Foto bij Een geheel nieuwe optie

Beetje een kort hoofdstuk, maar ik wou gewoon weer een keertje snel uploaden omdat het de vorige keer so lang duurde! Veel leesplezier en laat een reactie en een kudo achter! (Als je dat wilt :p)

Ps: ik heb grotendeels van dit hoofdstuk met één vinger terwijl ik half in slaap was geschreven, dus bereid je voor op spelfouten en vreemde woorden!

Het was nu twee weken later, Matsuda, Jared en ik hadden met z'n allen onze verjaardag gevierd, ik was nog niet jarig, maar samen een feest geven leek ons wel zo gemakkelijk. Het bleek dat Matsuda en Jared hun verjaardagen maar met een paar dagen verschilden. Wauw, we werden nu al twintig! Niet te geloven! Ik voelde me nog steeds een kind van 14 en zo gedragen we ons eigenlijk ook. Ik had altijd eindig gezien als een leeftijd waarin je echt volwassen bent, maar ik voelde me nog altijd even kinderlijk als gewoonlijk. Mijn lichaamsbouw was ook nog maar dat van een twaalfjarige, maar ik leek er de laatste tijd niet meer zo veel kast van te hebben. Dot was mijn lichaam, het hoorde bij me. Het was alsof mijn zelfvertrouwen de laats tijd aan het groeien was, ook met de hele Matsuda-zaak. Ik had nog een gesprek met Suzy gehad en sist mezelf er nu van te overtuigen dat ik echt een klein beetje kast maakte! En Suzy zei dat ze haar gevoelens binnenkort aan Wes zou vertellen. Ik had gehoord dat Mick een vaantje als dokters assistent had gekregen. We waren nu echt plannen aan het maken over ons 'gesprek' met Oslo. We hadden antwoord teug gekregen!! En hij ging akkoord! Ik kon het gewoon niet geloven! Oslo had werkelijk gezegd dat hij nieuwsgierig was naar mij! Ondanks alle plannen die we aan het maken waren konden we veel relaxen. Matsuda bracht meer tijd door met zijn ouders en Nadine en we waren een paar keer wezen zwemmen met onze vrienden. Mijn hart ging sneller kloppen van angst als ik bedacht dat onze afspraak met Oslo al over twee weken zou zijn! Ik pieste gewoon bijna in mijn broek van spanning! Helaas was die spanning niet de leuke spanning die je zou voelen voor een verjaardag. Nee, dit was doodsangst. Er werden ook al veel voorbereidingen gedaan voor het grote Feest waar Matsuda me een keer over verteld had. Dat zou over een maand zijn. Als ik het veegt met Oslo zou overleven, zou ik Matsuda dan mee durven vragen? Misschien wel, misschien was het eindelijk tijd, Suzy was ook dapper.

'Ik zat eens te denken hé.', begon Matsuda. We lagen allebei een boek te lezen. Ik keek op over de rand van mijn boek. 'Waarom ik? Waarom ben ik hier voor uitgekozen? Om jou te helpen? Ik ben een doodgewoon mens, toch? En dat zette me op het volgende: ben ik dat nou eigenlijk? Zou ik niet een of andere magie hebben?' Ik hield mijn adem in. Matsuda magie? Het was stom dat ik bij die optie nog nooit had stil gestaan. Maar hij had dan ook nog nooit getoverd. Ik ook niet. Maar Matsuda had ook geen teken of iets. Dat hoeft ook niet. 'Ik weet wat je denkt: die vent is gek! Maar ga maar na: ik heb heksen in mijn familie! Misschien komt de magie wel alleen als er een sterke emotie aanwezig is.' Ik glimlachte. 'Ik wil er alles aan doen je te helpen.' 'Maar we moeten ook niet te veel hoop krijgen, dit is meer uit nieuwsgierigheid.' Ik stond op. 'Over die hoop ben ik het met je eens, maar dit is een kwestie van leven en dood. Het zou heel goed van pas komen in de strijd tegen Oslo.' Matsuda zei niks. Toen we beneden waren vroeg Matsuda Jared mee en vertelde hem het. Toen we buiten waren zei hij: 'Ik wil dat je me slaat Jared.' 'Wat?!', riepen we tegelijkertijd. 'Dat roept woede op.' 'Toch niet als je me vráágt om je te slaan?' 'Doe het nou maar!' Ik wou het eigenlijk niet zien, maar ik wou ook geen watje zijn, dus keek ik toe hoe Jared uithaalde. Matsuda wankelde even, maar hij bleef op zijn benen staan. 'Nog een keer.' 'Broertje! Je valt nu al bijna om!' 'Sla mij!', zei ik. 'Pardon?!', riepen de broers. 'Zelf geslagen worden op commando maakt je echt niet boos hoor! En ik heb je gezegd: ik wil alles doen om je te helpen!' 'Ik ga echt geen meisjes slaan hoor!' Ik keek Jared fel aan. Hij zuchtte en een moment later voelde ik zijn vlakke hand zachtjes over mijn wang strijken. Ik keek hem sarcastisch aan. 'Serieus?' Jared zuchtte. 'Dit helpt niet.' 'Dan moeten we me écht boos krijgen. Jared, jij mag gaan, jou hebben we niet meer nodig.' Toen keek Matsuda me dringend aan. 'Wat ik van je ga vragen is het niet niks, het is ook niet dat ik dit doe voor de lol. Je moet het zeggen als je het echt niet wilt.' 'Ik doe alles!', zei ik. Dit was écht belangrijk, dus had ik er vrijwel alles voor over. 'Kom mee.' Matsuda pakte me bij mijn pols en trok me mee. Ik wist niet waar we naartoe gingen of wat we gingen doen. En toen wist ik wat Matsuda van plan was toen hij bij de dokter aan klopte. 'Sorry dat ik stoor, mag ik uw assistent even lenen? Het is nogal belangrijk.' Ik hield mijn adem in, want een later kwam Mick naar buiten. Matsuda pakte hem bij zijn arm en trok hem ook mee. 'Matuda wat moet dit voorstellen? Ik moet zo echt weer terug naar mijn werk hoor!' Uiteindelijk liet hij ons los en zuchtte diep. 'Ga zoenen.' 'Wat?!' 'Luister Mick, we denken dat ik heel misschien magie zou kunnen bezitten. Om die er uit te krijgen proberen we me boos te krijgen. En ik weet nog hoe boos ik was toen ik hoorde wat er.. Nou ja jullie weten wel, wat er tussen jullie was gebeurd.' Mick keek een beetje beschaamd naar de grond. Matsuda keek mij aan. 'Weet je het zeker?' Ik zuchtte en knikte. We moesten dit echt weten. Mick draaide zich naar mij toe en pakte mijn hand. En voor ik het wist stonden we te zoenen. Ik moest mezelf de hele tijd zeggen om hem maar niet weg te duwen. Zijn handen die tegen mijn wangen lagen gleden naar achteren door mijn haar, naar beneden langs mijn ruggengraat. 'Oké, stop maar.', hoorde ik Matsuda's geïrriteerde stem. Ik wou me los rukken en dat ging maar met moeite. Mick had een vette grijns op zijn gezicht. Matsuda leek boos en geïrriteerd. Zijn rood aangelopen gezicht stond gefrustreerd. 'Het werkt niet!', zei hij geïrriteerd. 'Het spijt me echt jongens.' Ik voelde een vlaag van teleurstelling over me heen gaan. 'Mij niet.', zei Mick. Matsuda keek hem boos aan. 'Ik probeer je alleen maar te helpen! Kijk hoe boos je kijkt!' 'Ik zei toch dat het niet helpt!? Ga maar weer meneer, jou hebben we niet meer nodig!' Matsuda zuchtte. 'Het spint me echt, ik dacht dat dit een goed idee was.' Ik schudde mijn hoofd. 'Ik dacht het ook.' 'Maar dat laat ons alweer bij de vraag: waarom ik? Ik heb geen krachten!' Nu was het mijn beurt om te zuchten. 'Matsuda, kracht heeft niet altijd met magie te maken. Je bent sterk, slim en dapper! Jij hebt geen magie nodig! En ik heb ook nog nooit echt getoverd weet je? Heb wat meer vertrouwen in jezelf.' Bij die laatste zin begon hij keihard te lachen. 'En jij bent iemand om mij dat te vertellen? Jíj verteld míj meee vertrouwen in mezelf te hebben?' Hij lachte nog een keer. 'Hypocriet.'

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ik heb inderdaad een paar rare woorden gevonden, maar het viel goed mee hoor...xDEn Mick, dit was voor de duidelijkheid maar éénmalig... ik vond dat nu niet zo'n goed idee hoor Matsuda, om Mick erbij te roepen...(N)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen