•      •      •      •      •

      Beangstigd door het zo plotseling omgeslagen weer, liep Mikhaila met een paar van de laatste gasten mee om het dek te verlaten. Ze bleef echter staan toen ze twee mensen in de naderende storm zag dansen. Vaslav herkende ze meteen en de ander moest Romola zijn. Het was duidelijk dat ze meer deden dan gewoon oefenen, want dan had het weer hen wel tegengehouden. Mikhaila had echter nooit een ballet gezien en zeker niet de grootste balletdanser die de wereld ooit gekend had. Wie kon dat in haar eigen tijd nou zeggen?
      Ze liet de rest van de passagiers voorgaan en bleef zelf in de schaduw staan. Vaslav en Romola gingen echter zo in hun eigen dans op, dat ze haar waarschijnlijk nooit zouden zien.
      Pas toen het haast boven hun hoofd begon te donderen en Mikhaila een gil slaakte, stopten ze. Of dat door haar stemgeluid kwam, of door het naderende onweer, wist ze niet. Geen van beiden keek naar haar. Wel zag Mikhaila dat Romola iets tegen haar man zei, daarbij naar de hemel keek en zijn hand pakte.
      Vaslav weigerde mee te komen.
      Niet nu, dacht Mikhiala. Die man was werkelijk een gevaar voor zichzelf als hij niet besefte dat het beter was om nu naar binnen te gaan. Hij was toch niet werkelijk van plan om hier buiten te blijven dansen? Niet nadat hij uren achter elkaar in zijn hut had gezeten, in de tijd dat hij had kunnen bewegen?
      Vaslav schudde zijn hoofd, maar ze kon niet horen wat hij zei boven de loeiende wind uit. Hij gebaarde groots met zijn handen en MIkhaila zag dat Romola op de grond stampte van ergernis en onmacht.
      Aarzelend deed ze een stap in hun richting. Eigenlijk wilde ze zich nergens mee bemoeien, maar het schip was al zo vervaarlijk gaan deinen dat ze bang was dat de twee nog overboord geslagen zouden worden als er niet werd ingegrepen.
      Romola riep iets naar haar wat ze boven de wind uit nauwelijks kon verstaan. Mikhaila vermoedde dat ze weer weggestuurd werd, maar ze bleef staan, rillend vanwege de kou en de grove druppels zeewater die haar gezicht bespatten.
      ’Jullie moeten naar binnen komen!‘ riep ze zo hard zo kon. Romola sloeg haar ogen ten hemel, want dat had ze zelf natuurlijk ook al gezegd. Mikhaila wist alleen niet wat ze anders moest zeggen. ‘Kom, Vaslav, het is veel te gevaarlijk om hier te zijn.’
      Het was alsof de balletdanser haar nu pas opmerkte. Hij keek van haar naar zijn vrouw en toen naar de zee. Hij leek even in zichzelf te knikken, alsof hij een gedachte bevestigde die al heel lang door zijn hoofd had gespookt. Toen keek hij weer naar haar en greep haar bij de hand.
      ’Alsjeblieft,’ zei hij smekend. ‘Er is geen liefde meer op de wereld. De mens heeft gefaald.’
      Mikhaila wist hem met moeite te verstaan, maar begrijpen deed ze hem niet. Ze dacht niet aan de tekening van haar als engel. Ze wilde gewoon dat hij mee naar binnen kwam. Ze probeerde hem mee te trekken, terwijl Romola zijn andere hand vasthield, maar hij gaf niet mee. Hij leek met zijn voeten verankerd te zitten in het schip en weigerde mee te gaan.
      ’Wat je me ook wilt zeggen,’ zei MIkhaila, die wist dat ze hem hier niet achter kon laten, ‘zeg het ergens waar het droog is en waar ik je kan verstaan.’
      ’Ik denk dat dat hier moet gebeuren.’
      Er kwam een matroos aanlopen die met zijn amen zwaaide en ongetwijfeld riep dat ze onmiddellijk naar hem toe moesten komen, al kon Mikhaila hem niet verstaan. Geagiteerd leek Romola zijn gedrag over te nemen om Vaslav te sommeren met haar mee te gaan.
      Vaslav trok zich van beiden echter niets aan en trok Mikhaila bij de andere twee vandaan.
      ’Europa staat in brand,‘ zei hij. ‘Niemand, echt niemand heeft elkaar meer lief. Ik heb de souschef vandaag nog tegen een kelner horen schreeuwen. God zal de wereld weer beter maken en ik weet dat hij jou daarvoor heeft uitgezonden.’
      Hij klonk zo berustend en overtuigd dat Mikhiala bijna bereid was hem te geloven. Het was alleen onmogelijk om hem te geloven.
      Ze was hier gekomen door een stomme fout die ze had begaan uit nieuwsgierigheid en goedgelovigheid. Ze had zo graag in de mooie praatjes van Vanya willen geloven en had zich zonder voorbereiding naar een andere tijd laten sturen. Ergens had ze verwacht dat het toch niet zou werken en dat ze uiteindelijk weer terug zouden gaan naar de zaal voor het vervolg van het verhaal van de professor. Ze had gedacht dat hij uiteindelijk een demonstratie zou geven of beelden zou laten zien van hemzelf in een andere tijd, maar niet dat ze daar zelf zou belanden.
      Mikhaila had nooit gewild dat ze zichzelf met deze taak had opgezadeld. Dat ze had geprobeerd onder valse voorwendselen in contact te komen met een van de grootste artiesten aller tijden. Misschien wel de grootste, als het aan haar en haar vader lag. Dat Vaslav een groots man was, daar was ze nu wel van overtuigd en ook dat hij een inspirerende persoonlijkheid bezat.
      Hij was echter ook excentriek en veel te kinderlijk voor zijn leeftijd. Dit kwam doordat hij was opgegroeid binnen de beschermende muren van de koninklijke balletacademie en daarna altijd in het gezelschap van Diaghilev was die het deed lijken alsof hij zelf Hemel en Aarde voor hem kon laten bewegen.
      ’Ik kan dat niet, Vaslav. Echt niet,’ zei ze, maar ze zag in zijn ogen dat hij haar niet geloofde. ‘Ik ben hier per ongeluk gekomen. Ik hoor hier niet thuis.’
      Ze wilde huilen. Ze wilde naar huis. Naar haar ouders en Vanya zeggen dat hij haar had bedrogen en dat hij haar nooit weg had mogen sturen. Ze wilde dat Vaslav haar geloofde en dat hij met haar mee zou gaan, zodat hij de mogelijkheid kreeg om te genezen van het kwaad in zijn hoofd, het kwaad waar hij zich nooit volledig bewust van zou worden. Of misschien wist hij het als enige al die tijd al. Mikhaila wist het niet en ze liet zich overdonderd door emotie tegen de reling zakken.
      ’Ik wil naar huis, Vaslav,’ zei ze, zonder dat haar stem boven de donder kwam. Haar haren waren nat van het zeewater dat nu in grote golven over haar heen spoelde.
      Zwijgend pakte hij haar handen, alsof hij niet meer wist wat hij moest zeggen na wat ze hem had toevertrouwd. Mikhaila dacht alleen niet dat Vaslav ooit sprakeloos kon zijn, maar eerder soms de wil om te praten opgaf.
      Hij trok haar overeind op het moment dat het schip hun kant op leunde en een grote golf hen te pakken kreeg. Toen Mikhaila het uit wilde gillen, stroomde er een onnoemelijke hoeveelheid water haar mond en ogen binnen. Vaslavs armen om haar lichaam verstevigden hun greep, maar zij wist niet meer wat ze met haar armen en benen aan moest. Die werden, evenals de rest van haar lichaam meegesleurd door de watermassa die al weken om hen heen had gekolkt en altijd zo onschuldig en rustgevend had geleken. Ze was hier voor nog nooit op een boot geweest…
      Even dacht ze aan de ketting, in een helder moment dat al snel weer verdween. De ketting die Vanya had gegeven en die haar terug kon brengen. Die zou nu niet meer werken, dacht ze. Kortsluiting door het water moest het onbekende mechanisme hebben vernietigd, want onder water zag de hoe die vonken uitspatte.
      Dat kon alleen niet… Mikhaila kon Vaslav niet meer vinden, hoewel zijn lichaam nog altijd tegen het hare gedrukt was. Hij vocht niet tegen het water net zoals dat zij dat niet deed of niet meer kon. Ze kon geen adem meer halen en ze wist niet eens waar onder of boven was.
      Even dacht ze, ‘etonne moi,’ en vroeg ze zich af of dit het dan was. Vermaak. Vaslav had het gedaan. Iedereen had hij vermaakt, behalve zichzelf. Uiteindelijk werd het haar teveel. Het was Vaslav teveel geworden. Hij kon de wereld niet redden met zijn danskunsten en zijn preken over Gods liefde. Als hij niet gek was, dan was de wereld het wel, omdat ze niet naar Vaslav wilden luisteren.
      Er heerste immense stilte om Mihiala heen. Ze greep Vaslav vast alsof hij haar laatste redmiddel was. Het enige dat ze al die weken op dit schip bezeten had. Zijn vertrouwen en zijn liefde. Dat de wereld niemand meer lief had, was niet waar. Zij had lief. Zij had Vaslav lief.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen