ik raak in de war als ik dichterbij kom.
Ze kijken allebei angstig achterom, ze hebben allebei wel hun wapens vast, maar het lijkt er niet op alsof ze die willen gaan gebruiken op elkaar.
Dan laat Jonathan zijn zwaard vallen, maar hij blijft doorrennen.
Is hij gek?
Hij gaat Emma, met haar scherpe dolk, toch niet aanvallen zonder wapen.
Het duurt niet lang voor ik besef dat ze elkaar niet jagen, maar vluchten.
Vluchten voor iets zo agressief dat ze hun eigen bloeddorst vergeten.
En dan, iets van honderd meter achter ons... verschijnt een tijger.

Reacties (2)

  • AnnyXX

    Ik zou het doodseng vinden!
    (Sorry voor de uber late reactie)

    4 jaar geleden
  • BethGoes

    OEEEEEF SPANNNNNEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEENNDDDDDD!!!!!!!!!!!!!!!!!! SNELLLLL VERDUUUUUURRRRR!!!!!


    YEEEEEAAAAAAHHHHH!!!!! COOOOOL MAAAAAN! HIHIHIHIHIHIHIHI!!!!!!!!!!!!!! YEEEEEEEEEH GA DOOOOOR ANDERS KOMT DE TIJGER ACHTER JE AAN!!!!!! WOEPWOEP!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen