Foto bij Chapter 174.1 ||

Alexis Sanchez


'Oh is that right?' ik greep een kussen van het bed en kwam dreigend op Anne af, waar zij echt niet voor terug deinsde en zelf ook een kussen pakte. Ze mepte keihard op mijn hoofd, waarna ik "gewond" op bed viel en begon te kermen. Anne deed eerst nog lacherig en sloeg met het kussen op mijn zij, maar ik bleef volhouden.
'Are you okay?' Ik hield mijn armen voor mijn gezicht zodat ze me niet kon zien. Anne liep om het bed heen en boog zich voorover over me, waarna ik haar snel bij haar middel pakte en op bed gooide.
'HAha! Got you!' grijnsde ik en ging bovenop haar zitten, zodat ze niet weg kon. Anne keek me boos aan.
'Alexis! You scared me! Don't do that again!' Ze sloeg haar armen over elkaar en staarde me boos aan, waarna ik dichter met mijn gezicht bij het hare kwam en een pruillip trok en grote ogen opzette.
'Don't be mad, hermosa. I was just trying to win, and it seems like I did.'
'You didn't even try!'
'But I won you.' knipoogde ik nog een keer en kuste haar zachtjes. 'The queen of Wales, basically.'
Anne kon haar lachen niet meer inhouden n sloeg tegen mijn borstkas. 'Shut up! And don't scare me like that again, I thought I really hurt your head.'
'Aw do you care so much about me?' pestte ik haar. Anne's blik veranderde en ze keek me verleidelijk aan, waarna ze haar armen rond mijn nek sloeg.
'You should know, guapo.' grijnsde ze en trok mijn hoofd dichter naar het hare.
'I love it when you talk Spanish to me.' gromde ik en begon haar intenser te kussen, waarna mijn handen naar haar heupen verplaatsten. Ik had echter het gevoel dat we werden aangestaard. Ik maakte me los van Anne en keek recht naar twee hondenkoppen die ons allebei kwispelend aanstaarden.
'Why do they do that?' vroeg Anne die het ook doorhad. Ik haalde mijn schouders op.
'I think they wanna go out.' Ik draaide me weer naar haar toe en kuste haar nog een keer. 'We will have to postpone this.'

Nadieh Ramsey


Sprakeloos keek ik Theo aan, waarna ik weer snel wegkeek. Waarom moest hij dat vragen? Ik wilde het niet graag toegeven, al was er uiteindelijk niets gebeurd natuurlijk. Althans, niet zoveel lichamelijk. Het was meer mentaal.
'Nadieh, I need to know the answer.' drong hij aan. Ik zuchtte en beet hard op mijn lip, waarna ik met mijn hand een traan wegveegde.
'He didn't. I got out before something could have happened.'
'Are you saying that he wanted to?' vroeg Theo door. Ik draaide me weer naar hem en keek hem troosteloos aan.
'Please Theo, I really don't want to talk about it anymore than we already did.' mompelde ik. Ik zag hij Theo zijn vuist balde. Ik ging er met mijn hand naartoe en pakte zijn hand vast. 'Nothing happened, and you probably only have to play football against him, you never have to speak to him.' zei ik zachtjes en keek hem smekend aan.
'Nadieh you almost..' begon Theo verontwaardigd. Ik stopte hem.
'Please, Theo, all I need right now is you. I trust you Theo and most importantly, I love you. I feel safe. Can you be my boyfriend tonight please? We'll talk about all the rest tomorrow. I just need to be with you tonight.' smeekte ik hem door mijn tranen heen. Het was nets voor mij om zo te doen, maar op dit moment had ik het gewoon nodig - hoe zeer ik het ook liever niet uit wilde spreken. Theo zuchtte, sloeg zijn armen om me heen en kuste me op haar.
'Sure. I'm glad you came here, Nadieh. You shouldn't be alone after such thing.' Ik klampte mijn handen rondom Theo's arm die me vasthad en liet me zachtjes meewiegen op zijn ritme. Ik barstte weer in tranen uit, maar dit keer van opluchting. Theo greep me nog steviger vast.
'Hey, it's okay. Nothing can happen to you here.' Ik knikte en probeerde de tranen tegen te houden, maar het ging niet. Toen ik eindelijk weer tot rust kwam waren we misschien wel een uur verder. Ik was uitgeput, van de stress, van de spanning, van het huilen, van alles. In bed kroop ik diep onder de lakens en aaide Theo even over zijn wang toen hij naast me kwam liggen.
'Thank you.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen