Foto bij Chapter 177.1 ||

Theo Walcott


Ik dacht even terug aan daarnet toen ik Emre bij Nadieh's appartement had zien staan. Hij had geprobeerd om zich er uit te lullen door de schuld in Nadieh's schoenen te schuiven, de lafaard. Ik kon zo uit zijn ogen aflezen dat hij loog en dat Nadieh helemaal niet overdreven had. Emre zag me er echt zo'n glad type uit. Ik had hem al snel duidelijk gemaakt dat hij uit haar buurt moest blijven en mijn dreigement had blijkbaar effect, want hij droop onmiddellijk af.
Zachtjes aaide ik door Nadieh's haren en kwam weer uit mijn gedachtenwereldje.
'I'm sorry,' begon ik al mompelend. 'If I realised how painful the abortion still is for you, I would've been more thoughtful regarding Finley.'
Ze keek geëmotioneerd naar me op en bleef dicht tegen me aan staan.
'I'm sorry too, Theo. I know Finley means the world to you. I was too absorbed in my own feelings. I couldn't deal with it but I shouldn't have made you feel like you had to choose between me and Finley.'
Ik sloeg mijn armen steviger om haar heen. 'It's okay, babes. Maybe we were both to blame.'
Ze glimlachte voorzichtig en aaide over mijn wang. 'This is gonna sound incredibly cheesy and soft but you're honestly the best guy I've ever been with.'
Ik grinnikte en keek haar vertederd en tegelijk plagerig aan. 'Awwww, that's such a sweet thing to say coming from you!'
'Don't ruin it, Theo!' Ze kwam met haar hoofd dichter naar me toe en sloot haar ogen vlak voor haar lippen de mijne aanraakten.
Na de kus keek Nadieh me opgelucht aan. 'Does this mean that things are good between us again?'
'Were things ever not good then?' knipoogde ik om haar te treiteren. 'Because if you have complaints, I'd like to hear it now.'
Ze schoot in de lach en gaf me een por. 'You know what I mean.'
Ik knikte en werd weer serieus. 'Yeah, we'll figure it out, won't we? With Finley and everything? I'm sure of it because we always find a way to be together.'

Anne Ramsey


Ik was dankbaar dat Alexis zo begripvol was en niet verder vroeg over mijn verleden hier in Wales. Niet dat ik hier enkel slechte herinneringen had, maar ik had de laatste twee jaar verkeerde keuzes gemaakt en dat wilde ik het liefst gewoon vergeten.
Na tien minuutjes wandelen, kwamen we weer uit aan de zee. We liepen door een stukje duinen en kwamen toen op het strand. Ik spreidde een handdoek uit waarop Alexis en ik konden zitten terwijl de honden zich helemaal uitleefden.
Ondanks de zon die scheen, stond er best een strakke wind die me uitnodigde om dicht tegen Alexis aan te kruipen. Ik verstopte mijn gezicht in zijn hals en sloot mijn ogen even. Alexis legde een arm om me heen en ik zuchtte tevreden, want op dat moment voelde ik me perfect gelukkig. Meer had ik niet nodig.
'I love you,' zei ik uit het niets en was in eerste instantie zelf verrast dat die drie kleine woordjes zo ongedwongen uit mijn mond kwamen.
Alexis tuurde nu niet langer meer naar de ruisende golven voor zich, maar haakte zijn blik in de mijne vast. 'I love you too,' zei hij terug.
Ik begon van kop tot teen te glunderen en boog naar hem toe om hem een lange, tedere kus te geven.

De volgende dag vertrokken we weer richting Londen. De tijd was echt voorbij gevlogen! Ik had het zo fijn gehad en had gerust nog wat langer willen blijven, maar de plicht roept.
Alexis had voor de terugrit een cd vol Spaanse muziek opgezet en zong vrolijk mee. Opeens zag hij een bord met Cardiff op en tikte me aan.
'Are you sure you don't wanna make a small detour and visit your hometown? Last chance, guapa!'
Hij bedoelde het goed, maar ik zag het echt niet zitten. Ik stond niet bepaald te popelen om mensen van vroeger tegen het lijf te lopen. Ik wist zeker dat niet iedereen daar blij was dat ik naar het dure Londen was verhuisd en een job had gekregen bij Arsenal dankzij mijn bekende broer.
'I'm a hundred percent sure,' bevestigde ik.
Alexis vond het goed en zo reden we in een ruk terug naar huis.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen