We will meet Harry in the next chapter, don't worry.

"Hello, I'm Louis." Er zat een hoge toon in zijn stem, maar het klonk desondanks mannelijk. Zijn hand verliet de deurklink en plofte zachtjes tegen zijn lijf uit nonchalantheid. Hij zette een aantal stappen in mijn richting; ik had al zeker enkele seconden teveel niet geademd. Ik voelde hoe zijn ogen over me heen gleden. Hij kon mijn kwetsbaarheid duidelijk zien. Het weerloze lichaam in een veel te grote trui, verstopt onder meerdere lakens. Het zachte laagje donshaar dat op mijn hoofd groeide en constante bevingen. Een vluchtige blik op Louis verbaasde me echter. Hij leek niet opgewonden te worden van mijn weerloze toestand zoals eerder het geval was met anderen, met hém. Deze man leek mij niet verder durven te benaderen, alsof ik een wild beest was die hem elk moment kon aanvliegen. Hij leek van me te walgen. Verafschuwd worden is geen prettig gevoel.
"Have you eaten yet, today?" De man verbrak de gespannen stilte. Ik knikte bevestigend. Het bakje yoghurt met de banaan had ik gehad vandaag.
"Let me rephrase this. Are you hungry?" Ik durfde geen antwoord te geven. Gulzigheid werd gestraft. Echter, kwam Liam op dat moment ook net binnen lopen. In zijn hand had hij een schaaltje en in zijn andere een mok. Zijn arm klemde om een boek.
"Louis, what are you doing here already?" Louis leek niet geinterreseerd te zijn en haalde zijn schouders op. Zijn plotselinge gedragsverandering maakte me angstig. Hij liep langs Liam de deur uit en Liam sloot de deur achter hem. Hij liep traag naar me toe met zijn blik gefocused op de mok in zijn hand. Het gat in zijn sok bij zijn grote teen viel me op. Niet veel later zat hij op de bruine stoel en had hij mij het bakje met stukjes peer gegeven. De mok met stomende thee was ook voor mij. Hij opende het boek en begon te lezen terwijl ik langzaam de stukjes peer at. Ik liet de zoetigheid mijn tong strelen, de structuur tussen mijn tanden kraken en uiteindelijk voelde ik mijn maag weer vullen op een bijna pijnlijke manier. Elke keer dat ik at, borrelde het schuldgevoel op omdat het de laatste keer kon zijn dat ik at en dat ik daarna weer zou moeten wennen. Hoe minder ik at, hoe minder ik hoefde te wennen. En zo zaten Liam en ik een lange tijd in stilte. Op een vreemde manier voelde ik me steeds comfortabeler in zijn bijzijn. Hij bracht rust. Niall kwam ook nog even langs, toen ik mijn halve bakje peer op had en mijn handen probeerde te verwarmen aan de dampende mok. De eeuwige kou leek aan mijn botten vastgeroest te zitten. Niall luisterde kort naar mijn hartslag en ademhaling, bekeek de verminderde bloeduitstorting in mijn hand en zijn blik gleed over andere beurse plekken. Hij vroeg me nog enkele dingen waar ik keurig ja en nee op knikte en schudde, waarna hij met Liam de deur uit liep. Het was maar voor een moment, maar alle scenarios schoten door mijn hoofd. Niall zelf was vriendelijk maar ik kon hem niet vertrouwen, want hij zou degene zijn die op een dag zou zeggen dat ik weer terug kon. Mijn oren spitsten automatisch toen ik Niall en Liams stemmen hoorden omdat de deur niet volledig in de klik zat. "Thin... dangerous.... ribs... heal." Er was geen sprake van een definitieve datum dat ik terug zou moeten. Ik pakte snel mijn stukjes peer om voor afleiding te zorgen en zoog bedachtzaam op het stukje fruit. Liam kwam niet meer terug, zelfs niet toen ik het bakje fruit ophad. Ik pakte zijn boek voorzichtig beet, alleen om te kijken wat hij las. Voor ik het wist was ik enkele bladzijdes verder. En zo ging er weer een week voorbij, met enkele bezoeken van Niall en Liam. Louis was, gelukkig, niet meer langsgekomen.
"I think we should get you out of this room for once." Deelde Liam plots mee aan het einde van die week. Hij had zijn boek dicht geklapt, wat niet tot me doorgedrongen was omdat ik me met het draadje van mijn mouw bezig hield, en keek me afwachtend aan. Zijn doordringende blik even intens als altijd. "Just to get some air and maybe even a smoothie." Motiveerde hij zijn eerdere gezegde. Uit de kamer gaan betekende bij hém dat ik afgesproeid zou worden met de tuinslang, of dat hij me nodig had voor een spelletje. Ik gaf geen kik. Liam stond op en begon in de kast te rommelen die op mijn kamer stond. Zelf had ik er nog niet in kunnen kijken, want staan en lopen kostte mij teveel moeite. Hij haalde er sokken uit en een trainingsbroek. Verder pakte hij ook nog een trui, waarna hij weer naar me toe liep. Zoals we al eens eerder hadden gedaan, hielp hij me in stilte in mijn kleren. Ik beet op mijn tanden elke keer dat ik mijn armen omhoog moest doen, de stekende pijn in mijn ribben overduidelijk present. Liam knoopte als allerlaatste mijn trainingsbroek vast, waarvoor hij de touwtjes op hun strakste moest trekken. Het was een ongemakkelijk process. De kleren hoorden niet om mijn lichaam en Liam leek mij niet te willen aanraken. Hij hielp me uit bed en ondersteunde me toen ik opstond met een grote hand onder mijn arm. Langzaam schuiffelden we richting de deur, waarna we rechts ging tot we bij een trap kwamen. Liam hield mij in zijn armen toen we naar beneden gingen en ze drukten op alle pijnlijke plekken op mijn lichaam. Eenmaal beneden schuiffelden we verder terwijl ik mijn best deed de weg te onthouden voor een mogelijke ontsnappingspoging. Na nog een hoek in het huis kwamen we in een lange gang. We namen de eerste deur rechts en kwamen in een verlichtte keuken met als oorzaak een muur die volledig bestond uit glas. Liam trok een stoel naar achter en gebaarde mij te gaan zitten waarna hij naar het aanrechtblok liep. Hij pakte verschillende fruitsoorten en begon ze te snijden. De stilte was prettig; er was niemand anders. In de tussentijd liet ik mijn gedachten afdwalen want daar, aan het einde van de gang van zonet, was de voordeur.

Reacties (1)

  • LarryNiam

    arme meid....
    snel verder je schrijft echt mooi<3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen