Foto bij 3.4

Hij had het ondertussen zeker vijf keer gevraagd: waarom zat Rowan daar en wat was het verhaal dat erachter zat. In het begin had Kyan gezwegen, maar nu, aan de eettafel, gaf hij eindelijk mee. ‘Hoeveel weet je over de Zwarte Vloed, River?’
      Hij was vijf geweest toen het gebeurde. Het enige wat hij zich nog herinnerde was dat hij geplet werd tussen allemaal grote mensen lichamen en dat zijn vader vermorzeld werd onder allerlei genadeloze schoenzolen nadat zijn zwakke rug het begeven had. Toen de zaal eindelijk terug leeggelopen was, bewoog zijn vader niet meer – en hij zou ook nooit meer bewegen.
      ‘Niet veel,’ antwoordde River, terwijl hij de herinneringen onderdrukte. ‘Ik ben niet naar school geweest, heb de feiten niet meegekregen.’
      Kyan knikte. ‘Toen ik nog maar net op de troon zat, had ik een rechterhand, Kai. Hij was mijn beste adviseur en had altijd een hele vernieuwende visie en een enorm frisse kijk op oude problemen. Een meester in het out-of-the-box denken, zou je kunnen zeggen. Hij was mijn vriend, mijn beste maat en degene die ik het meest vertrouwde van al mijn bedienden. Soms wilde ik dat ik een beetje meer op hem leek.
      Zelfs vlak voor de Zwarte Vloed was hij het soort man dat je kon aanbidden. Ja, zelfs vlak voordat alles misliep – een seconde voor twaalf – zou ik gezegd hebben dat hij nog steeds de man was die hij altijd was geweest. We praatten nog steeds met elkaar, onze kinderen speelden nog steeds samen alsof er niets aan de hand was… En toen, van de ene dag op de andere, was hij niet meer de man die ik kende. Onze idealen hadden altijd wat gebotst en daar hadden we nooit een probleem van gemaakt. In feite vond ik het zelfs goed dat hij me niet altijd blindelings volgde, maar op die dag zei hij bijna letterlijk dat mijn visie fout was, en dat de zijne juist was.
      Kai is altijd een man geweest die stond voor zijn idealen, dus ik maakte er geen drama van. Ik dacht dat hij misschien een of andere thuissituatie had waardoor hij niet meer helemaal zichzelf was. Maar hij bleef aandringen dat ik mijn visie overboord moest gooien en me aan moest sluiten bij hem. Hij begon te ijlen, vertelde mij dat hij het licht had gezien en dat hij de wereld zou verbeteren, kost wat kost. Hij veranderde plotseling in een waanzinnige. Het enige wat nog door zijn hoofd ging, was dat hij deze hele maatschappij moest hervormen, dat de huidige samenleving fout was.
      Toen de Zwarte Vloed net uitbrak, leek alles zo onlogisch, maar nu ik erop terugblik… Kai vond de huidige mindset verkeerd, dus het is niet verbazingwekkend dat hij iedereen wilde wegvagen, om dan met slechts een paar eliten een nieuwe maatschappij op te bouwen.
      Kai was altijd een heel sterke heks geweest, maar ik had nooit echt gedacht dat hij anderen kwaad zou doen met zijn magie. Daarom dacht ik ook niet meteen aan hem toen de Zwarte Vloed uitbrak. Kais uitbarstingen en de mensetende vogels hadden in mijn ogen totaal geen connectie, en daarom was heel de situatie zo uitzichtloos. We wisten niet wat de Zwarte Vloed veroorzaakte. Het enige wat we konden doen, was binnen schuilen en hopen dat onze voorraden lang genoeg mee zouden gaan.
      Uiteindelijk slaagde één van mijn persoonlijke magiërs erin een andere krachtige heks te contacteren – eentje in Constatil, een eilandje, want de Zwarte Vloed kan zich niet verspreiden over zee. Normaal gezien zou ik Kai hebben gevraagd, maar hij was ondertussen van het toneel verdwenen.
      Die heks, die helemaal uit Constatil kwam overgevlogen, slaagde erin om door de Zwarte Vloed heen te gaan en naar het paleis te komen. Hij was degene die opmerkte dat Kais magische kleur sprekend leek op de groene veren van de vogels. Ik wilde het eerst niet geloven en ging koortsachtig op zoek naar Kai, om hem er persoonlijk mee te confronteren.
      Ik vond hem middenin de Zwarte Vloed, toen hij met zijn vogels doorheen de ramen van mijn kasteel brak en de helft van mijn personeel – zijn kennissen, zijn vrienden – wegvaagde. Het was de andere heks, Felix, die ons beschermde en ons hielp vluchten. Felix was ook degene die voorstelde om Rowan te gebruiken. Praten werkte niet langer bij Kai – dat hadden we geprobeerd. Dus Rowan, zijn enige zoon, leek onze enige optie.
      Rowan zat, samen met mijn vrouw en zoon en een paar anderen, in de schuilkelder. En hier ben ik niet trots op, zeker niet, maar ik heb Rowan gewoon uit die schuilkelder geplukt en een mes tegen zijn keel gezet. Ik heb hem mee naar boven gesleurd en ik heb gedreigd zoals alleen een laffe kan dreigen. Felix had gelijk gehad; Kai hield meer van zijn zoon dan van het idee van zijn nieuwe rijk. Hij zette alles op alles om zijn zoon te redden, maar de emoties speelden hem parten en hij werd onvoorzichtig. Felix is een heel erg getalenteerde heks, dus hij had maar één zwak moment nodig om toe te slaan en Kai te elimineren. En toen Kai stierf en in as opging, zagen we hoe een groene rook uit zijn assen omhoog kwam. En die rook werd dichter, tot het meer weg had van een lichtbundel dan van rook. En we zagen – we zagen allemaal – hoe die rook Rowans neusgaten binnendrong, en hoe daarna zijn ogen dezelfde kleur kregen als die van zijn waanzinnige vader.
      We weten niet of het alleen Kais kracht is die Rowan geërfd heeft, of ook een stukje van zijn persoonlijkheid. Het feit blijft: hij is gevaarlijk. Felix raadde ons aan hem te vermoorden, maar dat kon ik niet, omdat Rowan slechts een klein kind was, dat niet eens besefte wat er allemaal gaande was. Dus hebben Felix en ik Rowan, samen met zijn vernietigende gaven, verzegeld achter een grote, massieve deur, ver weggestopt in het duisterste gedeelte van onze kerkers. Omdat hij gevaarlijk is. Omdat ik gezien heb wat de Zwarte Vloed doet en omdat ik het niet nog eens kan zien.’ Kyan schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik kan niet nog eens zien hoe mannen, vrouwen en kinderen – baby’s zelfs – levend verorberd worden. Ik ga nog liever dood voordat ik zoiets laat gebeuren.’
      River stond op van tafel, kalmer dan hij zich voelde, en zei daarna met een verborgen woede: ‘Rowan had gelijk, je had hem moeten vermoorden. Wat je nu doet is nog erger dan een mank paard rond laten lopen. Het enige wat je doet, is hem kwellen. Je denkt dat je gul bent omdat je hem hebt laten leven?’ River boog voorover, totdat zijn gezicht vlak voor dat van Kyan zweefde, en brieste toen: ‘Dat is geen leven, nog minder dan de dood.

Reacties (2)

  • Poehler

    Holy shit.

    4 jaar geleden
  • Value

    sad story tho and go riverrrr

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen