Rosemary Olivia Williams

De trein kwam langzaam tot stilstand. Gelukkig had Harry me afgezet bij een treinstation waarvan er rechtstreeks een trein naar Holmes Chapel reed, dus hoefde ik ook niet over te stappen.
Ik veegde een plukje haar uit mijn gezicht en stapte op het perron. De zon scheen behoorlijk fel en ik moest mijn ogen dichtknijpen om om me heen te kunnen kijken.
Het huis van Stephan en Alessa was niet ver van het station en ik begon aan de wandeltocht. Muziek galmde door mijn oren en naarmate ik dichterbij mijn oude huis kwam zette ik de muziek steeds harder.
Uiteindelijk stond ik voor de deur en haalde de oortjes uit mijn oren. Afwezig stak ik de sleutel in de deur. Krakend ging deze open.
Dit huis was precies hetzelfde huis als waarin ik was opgegroeid. Het huis met al die herinneringen. Waar ik afscheid had moeten nemen van mijn moeder.
Ik schudde de gedachtes over mijn moeder van me af en trok mijn jas uit. De deur deed ik achter me dicht. Het leek erop dat er niemand thuis was.
'Hallo?' riep ik door het huis. Niemand antwoordde. Ik liep door de gang naar de woonkamer. Alle lichten waren uit.
Ik fronste mijn wenkbrauwen en keek de woonkamer rond. Waar waren ze? Ik deed het licht aan en liet me neerploffen op de bank.
Plotseling hoorde ik een harde bonk van boven komen.
Met grote ogen keek ik om me heen. Zo stil mogelijk liep ik naar de trap. Naast de kapstok stond een paraplu en voorzichtig pakte ik hem op. Als een knuppel hield ik de paraplu vast. Snel en geruisloos liep ik de trap op. Of althans, dat probeerde ik. Wel wist ik precies welke treden kraakten, dus daar kon ik overheen stappen.
Eenmaal boven aangekomen waren de deuren van alle kamers gesloten, behalve één. De deur die toegang gaf naar mijn oude slaapkamer - waar ik nog steeds sliep als ik een paar dagen in Holmes Chapel was - stond wagenwijd open.
Ik liep op mijn tenen de kamer binnen. Als je het kleine kamertje binnenkwam stond meteen links een klein tweepersoonsbed. Het was eerder een anderhalfpersoonsbed, als dat überhaupt al bestond. Het hoofdeinde van het bed zat aan de kant van het raam dat uitzicht gaf over de straat. Aan de muur hingen tientallen foto's van vrienden, familie en mezelf. Achter elk zat wel een leuke herinnering. Tegenover de deur stond een klein bureautje met een spiegel aan de muur. Daarnaast stond een kledingkast die vrijwel leeg was, of gevuld met kleren die eigenlijk te klein waren.
Naast het bed lag Rae. Op de grond. Ze wreef pijnlijk over haar hoofd en had nog niet door dat ik in de deuropening stond. Ik liet de paraplu zakken en keek ongelovig naar mijn beste vriendin. Rae had me ook eindelijk opgemerkt en schoot overeind. Ze vloog op me af en trok me in een knuffel, terwijl ze mijn naam gilde. Ze duwde me een stukje van zich af, keek me ongelovig aan en trok me in een nóg stevigere knuffel.
'Rae,' pufte ik. Geen. Lucht!
Rae haalde haar armen van me af en ik keek haar aan. Ze zag er goed uit. 'Hoi.'
Bijna wilde Rae me weer in een knuffel trekken, maar ik hield haar net op tijd tegen. Ik hield wel van knuffels, maar knuffels van Rae... gevaarlijk.
'Als je me nog zo'n knuffel geeft, lig ik waarschijnlijk zo meteen dood op de grond.'
Rae keek me met grote ogen aan en begon daarna hard te lachen. 'Ik heb je zo gemist!'
'Ik jou ook!' Gillend en lachend sprongen we rondjes door de kamer. De laatste keer dat we elkaar zagen was al wel zo'n anderhalve maand geleden. Vóór het hele "Harry Styles en Sunset" drama.
Even later zaten in kleermakerszit we tegenover elkaar op mijn bed.
'Wat wilde je me nou vertellen?' vroeg ik nieuwsgierig en wiebelde met mijn wenkbrauwen.
Rae plukte aan het dekbed en schraapte haar keel. 'Ehm, nou... Je weet dat Taylor en ik verloofd zijn.'
'Ja, al zo'n twee jaar.'
Taylor was haar vriend sinds high school. Sinds twee jaar waren ze verloofd, maar er leek maar niets te gebeuren.
Rae draaide aan de ring om haar vinger en leek haast wel zenuwachtig te zijn. 'En eh.. Misschien zijn we een beetje jong, maar we zijn er blij mee en ja...'
Met open mond keek ik Rae aan. 'Ben je zwanger?!'
Breed glimlachend knikte ze en ik vloog haar om de hals. 'Wauw! Ik ben zo blij voor jullie! En natuurlijk zijn jullie niet te jong, ik weet zeker dat Taylor en jij fantastische ouders worden!'
'Dankjewel,' murmelde Rae in mijn oor.
Al snel zat Rae weer normaal, maar ik bleef maar door springen op het bed. Een baby'tje! Jaaaaaaa!
'Behalve Taylor en zijn en mijn ouders weet nog niemand het. Ik wilde het eerst aan jou vertellen.'
Breed glimlachend keek ik Rae aan.
'O ja, eigenlijk was ik niet daarvoor hier.'
'Oké,' zei ik licht aarzelend. 'Waarvoor dan?'
'Hoe denk je dat ik het huis ben binnengekomen?' vroeg Rae lachend.
'Met een sleutel,' opperde ik. Meteen rolde Rae over de grond van het lachen. Beiden waren we weer eens in één van onze melige buien, wanneer we lachten over alles dat juist eigenlijk helemaal niet grappig was. Maar ja, als Rae en ik samen waren, waren we eigenlijk altijd zo.
'Ik ben hier,' vervolgde Rae. 'Omdat ik je ergens heen moet brengen.'
'Huh?' wist ik alleen maar uit te brengen.
Rae antwoordde niet, maar liep naar beneden toe. In gedachten liep ik achter haar aan naar de auto. Toen ik eenmaal zat bond Rae een blinddoek voor mijn ogen.
'Rae!' jammerde ik. Ik wilde weten waar we heen gingen!
'Het is niet voor lang,' beloofde ze.
De auto kwam tot leven en we reden ergens heen. Waarheen?


---
Oehhh, waar zouden ze heen gaan?
Ik heb eindelijk vakantie, dus ga ik proberen eindelijk een keer een voorraadje hoofdstukken aan te leggen. Hopelijk lukt het. Waarschijnlijk niet.
Iedereen een fijne vakantie gewenst! En als je moet werken, veel succes!
xx

Reacties (1)

  • Writex83

    Door de paar flashbacks was ik haast vergeten waar het over ging.
    Niet te vaak terug gaan, alsjeblieft.
    Het belangrijkste hebben we al gehad en dat is waarom Harry haar in de steek liet.

    En laat me raden, een soort welkom thuis verrassingsfeest.

    xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen