"I am Broken, A Fox, A Snake. I'm Your Weakness…"

Langzaam voelt ze hoe het akelige, naakte gevoel terug komt. Ze kijkt naar haar armen, de stof zat nog om haar huid heen. Ze kijkt naar haar buik, de soepele, zachte stof is daar ook nog. Tranen ontstaan in de ogen van het meisje. Dat gevoel, terwijl er niets is, gaat niet weg! Zou ze weglopen? Een veilige plek zoeken? Is dat laf? Het gevoel, dat gevoel, vanaf haar zesde jaar droeg ze dat met haar mee. Is een deel van haarzelf geworden, hoe? Waarom?
Onbeschrijfbaar.
Onbewaakt.
Onmachtig.
Seksueel onveilig...

"Kom je?" het meisje schrikt op, "Huh, wat?" vraagt ze dromerig. "We moeten naar de les, was je weer aan het schrijven?" Het meisje grinnikt, "Ja, alweer, is het zo erg dan?" Haar vriendin kijkt haar grijnzend aan, "Ja enorm, kom nou Kristie, we komen te laat." Kristie pakt haar spullen op en loopt mee. Ze ademt rustig, rustiger dan eerst, toen ze dat stuk had geschreven. Haar gevoel, het was zo verschrikkelijk. Het ging soms maar niet weg! En het had ook vaak gewoon geen reden. Eigenlijk had het nooit een reden. En veel denken dat ze zich aanstelt, 'Het is maar een gevoel, je bent niet echt naakt.' of, 'Oh stel je niet zo aan, je hebt nog kleding aan.' maar het ging verder. Mensen vroegen waarom ze nooit ging zwemmen, 'Ik hou niet zoveel van zwemmen.' was haar antwoord of zelfs nog, 'Sorry ik kan niet, huiswerk.' maar dat was het niet. Kristie voelde zich onveilig, onveilig in normale kleding, zou je na moeten gaan in zwemkleding. Maar hoe? Waarom zou ze? Ze heeft nog nooit iets meegemaakt en zelfs toen ze zes was kwam het gevoel al. Het belemmerd haar vaak, mensen mochten haar niet aan raken, mogen zelfs, nog steeds voelt dat niet fijn. Ze wil ook niet, ook toen ze 6 was, dat iemand er bij is als ze omkleed, en dan al helemaal haar vader of moeder mocht er nooit bij zijn. Niemand mocht te dichtbij komen, niet aanraken. Bijna niemand weet ervan. Ze houd het ook liever voor zichzelf, het is moeilijk te beschrijven en mensen hebben er toch weer een mening over.
Kristie gaat rustig in de les zitten, daar pakt ze haar computer en schrijft; Ik ben zo gemaakt, ik heb verleden. De muziek gaat op en ze verdwijnt in haar computer, de blauwe koptelefoon gaat op. Ze heeft niet door dat er een les word uitgelegd. Dat komt later wel. Het is maar school. Kristie is ervan overtuigd dat persoonlijke ontwikkeling belangrijker is dan school of cijfers. Ook geeft ze zichzelf steeds excuses om niet op te hoeven letten in de les, de ene keer heeft ze 'geen concentratie' de andere keer 'is haar laptop leeg' en bijvoorbeeld deze keer 'zit ze niet lekker in haar vel'. Het is de waarheid, ze zit niet lekker in haar vel, dat gevoel is echt het ergste wat haar is overkomen, tenminste, dat denkt ze, ze is eraan gewend, maar als reden om niet bezig te gaan in de les. Nee, dat weet ze zelf ook wel.
Haar vingers tikken op het toetsenbord, Het Lege, Tijdloos...

Reacties (2)

  • Pusheen_The_Cat

    ik ben heel erg benieuwd naar haar gevoelens en gedachtes
    het zuigt je helemaal op - sleurt je helemaal mee
    een uber-fantastisch verhaal, dat kan ik elke keer weer zeggen en ik meen dit ook !!
    hopelijk wordt ze niet depressief
    zeer grote kudo verdient:D

    4 jaar geleden
  • fin_de_vers

    Oh Jo...

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen