"I am Broken, A Fox, A Snake. I'm J.O.E.Y…"

Joey houd zijn pistool, bijna trillend, vast. De woede die hij tegen deze mannen had word met elke minuut sterker. Tranen staan in zijn ogen, nee, niet huilen, dat is zwak. Je mag niet zwak zijn. Je mag je niet aanstellen, wees sterk, er bestaan ergere dingen. Waarom zou je hier emotioneel over worden terwijl je je hele leven pijn gedaan word. Is dat niet erger? Wat voor stomme sukkel ben je dan wel niet!? Een diepe zucht verlaat Joey's lippen, de mannen kijken een stuk serieuzer totdat een begint te praten, "Hij gaat nooit schieten. Hij heeft het lef niet." de spottende manier van praten deed Joey denken aan zijn vader, dat hij zwak was, het niet waard was. De mannen krijgen grijnzen op hun gezicht, de grijnzen zijn alleen niet overtuigend en erg zenuwachtig. "Ik? Geen lef?" Joey klinkt spottend en zelfverzekerd. Hij grijnst zelfs een beetje. Al is dat een verplichting van hemzelf. "Dan weet je niet hoever mijn 'lef' dan wel niet kan gaan." De mannen kijken hem ongelovig aan, ze weten waarschijnlijk niet wie hij is, anders waren ze wel hard weggerend. Hopelijk. Als ze hadden geweten dat hij zo zou worden na de verkrachting hadden ze het vast niet gedaan. Joey doet een stap meer het huis in waardoor de man die onder schot word gehouden een stap naar achter doet. Een sadistische lach komt op Joey's gezicht, "Laf..." zegt hij zacht en schud bijna onopvallend zijn hoofd.

Een luide tik klinkt door de kamer, Joey had de hendel omgetrokken. Op dat moment vervolgt er een luide knal en zie je de man waarop Joey zijn pistool gericht had in elkaar zakken. Een kleine grijns verschijnt op Joey's gezicht, "Geen lef..." mompelt hij, luid genoeg dat die andere mannen het ook zouden horen die meteen een stapje naar achter doen. Het bloed spijbelt uit het lichaam van de geraakte man, in zijn borst. Lang zou hij niet meer leven, lang genoeg om de pijn te voelen. Joey laat zijn pistool een paar keer om zijn vinger slingeren en kijkt nog een keer naar het schokkende lichaam, wat langzaam vervaagd. De ogen van de man worden kil en leeg en het schokken houd op. Na een minuutje is alles opgehouden, dood, overleden, nee anders, vermoord. De andere 3 mannen keken beduusd en in shock naar het dode lichaam. Hoezo geen lef? Dat hadden ze niet moeten zeggen.
"Zo.. Wie is de volgende?" een psychopathische grijns verschijnt op het gezicht van Joey. "Jij." hoort hij en andere stem achter hem. Tijd om zich nog om te draaien heeft hij niet want op dat moment hoorde hij een luide knal en voelde hij een pijnlijke steek in zijn schouder waardoor hij een beetje naar voren valt. Meteen draait hij zich om en ziet een andere man staan, de vijfde, hoe kon hij die vergeten!? Nog een knal, deze in de buik van Joey. Meteen valt Joey ook op de grond en begint te hoesten. De pijn dat door hem heen gaat is hevig, al is hij veel gewend. Zijn beeld word steeds vager en de stemmen van de overige mannen worden dof. Wat maakt het uit? Niemand gaf om hem, hij gaf om niemand.
Langzaam word alles zwart en voelt hij het leven uit zich gaan, het is klaar, afgelopen.
Vol haat en trauma's verlaat Joey het leven van de stervenden.

Reacties (3)

  • HedwigDeUil

    Oh wow, dit zag ik niet aankomen. Snel verder!

    3 jaar geleden
  • inktzwart

    Zeg, Jo. Jo Snape, yes I'm talking to you.

    YOU MEAN WRITER
    LAAT HEM GERED WORDEN

    JE MAG Forvo PUCK ER ZELFS VOOR GEBRUIKEN

    4 jaar geleden
  • Pusheen_The_Cat

    NEE NEE NEEEEEE
    JOEY JE MAG NIET DOODGAAN !!!
    je moet nog heel wat mensen op hun plaats zetten
    kom op Joey, en vecht als een man !!
    kudo dik en dwars verdient:)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen