•      •      •      •      •

      Met grote ogen keek de vrouw naar Vaslav die haar bekeek alsof ze de grootste schat ter wereld was. Romola wist niet wat ze moest denken. Mikhaila schudde verward het hoofd, maar Vaslav liet haar niet los.
      Ergens was ze al bang geweest dat zoiets als dit zou kunnen gebeuren. Vaslav was natuurlijk altijd al excentriek geweest, maar welke kunstenaar was dat nou niet? Haar eigen moeder was nota bene actrice en die gedroeg zich vaak nog waanzinniger. Vaslav had zijn buien, waarin hij ziekelijk eigenwijs kon zijn, soms zelfs agressief, maar in wezen was hij een goed mens. Romola wist dat. Uit zijn eigen, vrije wil zou hij nooit iemand kwaad doen, maar iets in hem nam soms de overhand waar zelfs hij geen controle over leek te hebben.
      Eerst had ze gedacht dat het de spanning was van het maandenlangen opsluiten in Hongarije. Vaslav, de goede Vaslav, werd gezien als een Russische spion door de overheid en vanuit die optiek kon Romola ook wel enigszins begrijpen waarom haar lieve Vaslav met zoveel wantrouwen bejegend werd. Dat wantrouwen maakte echter meer in hem kapot dan hijzelf bij een ander zou hebben kunnen doen, wist ze. Haar man was een genie en genieën moesten vrij kunnen zijn. In een huis of op een schip ging dat echter niet.
      Om haar gezicht te kunnen verbergen voor zowel Mikhaila als haar man, bukte Romola zich om Vaslavs recentste tekening samen met andere gevallen papieren op te rapen. Ze zag er meer waarop niet alleen Mikhaila’s gezicht voorkwam, maar ook het hare en dat van Sergei Diaghilev. Dat zorgde niet voor prettigere gevoelens in haar onderbuik, maar Romola besloot daar niet aan te denken. Wat Vaslav en Diaghilev vroeger ook hadden gehad, het was nu voorbij.
      ’Ik wilde je vragen of je tijd had om wat met me te gaan eten,’ zei ze een tikje gereserveerd en ze legde de papieren terug op de tafel.
      Mikhaila bleek verstandig genoeg om te beseffen dat wat nu ging komen niet iets was waar zij getuige van hoefde te zijn. Ze liet haar handen met een gesloten uitdrukking op haar gezicht uit die van Vaslav glijden en vertrok zonder een woord te zeggen. Zij mocht Vaslav Nijinsky dan vreemd vinden, zelf leek ze een ongeopend boek en Romola had geen idee waarom Diaghilev haar had meegestuurd. Natuurlijk had ze wel haar vermoedens, maar ze kon zich eigenlijk niet voorstellen dat de man zó achterdocht was dat hij vrouwen meestuurde om hen te bespioneren.
      Ze legde een hand op de arm van haar man die nauwelijks had bewogen sinds hij die mysterieuze woorden had gesproken. ‘Vaslav?’
      ’Ja?’ verzuchtte hij. Het was alsof hij weer langzaam met beide benen op de grond belandde. Hij keek haar aan, zijn blik nietszeggend en antwoordde dat hij mee zou gaan nadat hij zich verkleed had. Op zijn hemdsmouwen zaten potloodvegen en splintertjes slijpsel zaten op zijn broek.
      Ze aten vervolgens een tijdje in stilte in het restaurant van het schip en Romola merkte dat haar man zich maar nauwelijks bezighield met wat hij at. Uiteraard was dat vegetarisch, want Vaslav stond erop dat ze beiden geen vlees meer aten om geen deel te nemen aan al het leed in de wereld. Romola verdacht hem er dan ook van dat hij eigenhandig alle koeien ter wereld wilde redden als hij daarvoor de kans zou krijgen. Die zou ze hem dan ook nooit geven. Het was beter als hij dichtbij haar bleef.
      ’Waar hebben jullie het over gehad?’ vroeg ze zo achteloos mogelijk. Haar vork lag losjes in haar hand en ze legde hem neer om een slok wijn te nemen. Daarbij wendde ze expres even haar ogen af, alsof het antwoord van haar man haar niets kon schelen.
      Vaslav keek op, maar sprak niet. Zijn ogen waren grote, onbereikbare poelen waar ze even niet doorheen leek te kunnen prikken. Iets wat ze op dit moment ontzettend graag wilde. Niet dat ze hem verdacht van ontrouw, maar Mikhaila’s aanwezigheid leek een rare invloed op hem te hebben, terwijl ze voor de rest van de Ballets Russes haast onzichtbaar leek. Evenals voor Romola zelf.
      ’We spreken nergens over, lieveling,’ zei Vaslav uiteindelijk zachtjes. ‘Ik lusiter. Niet naar haar stem, maar naar haar hart. Dat vertelt mij alles.’
      Dat was absoluut niet het antwoord dat ze had willen horen. Vaslav was nu echter op dreef.
      ’Hij moet haar gestuurd hebben, weet je dat? Ze is zo anders, alsof ze heir niet thuishoort.’
      Buiten rommelde de wind. De lampen in het restaurant boden echter voldoende licht om elkaar aan te blijven kijken. Romola wilde het niet hebben over Vaslavs vermeende profeet die verschenen zou zijn of over al die andere dingen waarvan hij dacht dat de wereld die te bieden had. Als het aan hem had gelegen, was hij priester geworden, maar zijn ouders hadden anders beslist. Gelukkig hadden ze dat gedaan.
      Vaslavs aandacht voor het korte gesprek was al weer afgezwakt en hij wierp even een blik naar buiten. ‘Ik denk dat het gaat beginnen.’
      Voordat Romola zichzelf in de hand kon houden, had ze al gevraagd; ‘Wat gaat er beginnen?’
      ’Ze zal de wereld zuiveren van alle wreedheid,’ zei Vaslav overtuigd van zijn eigen gelijk.
      Romola slaagde erin niet haar hoofd te schudden en bedwong zichzelf vervolgens om er weer iets uit te flappen. Het had geen zin. Het had echt helemaal geen zin. Ze hoopte maar dat ze het beiden vol zouden houden tot ze aan land konden en Vaslav de mogelijkheid had om vrijuit te bewegen en voor publiek te dansen. Dat zou hem wel weer tot zijn oude zelf maken.
      De ober vulde hun glazen wijn opnieuw nadat Romola hem subtiel gewenkt had en ze zag dat hij even moeite had om de rode straal recht het glas in te lagen gaan. Heel even deinde het schip wat minder onopvallend dan het voorheen had gedaan. Romola nam een slok om dat kortstondige gevoel van ongemak te verdrijven. Ze merkte dat haar eten koud geworden was, maar ze had toch geen trek meer.
      Voor Vaslav gold blijkbaar hetzelfde, want hij kwam overeind en stak zwijgend een hand naar haar uit. Romola nam nog een slok, pakte zijn sterke hand beet en liet zich zonder iets te vragen meetrekken.
      Hoewel het dek langzaam leger en leger werd, besloten Vaslav en Romola er te blijven, ondanks de koude wind en het zeewater dat af en toe over de reling kwam en hun enkels bespatte. Vaslav, die nu overduidelijk in een van zijn bewegelijke buien was, liet haar pirouettes maken en tilde haar op vlak boven haar heupen, zo hoog als zijn armen maar konden komen. Soms gilde ze het nog net niet uit als hij haar daar dan even los liet om haar vervolgens weer veerkrachtig op te vangen en soepel over te gaan in de volgende beweging. Romola wist hem naadloos te volgen, ondanks dat haar danstechnieken zich nooit zo hadden ontwikkeld als die van Vaslav.
      Ondanks de donker wordende hemel en het steeds ruiger wordende wateroppervlak, genoot Romola met volle teugen. Zelfs toen ze beiden even dreigden uit te glijden doordat het dek natter en natter werd. Toch wisten ze elkaar in evenwicht te houden. Ze dansten zoals ze dat nog nooit had gedaan en de passie in Vaslavs ogen kende ze alleen van die keren waarop ze hem op het toneel had zien staan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen