Hij merkte dat ze bijna bij het station waren en wierp maar eens een blik op het elektronische bord dat hem vertelde in welke bus hij zat en waar deze heenging. Tot zijn grote verbazing en vreugde was hij gewoon de juiste bus in gevlucht. Maar hij moest nu wel opnieuw zijn strippenkaart laten afstempelen. De chauffeur verwachtte dat hij zo zou uitstappen.
Toen de bus stopte bij de halte, wist hij zichzelf met tegenzin weer overeind te krijgen. Nu de adrenaline weg was en hij weer moest lopen, kwam de pijn des te harder aan. Hij moest zijn best doen om het niet uit te kermen. De mensen hier mochten niet weten hoeveel pijn hij had. Ze konden zien dat er wat gebeurd was met hem, maar mochten niet weten wat precies.
‘Euhm, ik moet toch een stukje verder dan ik dacht,’ zei hij zachtjes tegen de buschauffeur, nadat de twee nieuwe passagiers waren ingestapt. Hij noemde de halte waar hij daadwerkelijk heen moest. Zijn strippenkaart lag klaar in zijn hand.
‘Ik heb geen idee wat er gebeurd is, jongen, maar je ziet er niet goed uit,’ zei hij. Gideon voelde zich er alleen maar ongemakkelijker door. ‘Laat het stempelen van de rest maar zitten. Het is goed zo.’ Ongewild werden zijn wangen rood en hij bedankte de chauffeur uit het diepst van zijn hart. Zo normaal als hij kon liep hij terug naar zijn plek om daar de rest van de busreis uit te zitten.
Langzaamaan kwam het besef binnen van wat er nu net was gebeurd. Een groep mannen had hem aangevallen, puur omdat hij gay was. Was de wereld daadwerkelijk zo verkloot? Het moest wel, want anders was dit niet gebeurd geweest.
Lucas had dit geweten moeten hebben. Daarom had hij geweigerd om in het openbaar uitgebreid afscheid van hem te nemen. Waarom hij in het openbaar ook nooit zo goed op een kus van hem reageerde. Hij wist dat het gevaarlijk kon zijn.
Nu wist hij dit zelf ook. Ondanks dat hij vrij open was over zijn seksualiteit, had hij nooit echt problemen met mensen gehad. Ja, hij had zat nare opmerkingen naar zijn hoofd geslingerd gekregen, maar daar was het bij gebleven. Tegen opmerkingen had hij zich dan ook leren weren. Dat mensen konden overgaan op fysiek geweld, was echter nooit in hem opgekomen.
Ondanks dat hij diep in gedachten verzonken was, bleef Gideon zijn omgeving wel in de gaten houden. Er gingen gemengde gevoelens door hem heen, toen de omroepstem vermeldde dat zijn halte de volgende was. Hij was blij eindelijk thuis te zijn en na dit nare vooral gewoon lekker in bed te kunnen kruipen met een film. Wel zag hij er tegenop om dat laatste stukje naar huis te lopen, gezien zijn hele lichaam nog steeds goed pijn deed. Daarnaast zou hij waarschijnlijk ook een paar van zijn huisgenoten onder ogen moeten komen. Ze zouden vol met vragen zitten over wat er was gebeurd. Gideon had ondertussen al wel gemerkt dat mensen je bezorgd aankeken als je er zo uitzag en zijn huisgenoten zouden nog bezorgder zijn dan de gemiddelde voorbijganger.
Met moeite verliet hij de bus, maar stak nog wel zijn hand op naar de chauffeur die hij nog steeds ontzettend dankbaar was. De wandeltocht naar huis was hels. Hij was dan ook ontzettend opgelucht toen hij uiteindelijk de deur opende.
Tot nu toe was er nog niemand te zien en zo zachtjes mogelijk probeerde hij de trap op te klimmen, hopend van niemand de aandacht te trekken, die dan zou komen kijken wie er thuis kwam. Helaas kwam hij op de gang boven Victor tegen, een jongen met wie hij het op zich wel goed kon vinden en die natuurlijk zou willen weten wat er gebeurd was.
‘Jezus, Gideon, je ziet er niet uit. Wat heb je gedaan?’ Hij probeerde normaal te klinken, maar de bezorgdheid in zijn stem was wel te horen.
‘Een aanvaring met een paar gasten gehad,’ bromde Gideon als antwoord. Het liefst liep hij zo snel mogelijk door naar zijn eigen kamer.
‘Ben je weer eens iets te opvliegend geweest?’ vroeg de jongeman die bekend was met het feit dat Gideon nogal snel aangebrand kon zijn.
‘Niet eens.’ Hij wilde doorlopen, maar Victor stak zijn arm uit om hem tegen te houden, maar de kleine botsing tussen de arm en Gideons borstkas, deed hem al naar adem happen.
‘Ze hebben je dus meer gedaan dan alleen een blauw oog geslagen,’ mompelde Viktor om vervolgens nog zijn excuses aan te bieden voor het pijn doen.
‘Je wilt niet weten wat er allemaal gebeurd is,’ antwoordde Gideon nog en deed weer een poging tot zijn kamer invluchten. Victor liet hem lopen, maar kwam hem wel achterna.
‘Ik wil het wel weten,’ zei hij, nadat hij de deur achter hen gesloten had. ‘want dit ziet er echt niet goed uit.’
‘Oké dan, ik werd aangevallen door een groep mannen omdat ik Lucas kuste!’ Hoe verder hij kwam met zijn zin, hoe harder hij begon te praten en hoe meer frustratie er in zijn stem klonk. Hierna moest hij diep ademhalen om weer op adem te komen, maar probeerde niet te laten merken hoeveel pijn hem dit deed.
‘Serieus?’ riep Victor verontwaardigd uit. ‘Ik weet dat er homohaat in deze wereld bestaat, maar dat mensen dat gewoon zomaar durven doen? Het kan er bij mij niet in komen.’
‘Serieus,’ mompelde Gideon, blij dat de jongeman dezelfde mening deelde als hij. Victor had dan ook nooit een kwaad woord gesproken over het feit dat Gideon gay was. ‘Ik ben geslagen en geschopt geweest en alles doet nu pijn.’
‘Het feit dat die aanraking van mij pijn deed, is zeker niet goed. Als ik jou was, zou ik morgen naar de huisarts gaan en voor de rest van vandaag rust nemen.’ Victor keek hem serieus aan en Gideon knikte.
‘Dat laatste was ik sowieso van plan. Naar de huisarts is misschien ook wel slim, al wil ik eigenlijk niet.’
‘Hoezo niet?’ Victors wenkbrauwen schoten omhoog.
‘Ik wil niet aan hem vertellen wat er is gebeurd. Ik wil dat zo min mogelijk mensen het weten.’
‘Waar ben je dan bang voor?’
‘Ik weet het niet.’ Hij wist het echt niet. Normaal boeide het hem weinig wat mensen van hem vonden, maar op één of andere manier leek het hem nu wel te boeien, al had hij geen idee waarom. Schaamde hij zich misschien voor wat er gebeurd was? Hij zou er met iemand over moeten praten, maar nu wilde hij niet praten. Nu wilde hij alleen rust. Misschien zou hij Lucas morgen bellen. Nee, hij ging Lucas morgen bellen, hij mocht er van zichzelf niet onderuit komen.
‘Wat dan ook, ga morgen naar de huisarts. Hij is de enige die je kan helpen als er serieus wat mis is. En als dat zo is moet je er niet te lang mee wachten.’
‘Oké, dan zal ik morgen gaan. Wil je me nu alsjeblieft met rust laten?’ Victor knikte en maakte aanstalten om de kamer weer te verlaten.
‘Als er iets is, dan roep je maar.’
Uitgeput liet Gideon zich op bed vallen en zou daar de rest van de avond ook nauwelijks meer vanaf komen.

Reacties (1)

  • Long

    Awh. Ik kan hier zo niet tegen. :c

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen