Foto bij Chapter 165.1 ||

Anne Ramsey


Ik veegde al lachend het plakkerige ijs van mijn wang. Ugh, nu plakten mijn handen ook nog.
'It's not my fault your ice cream fell on the ground!' klaagde ik en schermde mijn eigen ijsje af vooraleer hij slechte ideeën kreeg.
'Meh!! Not fair, though!'
Ik grinnikte en kreeg toen een uitdagende grijns op mijn gezicht. Het was gewoon sterker dan mezelf om een dubbelzinnige opmerking te geven.
'Well, you can lick something else tonight, mi hermoso,' grijnsde ik en wiebelde met mijn wenkbrauwen.
Alexis schoot meteen keihard in de lach en legde zijn vinger op zijn mond. 'Anne! Don't say such dirty things with the dogs around!'
Ik rolde met mijn ogen. 'Come on, you like saying naughty things as much as I do!'
Hij lachte nu nog meer en stak schuldig zijn handen in de lucht.
'Yeah, you're right,' gaf hij toe. Op een nonchalante manier sloeg hij zijn arm rond mijn schouders en toen ik even de andere kant opkeek, slaagde hij er alsnog in om van mijn ijs te likken.
'Alexis!'
Hij liet me verder met rust en riep toen weer de honden samen. Hun tong bengelde uit hun bek dus ze waren vast en zeker al hun overtollige energie kwijt.
'I think they'll sleep very well when we get home. Did you see them chasing after the squirrels?'
Ik knikte. Het was komisch om te zien hoe de eekhoorns Atom en Humber elke keer te slim af waren en hoog in een boom klommen.
'I wonder who they got that from... the chasing,' lachte ik.
'Oh, definitely not from me,' zei Alexis met een engelengezichtje dat meteen uitbrak tot een brede grijns.
We wandelden weer naar huis en besloten in de tuin nog wat verder te genieten van het mooie weer. Alexis had zelfs zijn T-shirt uitgegooid, maar dat leidde mij uiteraard af.
'Ugh, do you really have to be shirtless?' klaagde ik half gefrustreerd. Hoe kon ik mijn ogen nu van die abs afhouden?
'What? I'm not distracting you, am I? How about you take off your top to call it even?' vroeg hij ondeugend.
'You're unbelievable!' riep ik, maar moest een lach onderdrukken.

Theo Walcott


Nadieh en ik lagen al even in stilte te knuffelen op de bank. Het was fijn, maar tegelijkertijd kreeg in de indruk dat er een blokkade tussen ons was en ik wist maar al te goed wat dat was, of beter gezegd, wie dat was.
'You're still struggling to come to terms with Finley, aren't you?' vroeg ik en doorbrak daarmee het stille, vredige moment.
Ze haalde peinzend haar schouders op.
'I thought I'd be fine with it but I need more time to get used to it. When my plan worked to let you see Finley, I didn't think you'd change so much. I feel like I'm only surrounded by 'dad Theo' and not 'boyfriend Theo' if that makes sense.'
Ik was verbaasd om dat te horen en in eerste instantie was ik ook wel verontwaardigd om dat te horen.
'I'm still the same person, Nadieh! The only difference is now that I can take care of my kid. Wasn't that the whole purpose of your plan in the first place? Or do you regret it now?'
Ze staarde me met grote ogen aan, verrast dat ik zo scherp uit de hoek kwam.
'Of course not! How dare you even think that?!' riep ze beledigd.
'Because you actually don't seem so happy that I have Finley back! You say you are but you don't act like it!'
'Theo...' Haar adem stokte een beetje en met een pijnlijk gezicht sloeg ze haar ogen neer. 'I don't want to fight right now. What happened to our cuddle evening? Can you just hold me in your arms and kiss me? Can you do that?'
Ik zuchtte en liet mijn hoofd vermoeid naar achteren vallen. Ik had ook geen zin om ruzie te maken. Dat was het allemaal niet waard.
'Yeah, I'm sorry. I didn't mean to get frustrated.'
Ik sloeg mijn armen rond haar en zakte achteruit op de bank zodat ze helemaal tegen me kon aanliggen. Zachtjes streek ik door haar haren en drukte een kus op haar slaap. Nadieh sloot genietend haar ogen en zo keerde de rust weer terug in huis.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen