Foto bij 27. Skaten

@Purcell: aaah, dankjewel!
@tubbietoost: ik probeer het altijd direct maandagochtend te activeren, maar vaak vergeet ik dat en is het plotseling 's avonds ^^

Time to bring some troubleeee (:

Vastberaden trek ik de veters van mijn skates strak aan en maakt ze onder het klittenband vast. Ik houd me stevig aan de klink van de voordeur vast, om te voorkomen dat ik val. Even heb ik getwijfeld of ik me ergens zou afzonderen, zodat niemand mijn ongetwijfeld gestoorde motoriek zal zien, maar ik besloot dat het tijd was om ook dat – het me te veel van de meningen van anderen aantrekken – aan te gaan. Ik controleer mijn beschermers voor de laatste keer en stap dan de drempel over naar buiten. Wankel sluit ik de deur en draai deze op slot. Het paadje voor mijn huis met opstaande tegels is niet ideaal voor de eerste slagen, maar ik weet veilig bij het tuinhekje te komen. Ik steek de huissleutel in mijn broekzak en haal diep adem. Voorzichtig, maar doelbewust begin ik te skaten, af en toe wankelend, maar al verrassend kalm. Mijn altijd zo aanwezige gedachten houden zich stil en ik geniet van de welkome rust. Ik krijg zelfs de neiging om mijn ogen te sluiten en grijnzend bedenk ik dat ik best een van de andere uitdagingen, namelijk mediteren, kan combineren met het skaten. Als ik dat nu bij alles doe, is de lijst zo afgewerkt. Ik zet meer kracht op mijn skates, waardoor ik versnel en het enige wat ik doe, is het tellen van de slagen. Als klein meisje kon ik uren schaatsen, zonder moe te worden. De herhaling en voorspelbaarheid hielpen me om rustig te worden. Helaas is mijn conditie niet meer wat het is geweest, dus zoek ik in het park een bankje uit om op adem te komen. Ik sluit mijn ogen en geniet van de ochtendzon die haar best doet om door te wolken te schijnen.

‘Je hebt lef.’
Ik schrik op en kijk in het gezicht van een onbekende jongen. Alhoewel, onbekend…
‘Eerst een hond op me afsturen en nu op mijn bankje zitten.’
Exact, de zeer beleefde jongen die me de riem van Fanta in de handen drukte. Het liefst zou ik hem willen afsnauwen, maar ik besluit me niet tot zijn niveau te verlagen.
‘De laatste keer dat ik in de spiegel keek, was ik dun genoeg om naast iemand op een bankje te kunnen zitten.’ Ik glimlach naar de jongen, die hooguit twee jaar ouder is dan ik ben. Zijn haar is zonder twijfel bruin, maar dan in één van de lichtere varianten. Dat, in combinatie met zijn iets langere haar, zorgt ervoor dat hij me op zou zijn gevallen in een grote groep met mensen.
‘Dat vat ik op als een uitnodiging.’ Hij gaat naast me zitten op het bankje en strekt zijn benen voor zich uit. ‘Had je een tussenstop nodig?’
Ik draai me iets naar hem toe, waardoor ik hem aan kan kijken. ‘Ja. Ik heb zo’n zes jaar niet meer geskatet. En jij?’
De jongen fluit tussen zijn tanden. ‘En plotseling dacht je vandaag: laat ik weer eens gaan skaten?’ Hij trekt zijn wenkbrauwen op, wat hem een harde en arrogante uitdrukking geeft. Alsof hij boven me staat en slechts bepaalde antwoorden accepteert.
‘Ja. Dus als je het niet heel erg vindt, ga ik weer verder.’ Ik maak aanstalten om overeind te komen, wat behoorlijk lastig gaat.
‘Wat is er?’
‘Wat?’
‘Je toon veranderde. Ik wil je niet wegjagen.’ Hij grijnst. ‘Je lijkt me goed gezelschap. Laat me anders in ieder geval met je mee sporten. Ik durf te wedden dat ik sneller ren dan jij skatet.’ Hij staat op en steekt zijn handen naar me uit.
Ik krabbel koppig overeind. ‘Je zou niet moeten wedden om iets waarvan je weet dat je verliest.’ Ik stamp met mijn skates op de grond om het gras van de wieltjes te krijgen. Dan kniel ik om de skates iets losser te maken, aangezien mijn voeten beginnen te tintelen.
‘Je bent een pittige dame. Daar houd ik wel van.’ Hij pakt me verrassend zacht bij mijn arm en helpt me overeind. ‘Wat is je naam?’
Het liefst zou ik met mijn ogen rollen, omdat ik genoeg opdringerige, wanhopige jongens om me heen heb gehad. ‘Sky.’
Hij knijpt zijn ogen iets samen en laat zijn ogen van top tot teen over mijn lichaam glijden. ‘Die naam past bij je.’
‘Hoe kun je dat zeggen als je me helemaal niet kent?’ Ik klem mijn kiezen op elkaar. ‘Ik ga verder.’ Het oppervlakkige heeft altijd al weerstand bij me opgeroepen, al is het alleen al omdat mensen geloven dat het goed met je gaat, terwijl je met tranen in je ogen tegenover hen staat.
‘Je gaat niet verder voordat je naar me hebt geluisterd.’ De jongen komt voor me staan en vouwt zijn armen over elkaar.
Spottend lach ik. Het is een automatische reactie, waar ik voor mijn gevoel helemaal niet over na heb gedacht. Ik vind het naar dat deze onbekende zoveel invloed op me uit weet te oefenen. ‘Ben je altijd gewend je zin te krijgen?’ Ik draai me om.
Hij legt een hand op mijn schouder en komt dan opnieuw voor me staan. ‘Waarom heb jij het recht mij te beoordelen op een vluchtige ontmoeting, terwijl je boos wordt als ik dat doe?’
Veel mensen zouden geïrriteerd raken als mensen hen op hun plek zetten, maar ik denk daadwerkelijk over zijn vraag na. ‘Je hebt gelijk, dat is niet eerlijk van me. Maar weet dat ik zo reageer door jouw acties. Schuif niet alleen de schuld op mij af.’ Bij de laatste zin glimlach ik.
De jongen beantwoordt mijn glimlach en steekt zijn hand naar me uit. ‘Voordat je me nare omschrijvingen in je hoofd gaat geven, wil ik me aan je voorstellen. Ik ben Casper.’
Ik schud zijn hand. ‘Casper, denk alsjeblieft niet dat je me kent. Ik ga nu verder. Alleen. En als je wilt dat het bankje van jou is, moet je daar iets aan doen. Anders blijf ik er gebruik van maken.’ Ik ga hem voorbij en zet meer en meer kracht, totdat mijn lichaam harder werkt dan mijn geest. Uitgeput kom ik thuis en na te hebben gedoucht, laat ik me op de bank vallen. Ik baal ervan dat ik, ondanks dat ik een streep door doel 27 kan zetten, geen goed gevoel heb en dat opnieuw een ander me in deze mate kan beïnvloeden.

Reacties (3)

  • aarsvogel

    Wat een idioot is die Casper toch wel.
    Ach ja...

    3 jaar geleden
  • tubbietoost

    Dit is zo leuk geschreven ^^
    Wat is die Casper een misselijk mannetje =p
    ben benieuwd hoe je dat op gaat lossen ^^

    4 jaar geleden
  • Mulli

    Mensen zijn eigenlijk ook gewoon vreselijk :')
    Weer een top stukje zoals gewoonlijk!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen