Foto bij Chapter 169.1 ||

Theo Walcott


Ik douchte me en kleedde me snel om, want ik had niet bepaald zin om lang in het Emirates te blijven na die nederlaag. In de kleedkamer hing er een negatieve sfeer en het was beter naar huis te gaan vooraleer er harde woorden zouden vallen. Ik begreep dat sommige spelers gefrustreerd waren, maar we konden beter alles laten bezinken en alles morgen op training analyseren. Althans, dat was mijn mening.
In de lounge besloot ik wel om Nadieh eerst te begroeten. Ik kon haar moeilijk straal negeren ook al waren dingen ingewikkeld tussen ons. Ze was nog steeds mijn vriendin. Toch?
Ik hield halt toen ik haar plotseling met Emre Can van Liverpool zag staan praten. Aan hun lichaamshouding te zien, was dit blijkbaar niet hun eerste ontmoeting. Emre legde naar mijn gevoel zijn hand iets té familiaal op haar schouder en zij glimlachte naar hem alsof hij een oude bekende was.
'Hi!' zei ik en besloot zo casual mogelijk te klinken toen ik bij het tweetal kwam staan.
Emre knikte vriendelijk naar me. 'Hiya Theo!'
Nadieh zei niets, maar haar ogen schoten herhaaldelijk naar Emre naar mij en weer naar Emre.
'So Nadieh,' begon Emre weer. 'You're back to dating footballers, I see?'
'How do you know I'm together with Theo?' vroeg ze met enige argwaan.
'Come on, it was all over the newspapers!'
'Anyway, Emre, how have you been doing? You look a lot more handsome than the last time I've seen you,' knipoogde Nadieh. Haar toon was plots een beetje flirterig geworden. Ik fronste. Knapper dan de laatste keer? Wat had dat te betekenen? En wanneer was die laatste keer?
'Nadieh, I've always been handsome,' knipoogde hij terug.
Dit begon awkward te worden en ik kuchte luid genoeg om Nadieh's aandacht te trekken. 'You wanna go home with me? We can have dinner together?'
Ze draaide zich sassy naar me om en deed alsof ze hard moest nadenken.
'Nah, sorry, I think I'm gonna pass. You're busy anyway with Finley and I don't wanna distract you from being a dad.'
Ik klemde mijn kaken op elkaar en had echt wel genoeg van haar gedrag. Ik probeerde haar elke keer te betrekken met Finley, maar ze wilde gewoon niets met hem te maken hebben! En dat terwijl ze eerst zo "blij" voor me was dat ik hem weer mocht zien. Ik had genoeg van dat hypocriete gedoe.
'Fine! Never mind for asking!'

Anne Ramsey


Nieuwsgierig nam ik de lange jongen voor me in me op. Hij had pikzwart haar dat naar achteren was gekamd, donkere mysterieuze ogen en een stoppelbaardje.
Nadieh stelde ons aan elkaar voor en ik leerde dat hij Emre heette en voor Liverpool speelde. Volgens mij had ik die naam al eens eerder gehoord, een paar jaar geleden. Zou het kunnen dat dit de Emre was die even Nadieh's scharrel was?
'Where's Theo?' vroeg ik toen. Ik vond het vreemd dat hij hier nog niet stond.
Ze haalde ongeïnteresseerd haar schouders op. 'He already left.'
Opeens zag ik Alexis de lounge binnenkomen en ik gebaarde naar Nadieh dat ik naar hem ging.
'Hi babe,' begroette ik Alexis die natuurlijk met een lang gezicht rondliep na de nederlaag.
Hij bromde iets onverstaanbaars, maar gaf me toch een kus.
'I reckon that you just wanna go home asap?' gokte ik.
Hij knikte waarna we naar de ondergrondse parkeergarage gingen. Alexis gooide zijn tas in de kofferbak en kroop gefrustreerd achter het stuur. Ik besloot hem met rust te laten, maar uiteindelijk begon hij uit zichzelf te praten.
'I can't believe we lost 3-1 at home, you know! Sometimes I really think some of my teammates are sleeping on the pitch!'
'Well, they can't all have your temper, can they?' zei ik, een flauwe poging om een grapje te maken.
'I wish they had. This is not the first time this season that we played such a horrible game.' Gefrustreerd klemde hij zijn handen harder rond het stuur en drukte het gaspedaal verder in. De snelheidsmeter steeg van 50 naar 80 kilometer per uur binnen de bebouwde kom.
'You want another speeding ticket?!' wees ik hem erop.
Hij zuchtte geërgerd en verminderde zijn vaart.
'I'm just pissed off, Anne!'
'Yeah, I've noticed,' bromde ik. Ik dacht even na en had toen een idee. Alexis had afleiding nodig en waar vond je meer afleiding dan in het bruisende hart van Londen?
'Turn around,' droeg ik hem op.
Hij keek me vreemd aan. 'What?!'
'Let's turn around and go to the city centre. You look like you need some distraction.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen