Foto bij 39.

Hey daar! Ik hoop dat jullie er weer wat in komen want ik ben er weer volledig ingevlogen! Meer stukjes volgen snel, reacties, kudo's elke vorm van leven is een teken voor mij dat ik goed bezig ben en dat is meer dan welkom!
PS volgende week moet ik een week naar Barcelona voor school dus ik weet niet of het dan lukt om stukjes online te zetten, maar ik doe mijn best!
Knuffels!

Lynn Black

We verbleven een hele week in het dorp. Verkenden zo onopvallend mogelijk elke straat en openbare plaats, gingen zelfs een paar keer langs op de plaats van het incident maar niets gaf ons ook maar een spoor dat naar Harry kon leiden. Alsof hij gewoon kan teleporteren en elke aanwijzing zo met zich meenam. Na een week kwam er dan ook een bericht op het nieuws dat Harry gespot zou zijn in Venetië op een boot. Toen er dan ook een foto getoond werd grepen Jade en ik meteen onze tassen en trokken verder naar Venetië. Opnieuw op zoek naar een teken van leven, we spraken met lokale inwoners, keken in kraakpanden, bleven nachtenlang clubs afgaan. Harry bleef ons echter te snel af.
Nog maar drie dagen nadat we in Venetië aangekomen waren verschenen er beelden van Harry op het nieuws, deze keer al in Frankrijk. Jade en ik waren al een groot deel van ons geld kwijt door de hotels en vervoerskosten, we begonnen dan ook te twijfelen of het wel zo’n goed plan was achter Harry aan te gaan. Hoewel we beiden twijfelden of we wel goed bezig waren bleven we de zoektocht verder zetten. Na de zowat 100 gemiste oproepen en het dubbel aantal berichten van Graham genegeerd te hebben begon het eindelijk te lijken dat onze leefwereld over ons aan het geraken was. De eerste paar dagen waren het lastigste, al die telefoontjes van mijn ouders, vrienden, Graham, zelfs van Louis en Zyan negerend. Gelukkig had ik al ontslag genomen van bij de politie met de boodschap dat ik eerst mezelf wou gaan vinden in deze wijde wereld. Jade had haar winkel gewoon kunnen sluiten maar ook haar familie en vooral vrienden bleven haar stalken. Na ook bijna heel het Zuiden van Frankrijk afgelopen te hebben kwamen we nog in Spanje, en Portugal. Er doken weer verhalen van verkrachte meisjes op. Geen foto’s meer, enkel getuigenissen van meisjes. Wat als Harry helemaal niet meer in beweging was. Wat als deze meisjes het gewoon allemaal zelf opmaakten in hun hoofd in de hoop dat men Harry zo sneller zou kunnen oppakken of net omgekeerd in de hoop de politie de verkeerde kant uit te lokken? Uiteindelijk vreesde ik dat ik teveel hoop had. Niemand wou Harry echt nog helpen, en het is wel toevallig dat de meisjes met de verhalen steeds uit de landen kwamen die op 1 lijn liggen met de plaatsen waar wij heen gaan. Wij zaten Harry nog steeds op het spoor hoewel ik zo hoopte dat hij eindelijk ergens een schuilplaats vond om tot rust te komen. Na nog landen zoals Griekenland, Kroatië, Slovenië, Duitsland en België rondgetrokken te hebben steeds Harry’s spoor volgend. Of tenminste de getuigenissen of foto’s van meisjes volgend, kwamen we terug uit in Frankrijk. De jongen had ons gewoon een volledig rondje aan landen laten doorlopen. Jade had er zo wel licht genoeg van gekregen. ‘Crystal we can’t do this anymore!’ klaagde ze dan ook toen ik voor de zoveelste keer door donkere steegjes bij clubs rond liep in de sloppenwijken van Parijs deze keer. ‘I am just done! I don’t even want to help this guy anymore, he’s crazy! He doesn’t care about us! Why should we care about him?’ riep ze dan ook terwijl ze mij vast greep. Ik keek haar dan ook licht in paniek aan, paniek omdat ik even geen idee had wat te zeggen. ‘I love him Jade, he is…Well he was such a beautiful, sweet and talented boy. I just cannot let him die as a criminal.’ Prevelde ik dan waarbij Jade zuchtte en haar hoofdschudde alvorens mij lost te laten. ‘I’m sorry Crystal, I am just done, I want to go home. I’m tired, sick, and too angry to care about your popstar’ zei ze dan ook. ‘Jade? I’m so sorry’ prevelde Crystal. ‘I’m sorry but I can’t go back with you, tell Graham i’m still traveling or something. Whatever you do say nothing about Harry please?’ prevelde Crystal zacht. Jade zuchtte maar knikte. ‘Alright whatever you want, know that we’ll be waiting for you, missing you’ zei ze nog waarbij Crystal haar vriendin stevig omhelsde en haar dan los liet ‘Go’ zei ze zacht en ze hoefde dit niet nogmaals te zeggen of Jade liep al weg richting de bewoonde wereld.
Crystal had zich echter nog maar omgedraaid om de volgende club te gaan doorzoeken of ze hoorde een korte schreeuw die ze maar al te goed herkende. ‘Jade?’ riep ze dan ook maar er kwam geen reactie. ‘Jade!’
Al snel rende Crystal dezelfde kant uit als Jade eerder deed. Net als ze om de hoek kwam zag ze nog hoe een schim haar beste vriendin een donker straatje in sleurde. Toen ze het straatje inliep sprong de persoon echter in een auto en raasde ervandoor. ‘No, No! No!’ siste ze dan ook. De auto draaide zich dan ook om en kwam recht op Crystal afgereden. Het was te donker om de bestuurder te kunnen zien. Crystal stond daar maar, hij zou moeten stoppen voor haar, ze stond in het midden van de weg hij kon haar toch niet doodrijden? Terwijl ze dit dacht kwam de auto echter gevaarlijk dichtbij.
Tot het moment dat ze wel aan de kant moest springen omdat deze echt niet vertraagde. ‘Damn’ gromde ze dan ook terwijl ze de achtervolging inzette. Eerst al lopend, tot ze nog een auto hoorde achter haar aankomen, deze stopte gelukkig wel. Het was een taxi, als dat geen geluk was. Crystal gaf hem dan ook het bevel de auto te volgen waarbij de man dit meteen deed. Zo duurde de achtervolging een goede 15 minuten, ze reden de sloppenwijken door, voorbij de bars en clubs. Uit de stad. Daar zag Crystal de auto een landweg oprijden. ‘Hey stop here!’ riep ze dan ook waarbij ze de taxichauffeur hartelijk bedankte en een goede fooi gaf. Zelf liep het meisje tevoet verder, de landweg bleef doorlopen, onder een brug door langs het water. Even kreeg Crystal het beeld van de aristokatten voor zich wanneer deze gedropt werden door Edgar in een mand bij het water onder een brug buiten de Parijse stad. Ze kon zichzelf wel even voor het hoofd slaan, hoe kon ze op donkere plaatsen als deze nog steeds met sprookjes en tekenfilms in haar hoofd zitten. Net toen ze dacht dat de auto al een heel andere kant op zou zijn zag ze licht in de verte. Ze liep nog even door en inderdaad. Op een bepaald moment ging de landweg over in een oprit wat verder weg van het water en daar stond een oud vervallen herenhuis. Het geverfde hout begon af te pellen, de planken op de grond leken langzaam te rotten. De ramen waren in geen eeuw gewassen, om maar te zwijgen over de donkere gordijnen die ervoor hingen. Crystal had geen idee wat haar bezielde en waar om ze de politie er niet bij haalde, maar om de 1 of andere reden besloot ze haar vriendin zelf te redden van deze creep. Ze liep dan ook zo stil mogelijk op het huis af hopend dat de houten treden die naar de voordeur lijden haar niet meteen zouden verraden.

Reacties (1)

  • Fermosa

    Alvastveel plezier in Barcelona !

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen