Foto bij Chapter 170.1 ||

Nadieh Ramsey


'What is going on with you and your boyfriend?' vroeg Emre die het scherp opgemerkt had. Ik zuchtte.
'Nothing.'
'And what about being dad thing?' Mijn ogen schoten weer naar hem en even keek ik hem nauwlettend aan. Ik was het heus niet vergeten dat hij me had opgedragen om een abortus te plegen. Niet dat ik er klaar voor was om moeder te worden toen, maar ik moet zeggen dat het toch ook merendeel door hem was.
'Theo has a baby and well.. I cannot cope with that quite yet.' Emre keek me even aan en zuchtte toen diep.
'Oh, yeah I get that.' Vanonder zijn wimpers keek hij me weer aan. 'Maybe you want to have dinner with me though? I'll be in London for a few days since I need to check my ankle here in a few days as well.' Ik glimlachte even, nam een papiertje uit mijn tas en kraste mijn telefoonnummer erop.
'Maybe not tonight, but call me when you have time and we can do that.' Emre grinnikte en knikte.
'Sure, I will see you soon then!' Hij omhelsde me en hinkte daarna weg, waarna ik hem bleef aanstaren en toen nog een keer diep zuchtte. Wat moest ik nou? Waarom moest ik ook nou zo naar doen tegen Theo? Ik wist ook wel dat de bal bij mij lag. Ik besloot om mijn excuus aan te bieden en pakte de auto naar zijn huis. Toen ik de straat in reed zag ik een andere auto staan. Wacht eens even, dat was de auto van Melanie! Ze was vast daar om Finley te brengen. Ik stopte even voor het huis en liet mijn hoofd tegen de hoofdsteun aanvallen. Nu had ik dus echt geen zin om naar binnen te gaan. Zeker als Melanie ook maar iets wist van de ruzie tussen ons, zou ze ervan smullen en dat liet ik haar niet doen. Ik gaf gas en reed weer voor Theo's huis weg, op pad naar Anne's en mijn appartement. Dan maar een avondje in m'n eentje een wijnfles atten.

Alexis Sanchez


Mokkend liep ik nog door het centrum, terwijl Anne enthousiast tegen me aan het praten was. Ik kon er niets aan doen, ik was gewoon zo teleurgesteld.
'Let's go into the Shard!' stelde Anne enthousiast voor en nam me mee het intens grote gebouw in. Al snel hadden we een kaartje en stonden we in de lift naar boven. Anne draaide zich naar me toe en legde haar beide handen op mijn wangen. 'Come on, be at least a bit happy for me? You'll see the most amazing view in a few minutes!' Ik kon ook niet chagrijnig tegen haar doen, dus grijnsde ik en kuste haar even. De liftdeuren gingen open en Anne had niet gelogen; we kregen een tafeltje aan het raam en het uitzicht was erg mooi. Duizenden lichtjes staarden voor ons uit. Ik glimlachte even en dronk wat van mijn sap, terwijl Anne aan haar wijn nipte.
'Thank you for doing this.' glimlachte ik toen naar haar. Ze lachte terug en haalde haar schouders op.
'I wasn't going to sit at home with a grumpy Alexis next to me. I had to do something.' Ik lachte en schudde mijn hoofd. De rest van de tijd was eigenlijk best gezellig, we kletsten wat en keken uit over het grote, maar vooral mooie Londen. Die avond reden we terug en eenmaal thuis voelde ik me schuldig dat ik zo chagrijnig was geweest tegenover Anne. Op de bank trok ik haar bij me opschoot en aaide over haar rug.
'You know I have a few days off next week, right?' vroeg ik toen. 'Or more like in a few days. Anne knikte.
'What do you want to say with that?'
'Well...' begon ik en liet mijn vinger langs het bandje van haar hemdje lopen, dat over haar schouder, haar sleutelbeen en het stukje huid daaronder ging. 'Maybe we could do something together. Go away for a few days... book a bed and breakfast somewhere. What do you think?' Anne begon te grijnzen en keek me glunderend aan.
'I think that sounds amazing! Where did this come from?' vroeg ze enthousiast. Ik haalde mijn schouders op.
'I just felt a bit guilty I guess.' gaf ik toe en kuste haar zacht op haar lippen, waarna ik de laptop naast me pakte en hem opstartte. 'Let's book something then, shall we?'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen