Foto bij 040

Some of my
favorite seconds
on earth are the
seconds filled with
my lips spilled upon
your collarbone and
my hair nestled into
your fist.
-Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


"Dankjewel dat je gekomen bent." mompelde Marcus, terwijl ik in de cafetaria van Columbia tegenover hem aan tafel ging zitten. Hij streek over de perfect gladgestreken kraag van zijn blauwe dure hemd en haalde een hand door zijn blonde haar; het lag te mooi in de plooi. Tot mijn frustratie leek hij nog niet half zo nerveus te zijn als ik. God, ik voelde me nu al niet meer op mijn gemak, en ik had nog geen woord tegen hem gezegd.
Ik slikte en keek rond me. De zaal was vrij leeg, en tot mijn opluchting zat er niemand in onze directe omgeving. Het idee alleen al dat iemand me zou horen praten over Harry was genoeg om me nog zenuwachtiger te maken. Ze schonken al meer dan voldoende aandacht aan onze onbestaande relatie.
"Geen probleem." antwoordde ik gespannen. Hij liet zijn onderarmen op tafel rusten en bestudeerde me aandachtig.
"Dus... Hoe gaat het?" begon ik onhandig, in een belachelijke poging het onvermijdelijke gesprek toch uit de weg te gaan. Ik kruiste mijn benen en speelde rusteloos met de rits van mijn jas. Hij zuchtte verveeld en trok zijn wenkbrauw spottend op. Niet dan...
"Je weet wat ik je ga zeggen, Rose." zei hij met een intense blik in zijn ogen.
"Marcus, je begrijpt het niet. De situatie is helemaal niet zoals hij woensdag leek." zuchtte ik, maar hij leek niet te luisteren en snoof.
"Ik denk dat je ouders echt moeten weten dat..."
"Nee." zei ik onmiddellijk resoluut. Smekend keek ik in zijn blauwe ogen.
"Marcus, je weet waar mijn vader tot in staat is. Als hij dit wist, dan zou hij Harry iets aandoen en..."
"Wat dan nog?" onderbrak hij me koeltjes. Geschrokken staarde ik hem aan. Wat had hij net gezegd?
"Waarom geef je zoveel om hem? Zie je niet wie hij werkelijk is? Hij gebruikt je enkel! Hij is gevaarlijk!" Ik schudde mijn hoofd en keek nogmaals paniekerig rond me, voor ik me naar hem toe boog.
"Hij gebruikt me niet, oké? Ik... Ik heb gevoelens voor hem en..."
"Wat?" legde hij me het zwijgen op met een woeste snauw. De adem stokte in mijn keel nu een demonische grimas zijn gezicht abrupt vervormde. God, hij leek krankzinnig; bezeten...
"Hij heeft je volledig gemanipuleerd! Fuck, besef je wie hij is? Besef je wie ik ben? Je weet dat je op een dag de mijne zal worden!" siste hij furieus. Ontzet staarde ik hem aan. Zijn bruine ogen schoten vuur, en zijn handen trilden vervaarlijk. Geïntimideerd boog ik achteruit.
"Dat... Dat is helemaal niet zeker." fluisterde ik. Hoe naïef... Hoe meer dagen voorbij gingen, hoe meer ik me leek te realiseren dat mijn toekomstplannen al zeventien jaar lang voorbereid klaar lagen. Er was niets dat ik kon doen, behalve het nette, rijke meisje spelen dat deed wat haar ouders haar opdroegen en geld opbracht door met een man van gelijke status te trouwen. Marcus leek me amper te horen.
"Hoe arrogant van hem dat hij denk dat hij je verdient! Je begrijpt duidelijk niet meer waar je vandaan komt en wie hij is!" zei hij zelfingenomen, voor hij zijn brandende ogen in die van mij boorde.
"Een crimineel, Rose. En ver beneden onze stand. Hij is niets." Woest balde ik mijn handen tot vuisten onder tafel.
"Je kent hem helemaal niet! Je bent gewoon bang dat het mijn reputatie zal schaden. Samen met die van jou. Je denkt dat mijn vader je zal haten wanneer hij ontdekt dat je hem niets hebt verteld. Omdat je mij dan kan verliezen. Mijn erfenis en mijn geld." snauwde ik, terwijl tranen van woede in mijn ogen sprongen. Hij klemde zijn tanden op elkaar.
"Nee, ik ben woest omdat hij neemt wat van mij is!" gromde hij. Koppig schudde ik mijn hoofd.
"Ik ben niet van jou!"
"Je hebt altijd geweten dat we voorbestemd zijn. Doe nu niet opeens zo fucking verontwaardigd." blafte hij. Ik slikte en beet hard op mijn lip.
"Nee, we worden verplicht om samen te zijn. Er is een verschil." Ik schoof mijn stoel achteruit en ging rechtstaan. Kwaad boog ik naar hem toe en stak mijn vinger uit.
"Als je een woord over ons tegen mijn ouders zegt, zorg ik ervoor dat je elke kans op een toekomst in onze familie mag vergeten. Je denkt misschien dat ik compleet machteloos ben, maar geloof me als ik zeg dat ik er alles aan zal doen om je kapot te maken als je mijn geheim verklapt." zei ik nog zacht, al was het op boze en indringende toon.
Ik wilde me al omdraaien en weglopen, maar hij klemde zijn hand pijnlijk stevig rond mijn pols en hield me tegen. Ik snakte naar adem, onthutst door zijn berekende, kwellende grip; het leek hem niet eens iets te doen dat hij me pijn berokkende...
"Denk niet dat je gewonnen hebt, Rose. Je krijgt nog één kans om alles tussen jullie te beëindigen, of ik verzin wel een manier om het duidelijk te maken aan je vader. En wanneer ik klaar met hem ben, zal je me niets kunnen maken. Dan zal hij enkel nog naar mij luisteren en kan ik doen met je wat ik wil. Daar zorg ik wel voor." Onrustig keek ik hem aan, maar toen rukte ik me los en slikte.
Zonder nog een woord te zeggen wendde ik me af en vluchtte weg.

Toen ik 's avonds thuiskwam na mijn lessen was Harry niet thuis. Ik vermoedde dat hij aan het trainen was voor zijn wedstrijd.
Hoe langer het wachten op hem echter duurde, hoe schuldiger ik me voelde. Hij had me nog verteld dat het een slecht idee was met Marcus af te spreken, maar ik was te koppig geweest. Ik had nooit mogen gaan.
God, ik had nooit gedacht dat hij zo duivelachtig griezelig kon worden... Mijn angst voor hem was merkbaar gestegen. Ik kon niets anders dan zijn vurige ogen en woest trillende lichaam voor me zien... Zijn sterke grip op mijn pols voelen... Het was duidelijk dat ik zijn eer had gekrenkt door verliefd te worden op Harry; niemand zou aan het meisje moeten komen dat hem beloofd was.
Rond tien uur ging ik naar Harry's kamer. Ik kon me niet langer focussen op mijn studieboeken; ik was op van de zenuwen. Ik wist dat ik hem moest opbiechten wat ik had gedaan, ik kon en wilde het niet verborgen houden. Hij zou zo woedend zijn...
Ik liep onrustig heen en weer, bijtend op mijn vingernagels en nerveus trillend. Ik schrok hevig op toen ik zijn kamerdeur rond half elf 's nachts hoorde opengaan, en draaide me met grote ogen naar hem om. Hier ging ik...
"Hey, Lil." mompelde hij, terwijl hij de deur achter zich dicht schopte en naar me toe liep.
"Je was al weg deze ochtend. Had je...?" Hij viel stil en fronste.
"Waarom huil je?" vroeg hij. Met een vragende blik in zijn mooie ogen wandelde hij naar me toe en legde zijn hand al in mijn nek om me een kus te geven, maar ik duwde hem achteruit en beet op mijn trillende onderlip.
"Niet doen. Ik verdien het niet." zei ik met overslaande stem. Nu bezorgd keek hij me aan.
"What the fuck bedoel je?" vroeg hij. Hij liet me langzaam los en bestudeerde me wantrouwig. Ik antwoordde een tijdje niet en staarde angstig naar de grond, maar toen hij mijn naam gromde, raapte ik mijn moed nerveus samen.
"Ik heb toch met Marcus afgesproken. Deze middag heb ik hem gezien." reageerde ik angstig. Hij verstijfde. Een hele tijd zei niemand van ons twee iets. De stilte was oorverdovend.
"Je maakt een fucking grap, toch?" snauwde hij uiteindelijk.
"Sorry, ik..."
"Verdomme, Lily! Je wist dat ik je niet in zijn buurt wilde!" riep hij woedend, zijn ogen groot en donker.
"Ik wilde enkel helpen! Jij was zo druk bezig met je wedstrijd en ik..." begon ik radeloos, terwijl ik hem smekend aankeek.
"Jij wat? Hmmm? Je dacht dat je het met een vriendelijk gesprek kon oplossen? Je bent fucked up als je geloofde dat dat zou werken!" raasde hij kwaad. Ik snikte en haalde mijn schouders met een verloren blik op.
"Ik weet het, Harry! Ik had nooit mogen gaan! Maar ik voelde me schuldig omdat jij altijd degene bent die onze problemen moet oplossen, en ik wilde ook..."
"Met reden, Lil! Waarom denk je dat ik ze zelf wil oplossen? Tenzij je me kan vertellen dat je gesprek met Marcus iets heeft uitgemaakt?" onderbrak hij me ruw. Ik slikte.
"Niet echt." fluisterde ik.
"Niet echt? Die klootzak is gestoord, Lily! De manier waarop hij je vorige week behandelde was fucking ziek! Ik vertrouw hem voor geen haar, zeker niet wanneer je bij hem bent! Hij had je iets kunnen aandoen, besef je dat?" Hij was buiten zinnen van woede.
"Het was in de cafetaria op school! Ik heb geen risico's genomen!" protesteerde ik zwak. Hij draaide zich om en woelde humorloos lachend door zijn haar.
"Fucking hell..." mompelde hij ontzet. Hij wendde zich weer tot mij en liet zijn handen met een wanhopige blik vallen.
"Je hebt gelogen tegen me. Je hebt vorige week beloofd dat je niet meer zou liegen! En gisteren heb je me een week gegeven! Vertrouwde je me niet genoeg? Is dat het? Dacht je dat ik het niet kon oplossen?" Hij klonk nog steeds razend, maar ik hoorde aan zijn stem dat hij zich bedrogen voelde.
Ik had hem gekwetst...
"Natuurlijk wel! Ik wilde het gewoon makkelijker voor je maken door ook iets te doen! Dit heeft niets met vertrouwen te maken!" antwoordde ik radeloos. Ik voelde me zo schuldig. De blik in zijn mooie ogen...
"Dit heeft alles met vertrouwen te maken, Lily! Ik geloofde je toen je die beloftes maakte! Fuck, ik ben zo'n fucking domme zak! Denken dat deze bullshit iets betekende! Dit is waar fucking gevoelens je brengen, verdomme!" riep hij.
"Het spijt me zo. Het was nooit mijn bedoeling je pijn te doen! Ik wilde enkel..."
"Helpen! Ik weet het, oké? Ik ben niet fucking doof!" snauwde hij woedend. Hij slikte en legde zijn handen vermoeid in zijn nek; hij leek onaangedaan door mijn zachte gehuil. Ik wist niet wat ik moest zeggen.
"Weet je hoe je kan helpen?" zuchtte hij toen. Hij staarde in mijn ogen. Ik snikte en veegde mijn wangen droog.
"Ik doe alles." piepte ik wanhopig. Hij snoof.
"Je kan beginnen met vannacht op de fucking bank te slapen." zei hij kil. Het bloed stolde in mijn aderen. Als verdoofd staarde ik hem enkele tellen aan, maar toen boog ik mijn hoofd, beseffend dat ik hem nog veel woester had gemaakt dan ik had kunnen voorspellen. Ik slikte en stak een blonde lok achter mijn oor, verslagen knikkend.
"Ik wil je niet meer zien of horen, begrepen? Blijf uit mijn buurt." gromde hij nog. Mijn hart brak, en met grote ogen keek ik naar hem op.
"Harry..."
"Ga, Lily! En pak je shit mee!" snauwde hij woedend. Ik bleef onthutst staan. Met een binnensmondse vloek ritste hij mijn valies dicht en duwde vervolgens mijn boekentas in mijn handen.
"Ga!" zei hij opnieuw. Een snik rolde over mijn lippen, maar ik keek verslagen van hem weg en verliet zijn kamer, beschaamd en gekwetst. Hij zei geen woord meer.
Enkel Sophia en Liam zaten nog wakker in de oranje zetel, kijkend naar een film, toen ik zijn kamerdeur achter me sloot. Stella lag in die van haar te slapen.
Sophia keek glimlachend op toen ze mij zag staan, maar fronste vervolgens bezorgd en liet haar vriendje los.
"Rose? Wat is er aan de hand?" Ik wandelde naar hen toe en plaatse mijn bagage naast het tapijt, precies waar het al die weken had gestaan.
"Ik... Eh... Harry was kwaad op me. We hadden ruzie." fluisterde ik. Ze stond recht en sloeg haar armen rond me heen.
"Ik dacht dat ik jullie weer hoorde roepen." zuchtte Liam. Ik snikte en knuffelde Sophia radeloos.
"Wat heeft hij nu weer gedaan?" snauwde ze haast, maar ik schudde mijn hoofd en huilde ongecontroleerd.
"Het was mijn fout. Ik verdien het." reageerde ik met trillende, hese stem. Liam keek me fronsend aan, terwijl Sophia een zucht slaakte en over mijn rug wreef. Ze zeiden geen woord.
Ik wist dat ze me niet geloofden. Het was de logische keuze de schuld in Harry's schoenen te schuiven...
Die nacht sliep ik amper. Dinsdagochtend was hij al weg toen ik opstond en met rode brandende ogen naar de keuken wandelde. Hannah en Mia stonden bij het fornuis, veel te vrolijk naar mijn zin.
"Shit, jij ziet er slecht uit! Komt dat door Harry?" spotte Mia. Ik negeerde haar en opende de koelkast.
"Ik zie dat hij je uit zijn kamer gegooid heeft. Trek het je niet aan, Rose. Je hebt het langer getrokken dan gelijk welk ander meisje." grinnikte Hannah.
"Het zijn jullie zaken niet." mompelde ik, terwijl ik een appel uithaalde en hun priemende blikken bleef negeren.
"Hmmm, whatever." zuchtte Mia, voor ze zich op Hannah richtte en vervolgde: "Misschien maak jij nu weer een kans bij hem."
Gefrustreerd sloot ik de koelkast weer. Hoe harteloos konden ze zijn?
Ik wilde al terug naar mijn sofa wandelen, maar Hannah hield me tegen met haar gemanicuurde hand rond haar pols.
"Rose?" Heel even dacht ik dat een verontschuldiging zou volgen... Hoe naïef kon ik mogelijk zijn? Ik keek vragend in haar ogen.
Ze liet me los en haalde een hand door haar platinablonde haar.
"Heb je morgenochtend les?" Ik fronste, maar schudde toen mijn hoofd.
"Nee, niet deze keer. Op donderdag heb ik maar om de twee weken een les in de ochtend. Waarom?"
"Ik heb een vraagje. Zie, Melanie is ziek, dus ik moet morgenochtend om negen uur de club alleen openen. Maar vanavond ga ik uit, dus..." Ze wierp een blik op Mia over haar schouder en grinnikte eens.
"Ik ga waarschijnlijk een kater hebben. Zin om shifts te wisselen? Jij moet normaal 's avonds werken, toch?" Ik zuchtte en kruiste mijn armen.
"Komaan, je zei net zelf dat je toch geen les hebt!" probeerde ze me te overhalen.
"Ik weet het niet." zei ik aarzelend.
"Dan heb je een rustige avond! Ochtendshifts zijn zoveel relaxter!" Ze klonk haast smekend.
"Ik heb de club nog nooit helemaal alleen moeten openen. Of zelfs met iemand anders!" protesteerde ik. Ze haalde haar schouders op.
"Maar je weet toch hoe het moet? Zorg enkel dat de deur naar het steegje open is voor de leveranciers, want ze komen drank brengen. Verder kuis je de club en zet je alles klaar. Voilà!" Ze hief haar handen op. Haar teveel aan goedkope armbanden rinkelden hevig rond haar smalle polsen.
Mijn gedachten dobberden weg van ons gesprek.
Hannah had ook geslapen met Harry... Geen idee waarom ik er opeens aan dacht, maar het liet me zo mogelijk nog miserabeler voelen. Zou hij nu gewoon terugkeren naar al die andere meisjes? En de wedstrijd... Waarom nog tegen Finn vechten als dit tussen ons voorbij was?
"Aarde aan Rose!" Ik schrok op en keek in haar blauwe ogen. Mia keek me even verder spottend aan, en speelde met een lok zwart haar.
"Je shift zou dan beginnen om half negen. De club gaat open om elf uur, en dan komt Chase je aflossen." zei ze opgewekt. Ik zuchtte verslagen en haalde mijn schouders op.
"Ja, goed. Ik doe het wel." mompelde ik. Ze klapte opgewonden in haar handen en kneep in mijn wangen.
"Je bent de beste!" zei ze. Ze draaide zich om en slaakte een opgewonden gilletje, terwijl ze Mia op de billen sloeg.
"Party, baby!" kirde ze. Ik zuchtte nog eens diep, maar haalde toen mijn schouders op en wandelde naar de sofa. Ik moest mijn leerstof nog herhalen voor de lessen begonnen.

Ik zag Harry pas terug toen ik 's avonds in de keuken stond. Het was mijn beurt te koken, en al snel kwamen Stella en Sophia me helpen, waarschijnlijk vrezend voor de staat van hun avondmaal als ze het enkel aan mij overlieten.
Het kwam pas na een kwartier en eindeloze blikken tussen de twee, als om de ander te smeken de eerste stap te zetten. Stella zuchtte uiteindelijk verslagen.
"Rose?" vroeg ze voorzichtig. Ik humde.
"Wil je erover praten?" Ik slikte en keek hen kort aan.
"Niet echt."
"Maar als hij je gekwetst heeft of..." begon Sophia aarzelend.
"Het was mijn fout, dat zei ik gisteren al." onderbrak ik haar. Ze keek Stella radeloos aan.
"Ja, dat hoorde ik." zuchtte ze.
"Je hoeft hem niet in bescherming te nemen, Rose." zei Stella, de pasta vergeten in haar hand. Ik keek hen gefrustreerd aan, terwijl ik mijn handen kwaad rond de rand van het fornuis klemde, in de hoop dat ik zo mijn irritatie kwijt kon.
"Ik zei dat het mijn fout is! Harry heeft niets misdaan! Enkel omdat iedereen ervan uitgaat dat hij me slecht behandelt, betekent niet dat het ook zo is! Ik ben degene die het verpest heeft, dus hou op hem zonder reden te veroordelen!" zei ik op een haast wanhopige toon . Sophia en Stella keken me geschrokken aan, maar verschoven hun ogen toen naar iets achter me en verstijfden zichtbaar. Niet-begrijpend draaide ik me om. Ik verstijfde onmiddellijk toen ik Harry in de deuropening zag staan, de deurklink nog in zijn hand. Hij sloot de voordeur langzaam en liet zijn blauwe sporttas op de grond vallen.
Geschrokken staarde ik naar zijn gezicht. Hij wendde met een diepe frons zijn blik af en trok zijn jas uit. Zonder een woord te zeggen vertrok hij naar zijn kamer. Ik zuchtte moedeloos en leunde achteruit tegen het fornuis, mijn handen in mijn haar.
Ik was hem kwijt...
Ik was hem kwijt, en ik had het allemaal aan mezelf te danken.
De situatie werd enkel ongemakkelijker toen we een uur later aan tafel zaten. Louis zat naast me en probeerde overduidelijk een gesprek met me te voeren, maar mijn gedachten dwaalden constant af; het koste me te veel moeite om me te focussen op zijn zorgeloze opmerkingen. Ik kauwde op mijn lip, terwijl ik middenin Louis' verhaal onzeker opkeek naar de overkant van de tafel.
Onmiddellijk wendde Harry zijn groene ogen af toen hij zag dat ik naar hem keek. Hij leek gefrustreerd te zijn.
"Rose?"
"Hmm?" reageerde ik. Verontschuldigend keek ik op in Louis' ogen.
"Sorry, wat zei je?" zuchtte ik. Hij grijnsde en legde zijn arm ontspannen op de leuning van mijn stoel.
"Ik zei dat je er mooi uitziet vandaag." herhaalde hij, behoorlijk luid. Zijn blik gleed langzaam over mijn gezicht en lichaam. Mijn wangen werden rood, en ontzet slikte ik.
Nog voor ik echter iets had kunnen antwoorden, was Harry ruw recht gaan staan. De volledige tafel viel stil toen de houten stoel de vloer met een klap raakte. Ik bracht mijn hand geschrokken naar mijn hart.
Met verwijdde lippen keek ik naar hem op. Woest flitsten zijn prachtige groene ogen tussen Louis en mij, tot hij zijn bord nam en naar de keuken liep. Ik slikte toen hij het hardhandig in de pompbak dropte en geen kik gaf toen het rinkelend brak. Iedereen staarde hem na, volledig van de kaart door zijn plotse woede. Hij verdween in zijn kamer en sloeg de deur met een oorverdovende dreun dicht.
"Leuke sfeer." snauwde Mia. Met een ontevreden trek rond haar mond boorde ze haar koele ogen in die van mi. Alle blikken waren op mij gericht...

Ik was oververmoeid toen ik op donderdagochtend om half negen de club opende. Gapend ging ik mijn spullen in de personeelsruimte gaan leggen. Ik opende de zijdeur; een halfuur later was alles al geleverd.
Ik kon me amper focussen terwijl ik de stoelen en tafels afkuiste en de bar schoonveegde. Ik had weer verschrikkelijk slecht geslapen op de bank. Mia had me midden in de nacht wakker gemaakt in haar dronken toestand, en het gemis van Harry's sterke armen rond me heen had het er niet beter op gemaakt. Ik was voortdurend gespannen en op mijn hoede, bang dat ik hem elk moment alleen tegen het lijf kon lopen in de loft. Hij was heel duidelijk geweest toen hij me had bevolen uit zijn buurt te blijven... En ook al wilde ik niets liever dan hem bij me hebben, ik durfde hem niet nog meer uit te dagen door het omgekeerde te doen en hem op te zoeken.
Ik keek met een diepe zucht naar de klok achter de bar. Kwart na tien.
Net toen ik vanachter de toog naar de trap wandelde, werd de deur van de club geopend. Ik zuchtte geërgerd. Ik had de deur achter me op slot moeten doen. Was het niet duidelijk dat we gesloten waren? De gordijnen waren zelfs nog dicht.
"Sorry, we zijn nog niet..." begon ik, terwijl ik me omdraaide, maar ik schrok hevig toen ik me op de bezoeker had gericht en zag wie binnenkwam.
"Zac!" snakte ik naar adem. Samen met de rest van zijn groepje slenterde hij de club in, zijn grijns ontspannen en geamuseerd, zeker toen hij mijn angstige gezichtsuitdrukking zag. Wat deden ze hier in godsnaam? Dave liet de deur met een dreigende blik dichtvallen.
Ik zette angstig enkele stappen achteruit en slikte paniekerig. Dit was niet goed...
"Goedemorgen, Rose. Alleen?" Ik ademde hevig in en uit.
"Doe geen moeite. Ik heb Hannah gisterenavond gezien. In haar dronken bui heeft ze gedeeld met me dat je de club vandaag opent. Mogen we?" ratelde hij luchtig, al had zijn boodschap een overduidelijk dreigende ondertoon. Hij wees naar de barkrukken, en grijnsde toen zijn vrienden plaatsnamen.
"Wat doen jullie hier?" vroeg ik bang. Mijn ogen flitsten over Zac en Dave, en de andere drie jongens van wie ik de naam niet kende. Finn was er tot mijn opluchting niet bij.
"Waarom kom je ook niet zitten?" vroeg hij met een smerige lach, terwijl zijn ogen over me heen gleden. Ik bewoog niet, ook al besefte ik dat zijn vraag niet als suggestie bedoeld was. Hij zuchtte ongeduldig en liep naar me toe.
"Een kleine tip: mensen tonen dat je bang van hen bent, helpt je meestal niet." snauwde hij. Hij greep mijn bovenarm ruw beet en trok me mee naar de rest van de jongens die nonchalant rond de tafels in het midden hingen. Ze bestudeerden me stuk voor stuk aandachtig.
"Dus dat is Harry's meisje?" vroeg één nieuwsgierig. Ik herinnerde me hem van in de fitness. Hij zag er een stuk ouder uit dan hij was, en zijn huid had een vale grijze kleur. Angstig keek ik in zijn ogen. Hij leek me niet te herkennen, ook al had hij me twee dagen geleden nog gezien. Hoe gedrogeerd was hij toen geweest?
"Er zit niet veel leven in, of wel?" grinnikte hij. Tranen sprongen in mijn ogen toen Zac me op een barkruk dwong.
"Ik begrijp wat hij in haar ziet." grijnsde een ander. Zijn hongerige blik gleed langzaam over mijn lichaam. De andere man, die aan zijn uiterlijk te zien duidelijk een drugsprobleem had, humde.
"Kan ik je gsm even lenen, liefje?" vroeg Zac, terwijl hij zijn hand uitstak. Hij boog naar me toe en liet zijn ene mondhoek omhoog krullen.
"Dat was ook geen voorstel." verduidelijkte hij. Kwaad haalde ik mijn telefoon uit mijn broekzak en dropte het in zijn palm. Daar ging mijn enige kans.
"Kijk niet zo boos, Rose. Je bent mooier als je lacht." pestte hij. Tot mijn afschuw stak hij zijn vingers uit en streelde over mijn wang.
"Raak me niet aan." snauwde ik, terwijl ik zijn arm walgend wegsloeg, ook al zinderde de angst doorheen mijn volledige lichaam. Het hield me in een wurggreep...
"Fuck, ik neem mijn woorden terug." gromde de eerste man. Hij haalde een hand door zijn vettige haar en zond me een knipoog, zijn ogen roodomrand en troebel. Snel wendde ik mijn blik af. Hij zag er weerzinwekkend uit.
"Wat doe je?" vroeg ik aan Zac. Hij scrolde door mijn gsm en grijnsde toen hij vond wat hij zocht.
"Harry bellen." zei hij simpel. Mijn ogen werden groter, maar nog voor ik een opmerking had kunnen maken, had hij op zijn naam geklikt en het gesprek op speaker gezet. Ik slikte en voelde een traan over mijn wang lopen. Na een halve minuut weerklonk zijn voicemail in de stille ruimte, zijn diepe stem weerkaatste intimiderend tegen de donkere muren. Ik beet op mijn trillende lip. Zac keek me met fijngeknepen ogen aan en duwde mijn telefoon in Daves handen.
"Waarom neemt hij niet op?" vroeg hij. Hij plaatste zijn hand op tafel en boog dreigend over me heen.
"Ik... Hij... Misschien is hij aan het trainen, ik weet niet..." begon ik, mijn stem angstig en onvast.
"Bullshit! Hij heeft zijn telefoon altijd bij als hij traint." Hij snoof en keek Dave aan.
"Probeer opnieuw."
Na de vierde poging begon ik te huilen. Harry zou niet komen...
"Wat gaan jullie met me doen?" durfde ik uiteindelijk te vragen, ook al was ik als de dood voor het antwoord. Zac antwoordde niet en knikte weer naar Dave. Hij belde opnieuw. Ik sloot mijn ogen en snikte zacht. God, waar was ik nu weer in verzeild geraakt? Kon ik maar bij Harry zijn...
"What the fuck is er? Stop met bellen!" snauwde zijn prachtige stem opeens. Mijn ogen vlogen open. Onmiddellijk schoot Zac recht, zijn blik niet-begrijpend en onthutst, maar toen rukte hij mijn gsm uit Daves handen en hield het voor me. Hij knikte met een dreigende schittering in zijn ogen. Ik moest antwoorden.
"Ik... We... Ik ben..." begon ik, radeloos en in paniek. Wat werd ik geacht te zeggen?
"Ik heb hier geen tijd voor." zuchtte hij.
"Harry!" hield ik hem wanhopig tegen. Hij mocht niet inhaken. Zac keek me gefascineerd aan, zijn blik was haast geamuseerd op de meest zieke, sadistische manier.
"Ik heb gevraagd me met rust te laten. Is dat zo fucking moeilijk?" gromde hij. Ik snikte en keek verloren naar de jongens rond me. Dave fronste en staarde in mijn ogen.
"Nee! Nee, maar... Maar je moet komen! Ik..." begon ik. Zac trok zijn wenkbrauw op, en aarzelend viel ik stil. Ik had schrik dat ze me iets zouden aandoen als ik het verkeerde zei. Harry zuchtte diep.
"Komen? Naar waar? Lily, wat is er aan de hand?" vroeg hij ongeduldig en duidelijk gefrustreerd. Ik begon wanhopig te huilen, doodsbang en ten einde raad. Hij begreep het niet.
Het was even stil aan de andere kant van de lijn.
"Lil...? Wat...? Fuck, is er iets? Je maakt me bang." zei hij uiteindelijk. Hij klonk abrupt zachter en op het randje van bezorgd.
"Kom me alsjeblieft halen, ik..." snikte ik, maar Zac zuchtte verveeld en onderbrak me koeltjes: "Hallo, Harry."
"Zac?" reageerde Harry ontzet en paniekerig.
"What the hell doe je bij Lily? Waar is ze?" snauwde hij direct.
"Bij mij en de rest van de jongens."
"Hoe bedoel je, bij de rest van de jongens? Waar the fuck is dat?" riep hij nu bijna. Zac zuchtte en tikte verveeld op het tafelblad.
"Kalmeer. Naar wat ik hoor kan het je toch niet zoveel meer schelen wat er met je meisje gebeurt. Ruzie thuis?" spotte hij.
"Zac, ik zweer dat ik je kapot maak als je haar iets aandoet!" grauwde Harry woedend door de lijn. Dave grinnikte en knipoogde naar me. Ik slikte en bracht mijn trillende hand naar mijn mond. Ik hoorde gehaaste voetstappen aan de andere kant van de lijn. Zou hij komen voor me?
"Wel, als je haar niet zo vriendelijk had gevraagd uit je buurt te blijven, had je misschien geweten waar ze nu was. Ken je haar planning niet vanbuiten, Styles?" grinnikte Zac.
"Waar. Is. Ze?" riep Harry woest.
"De club. Ik zou me haasten." dreigde Zac. Nieuwe tranen liepen over mijn wangen, ook al voelde ik me op slag opgeluchter en op het randje van hoopvol. Hij gaf nog genoeg om me om de moeite te nemen me uit deze situatie te redden. Nog even en hij zou hier zijn. Hij zou alles beter maken. Hij maakte altijd alles beter...
"Geef Lily door! Ik wil haar spreken!" snauwde Harry intimiderend, al sloeg zijn diepe hese stem toch paniekerig over. Ik opende mijn mond al om iets te zeggen, maar Zac drukte het gesprek weg en dropte mijn telefoon op de tafel.
"En nu wachten tot hij komt." Ik slikte en keek schuchter naar de vijf mannen rond me.
"Wat... Wat wil je van mij?" vroeg ik op fluistertoon.
"Niets." zuchtte Zac, duidelijk verveeld. Hij nam plaats op een barkruk.
"Waarom...?" begon ik, maar toen viel ik stil, mijn hersenen pijnigend om een mogelijke verklaring voor deze hele gebeurtenis te vinden. Na een hele tijd begreep ik het. Mijn ogen werden reusachtig.
"Oh god. Je wilde hem enkel naar hier lokken, toch?" mompelde ik ontzet. Dave grijnsde.
"Maar je weet dat hij jullie zal..." Ik slikte. Mijn brein werkte overuren.
"Tenzij dat is wat jullie willen. Dat hij vecht..." Angstig keek ik van de één naar de ander, mijn ogen flitsend tussen Dave en Zac.
"Tot hij niet meer kan, en... En zaterdag te zwak is. Toch?" Mijn stem sloeg over. God, wat had ik gedaan? Ik had hem nooit mogen vragen me te komen halen. Ik bracht mijn hand naar mijn mond en trilde angstig. Zac grijnsde.
"Het ziet ernaar uit dat je hem de voorbije tijd zelf al genoeg hebt afgeleid met jullie kleine ruzie. Misschien was onze interventie vandaag zelfs niet nodig." grinnikte hij. Onrustig wiebelde ik op mijn stoel.
"Je kan hem niet zomaar in elkaar slaan!" smeekte ik, maar ze negeerden me. De tien minuten erna bleven tranen over mijn wangen lopen, terwijl ik een plan probeerde te bedenken om Harry ervan te weerhouden de club binnen te komen.
De spanning in de ruimte was om te snijden. Niemand zei een woord...
Ik kauwde wanhopig op mijn lip toen ik zijn motor buiten hoorde. Mijn ogen schoten naar de deur, voor ik paniekerig naar Zac en Dave keek, die grijnzend recht gingen staan en elkaar een blik toewierpen.
Snikkend stond ik recht toen hij de deur ruw opende en naar binnen kwam, zijn ogen groot en zijn haar wild.
"Lily!" riep hij, toen hij me zag. Ik zag de opluchting op zijn gezicht vanaf hij er zeker van was dat ze me niets hadden aangedaan. Hij liep al woedend in Zacs richting, maar ik piepte geschrokken en wilde naar hem toe rennen. Onmiddellijk sloeg Dave zijn arm echter rond mijn middel en trok hij me tegen zijn borstkas, zodat ik geen stap meer kon verzetten.
"Harry, niet doen!" huilde ik angstig, terwijl ik me tevergeefs probeerde los te trekken.
"Fucking klootzak!" snauwde Harry razend. Hij greep Zacs kraag en trok hem ruw van de barkruk.
"Haz, stop! Dit is wat ze willen!" gilde ik. Harry gaf Zac een harde duw, zodat de brede donkerharige man achteruit struikelde en op de grond viel, en draaide zich vervolgens naar me om.
"Ze willen dat je met hen vecht, zodat je zaterdag...!" snikte ik wanhopig, maar werd onderbroken door Dave, die zijn grote hand over mijn mond legde en zijn greep op mijn tegenspartelende lichaam verstevigde. Harry's ogen werden donker.
"Laat haar los." gromde hij dreigend. Ik voelde Dave bevriezen toen Harry een stap naar ons toe zette. Hij was bang van hem.
Ik snakte geschrokken naar adem toen ik één van drie voor mij onbekenden naar hem toe zag lopen, klaar om hem aan te vallen. Mijn ogen werden groot. De man was kleiner dan Harry, maar sloeg toch zijn arm rond zijn nek. Onmiddellijk reageerde Harry als de getrainde vechter die hij was. Moeiteloos draaide hij zich om en veranderde hun positie, zodat hij de man in één vloeiende beweging de grond vanonder de voeten kon maaien en op de vloer kon dwingen. Zijn tegenstander kreunde gepijnigd toen hij met een klap op zijn rug neerkwam, en nog voor iemand anders een poging had kunnen ondernemen, had Harry in zijn achterzak gereikt en een zilveren pistool uitgehaald. Ik piepte angstig tegen Daves palm.
Hij had een wapen?
"Je bent een fucking idioot, Aaron. Denken dat je van me kan winnen." sneerde hij spottend. De man op de grond verbleekte, zijn bruine ogen groot en alert.
"What the fuck, Harry!" riep Zac. Harry ging volledig recht staan en keek hem spottend aan.
"Wat dacht je, Zac? Dat ik niet doorhad waarom je me naar hier hebt gelokt? Ik ben niet fucking achterlijk! Me alleen laten komen en ervan uitgaan dat ik een gevecht zou starten? Het verrast me dat je zo dom bent te geloven dat ik erin zou trappen! Heeft Finn je gestuurd?" Zac slikte en liet zijn ogen zenuwachtig tussen Harry's gezicht en het pistool in zijn grote hand flitsen.
"Vanwaar heb je dat?" vroeg hij uiteindelijk, duidelijk ontsteld dat Harry voorzorgsmaatregelen had genomen voor hij hierheen gekomen was. Ik hield mijn adem in.
"Herken je het niet, Zac?" vroeg hij op koele toon, zwaaiend met het pistool, voor hij zijn hoofd draaide en naar Dave keek.
"Laat haar los." beval hij opnieuw. Dave aarzelde en bewoog zenuwachtig achter me.
"Ik weet dat je niet zou schieten." probeerde hij. Harry fronste en trok de slede haast nonchalant achteruit, tot het pistool een klik maakte. Hij had het geladen... En hij had het moeiteloos gedaan, alsof het niet de eerste keer was dat hij een wapen had gehanteerd. Ik trilde hevig, terwijl Harry zijn arm ophief en het op Aaron richtte, die recht krabbelde en nu met een angstige gezichtsuitdrukking naast de andere twee onbekenden ging staan.
"Maak dat je hier wegkomt. En ik zou geen fucking grappen meer uithalen voor zaterdag, of je zal er de volgende keer minder goedkoop vanaf komen." dreigde Harry kwaad. Zac zuchtte.
"Fuck, al goed. Jij wint. Kom mee, jongens." gromde hij, opeens niet meer zo dapper. Ik stortte haast in elkaar van opluchting toen Dave me losliet en zich bij de rest van de vluchtende mannen bij de deur wilde voegen -onmiddellijk greep ik de tafel als steun. Hij werd echter tegengehouden door Harry, die hem in het voorbijgaan bij de stof van zijn T-shirt vastgreep. Angstig keek ik de twee aan; ik kon een ontzette snik niet inhouden. Hij zou toch niet...?
"Als ik je nog één keer met je fucking smerige handen aan haar zie komen, ga je eraan. Ja?" snauwde hij, zijn wapen flikkerend in zijn hand. Dave slikte.
"J... Ja." stotterde hij. Snel rukte hij zich los en vluchtte naar buiten, achter de rest aan. Direct richtte Harry zijn ogen op mij toen de deur dichtviel. Ik struikelde achteruit.
"Lily..." begon hij, maar ik snikte paniekerig en botste tegen een tafel achter me.
"Waarom heb je een wapen?" vroeg ik schril. Hij slikte en ontlaadde het pistool snel, voor hij het in zijn achterzak stak en het aan mijn zicht onttrok.
"Ik gebruik het niet, Lil." mompelde hij. Ik slikte en beet hard op mijn onderlip.
"Heb je een vergunning?" Hij antwoordde niet.
"Oh god." huilde ik, terwijl ik mijn hand voor mijn mond sloeg en door mijn benen zakte.
"Ik dacht dat je hem ging neerschieten. Ik... Ik dacht dat..." Mijn ademhaling was ongecontroleerd, en terwijl alle emoties als één grote golf over me heen spoelden, leek ik de controle over mijn lichaam compleet te verliezen.
"Shit, Lily." prevelde hij, terwijl hij naar me toe snelde en voor me hurkte. Paniekerig legde ik mijn hand op mijn buik, in een poging mijn ademhaling te beheersen. Tevergeefs. Op mijn knieën bleef ik onregelmatig naar adem snakken. Ik zag het voorbije halfuur opnieuw als een film voor mijn ogen afspelen.
Adem in.
Ik herinnerde me de angst die ik had gevoeld toen ik had gedacht dat ze me pijn zouden doen.
Adem uit.
Ze hadden me pijn kunnen doen.
Adem in.
En Harry...
Adem uit.
Een wapen.
Adem in.
Hij had...
Adem uit.
"Je moet kalmeren." spoorde hij me onrustig aan, terwijl ik snikte en naar adem hapte en trilde en panikeerde, want ik kreeg geen lucht en ik wilde kunnen ademen en hem bij me houden, zodat ik wist dat ik veilig was. Hij moest me veilig houden... Hij moest me...
Hij nam mijn gezicht tussen zijn grote handen en dwong me hem aan te kijken.
"Adem rustig in en uit, baby." smeekte hij. Ik probeerde, maar tranen liepen over mijn wangen, en huilend schudde ik mijn hoofd. Met een vloek schoof hij naar me toe en ging achter me zitten, zijn armen rond mijn middel.
"Fuck, probeer je ademhaling te controleren." mompelde hij, terwijl hij langzaam in en uit ademde in mijn oor, het demonstrerend. Ik wist niet hoe lang we daar zaten, maar ik moest mezelf tot het uiterste drijven om te doen wat hij vroeg. Hij knuffelde me wat steviger en humde goedkeurende toen hij me langzaamaan tot rust voelde komen. Ik beet op mijn lip.
Mijn hele lichaam voelde energieloos en slapjes, alsof ik al mijn kracht kwijt was na mijn intense paniekaanval. Na enkele minuten draaide ik me vermoeid om in zijn armen en omhelsde hem, nog steeds angstig. Hij verstijfde even, maar ontspande toen en drukte een kus op mijn slaap.
"Ik was niet van plan het te gebruiken. Ik had het enkel meegenomen om hen te intimideren." probeerde hij me gerust te stellen. Ik reageerde niet, maar kneep mijn ogen stijf dicht, terwijl ik het beeld van hem met een wapen in de hand uit mijn gedachten probeerde te bannen.
"Je blijft hier, toch?" piepte ik na enkele minuten bang. Ik was als de dood dat ze zouden terugkomen wanneer ik opnieuw alleen was, en zich deze keer niet zouden inhouden. Hij kamde door mijn haar.
"Ik ga nergens heen, prinses." fluisterde hij. Hij verschoof wat en ging op zijn hurken zitten, zodat hij me in zijn armen kon nemen en met een grom kon rechtstaan. Hij hielp me recht, maar leidde me direct naar de dichtstbijzijnde barkruk.
"Ga zitten, Lily. Je moet uitrusten." mompelde hij. Ik fronste en keek in zijn ogen, terwijl ik ging zitten.
"Harry, ik..." begon ik, maar hij schudde zijn hoofd en drukte zijn lippen kort op mijn voorhoofd.
"Kalmeer." beval hij fluisterend. Hij sloeg zijn armen rond mijn nek en knuffelde me tot mijn opluchting. Om de zoveel tijd verliet een oncontroleerbare snik mijn lippen, maar ik leek mijn ademhaling eindelijk onder controle te hebben.
Pas na een hele tijd liet ik mezelf toe te ontspannen. Ik besefte dat ze weg waren en waarschijnlijk niet meer terug zouden komen. Ik was veilig. Harry was veilig.
Ik liet mijn handen over zijn rug naar beneden glijden, maar trok mijn vingers snel weg toen ik het harde metaal van zijn pistool voelde. Hij merkte het.
"Lil..." begon hij met een zucht, maar ik boog achteruit en stak een blonde lok achter mijn oor.
"Heb je het ooit al gebruikt?" vroeg ik angstig. Hij fronste en aaide over mijn wang.
"Ik heb er nog nooit een kogel mee afgeschoten. Ik zweer het." mompelde hij. Ik knikte en blies wat lucht naar buiten. Het was even stil, maar toen fronste hij.
"Ik kan niet geloven dat die fuckers je zijn komen lastigvallen." zuchtte hij. Ik antwoordde niet.
"Fucking Finn. Hij kan ze alles laten doen." vloekte hij.
"Was je aan het trainen toen Zac belde?" vroeg ik zacht.
"Nee, ik was thuis. Anders had ik het pistool niet kunnen meenemen, baby." Hij liet zijn onderzoekende blik over mijn gezicht flitsen. Ik slikte.
"Je... Je bewaart het in je kamer?" Hij rolde met zijn ogen en nam mijn handen in die van hem.
"Wat dacht je? Dat ik constant met een fucking wapen op zak loop?" Ik haalde mijn schouders in een onwetend gebaar op. Hij boog voorover en duwde zijn neus tegen die van mij.
"Haz?" vroeg ik kleintjes. Hij glimlachte lichtjes toen hij mijn koosnaampje hoorde, maar humde toen en nam mijn middel in zijn grote handen.
"Ik... Het... Het spijt me. Van Marcus." fluisterde ik angstig. Hij slaakte een vermoeide zucht.
"Lily." mompelde hij, alsof hij er niet over wil praten.
Maar ik moest. Ik wist niet wanneer ik opnieuw een kans zou krijgen hem te spreken, en of hij het überhaupt wilde, dus dit kon mijn enige kans in een lange tijd zijn. Ik was niet van plan hem te laten schieten. Niet wanneer ik hem eindelijk weer bij me had. Ik sloeg mijn ogen neer.
"Ik weet dat je me haat voor wat ik heb gedaan, maar ik wil dat je weet hoeveel het me spijt, Harry. Ik wilde je nooit voorliegen, en ik vertrouwde je, maar ik..." Ik slikte en plukte nerveus aan de naad van mijn jeans. Hij zuchtte opnieuw en zweeg een hele tijd.
"Ik haat je niet, Lil. Ik zou je nooit kunnen haten." mompelde hij uiteindelijk verslagen. Ik keek langzaam naar hem op.
"Fucking hell, ik had je nooit mogen wegsturen, baby. Denk je dat ik dat niet weet? Maar ik... Ik schoot in paniek omdat ik plots besefte dat de hele situatie zo fucked up is. Finn, Zac, Marcus, je ouders, zelfs onze eigen fucking huisgenoten... Niemand wil ons samen zien. En ik..." Hij slikte en streelde met zijn duim over mijn onderlip.
"Ik was kwaad omdat je nodeloos een risico had genomen. We kunnen ons geen risico's veroorloven, Lily."
"Ik weet het. Sorry." fluisterde ik.
"Hou op je te verontschuldigen." snauwde hij. Ik glimlachte lichtjes, maar speelde toen zenuwachtig met de stof van zijn zwarte T-shirt.
"Wat als... Wat als dit alles niet was gebeurd? Zou je dan wel nog steeds boos op me geweest zijn?" vroeg ik kleintjes. Hij haalde zijn schouders op.
"Misschien." antwoordde hij. Hij stak een pluk haar achter mijn oor.
"Toen ik je angstige stem hoorde... Fuck, ik dacht dat ik je kwijt was. Ik besefte plots dat ik je enkel bij mij wilde. Veilig. En dat ik je al lang vergeven had, zonder het te beseffen."
"Hmmm, misschien moet ik Zac bedanken dan?" humde ik. Ik voelde me relaxen nu ik bij hem was. Hij grijnsde lichtjes.
"Ik zal hem wel bedanken voor je. Met een fucking bloedneus." reageerde hij. Ik glimlachte en legde mijn hand op zijn wang. Hij werd weer serieus.
"Hoe voel je je nu, Lil? Ik weet dat je schrok toen ik..." Hij haalde zijn schouders op en imiteerde de vorm van een pistool met zijn wijsvinger en duim. Ik slikte.
"Ja... Wel, misschien maar goed dat je het bij had. Ik was zo bang dat ze je in elkaar zouden slaan." fluisterde ik. Hij trok een wenkbrauw op.
"Ik ken Zac al langer dan vandaag. Ik had verwacht dat ze iets zouden proberen voor de wedstrijd. Maar ik had gehoopt dat ze jou erbuiten zouden laten. Fucking naïef van me." Ik lachte zwakjes.
"Ze waren oprecht bang van je." zuchtte ik. Met een schampere lach haalde hij zijn vingers door mijn warrige golven.
"Denken ze echt dat je in staat bent de trekker zo makkelijk over te halen?" vroeg ik voorzichtig. Zijn mooie ogen gleden over mijn gezicht terwijl hij zijn schouders ophaalde.
"Ze denken dat ik tot veel dingen in staat ben die ik nooit zou doen. Ik heb je vorige week verteld dat ik een reputatie heb in mijn milieu, baby. Zelfs zij laten zich meeslepen door de verhalen die over me de ronde gaan." mompelde hij. Fronsend kauwde ik op mijn onderlip.
"Ik dacht ook heel even dat je..." Ik maakte mijn zin niet af en keek nerveus naar de grond. Hij fluisterde mijn naam met een zucht.
"Sorry." piepte ik beschaamd, maar hij schudde zijn hoofd en glimlachte zwak.
"Ik wil gewoon... Ik..." Hij fronste en begon opnieuw: "Het kan me niet schelen wat anderen denken over me, Lil. Maar ik wil dat jij me kent, oké? Dat je weet wie ik ben." Mijn mondhoeken krulden omhoog, en ontroerd keek ik hem aan.
Nog voor ik iets had kunnen zeggen, had hij zijn zachte lippen op die van mij gedrukt, met zijn handen rond mijn heupen. Ik liet mijn ogen dichtvallen en verwelkomde de bekende kriebels in mijn buik gretig.
"Fuck, ik heb dit gemist." vertaalde hij mijn gedachten gesmoord tegen mijn mond, voor hij zijn hoofd kantelde en me intenser kuste. Ik liet me van de barkruk glijden en ging op mijn tippen staan, zodat ik me dichter tegen zijn grote warme lichaam kon drukken. Hij trok zachtjes aan mijn blonde haar. Ik kreunde intuïtief tegen zijn lippen en greep zijn sterke middel.
Hij duwde zijn tong haast teder in mijn mond, al was het evenzeer gejaagd. Hij leek ongeduldig te zijn, alsof hij naar dit moment verlangd had. Stiekem hoopte ik het, want god, ik had de voorbije twee dagen haast wanhopig gehunkerd naar zijn aanraking.
De duizenden zorgen, razend door mijn hoofd -Harry's nakende wedstrijd, de volgende te verwachten zet van Zac, Marcus- verdwenen allemaal als sneeuw voor de zon terwijl ik in zijn armen stond en hem kuste. Plots duwde ik hem achteruit en keek ademloos in zijn prachtige ogen.
"Ik heb je nog niet bedankt. Dat je gekomen bent, bedoel ik." lachte ik ongelovig. Ik schudde mijn hoofd en drukte mijn mond vluchtig op die van hem.
"Dankjewel." zuchtte ik. Hij boog voorover en kuste me opnieuw.
"Je hoeft me niet te bedanken." prevelde hij gesmoord tegen mijn lippen, maar ik verbrak de kus weer en legde mijn handen op zijn borstkas.
"Wat? Harry, jawel! Je bent gekomen voor me!" protesteerde ik. Hij grijnsde en kneep plagerig in mijn heupen.
"Ik moest wel. Je hield niet op met bellen." Ik giechelde en ging op mijn tippen staan, zodat ik mijn lippen kon tuiten en hem een kort kusje op de lippen kon geven.
"Het was bijna romantisch, hoe je binnenkwam om me te redden." lachte ik, terwijl ik mijn armen losjes rond zijn nek sloeg en hem mijn middel in zijn grote handen liet nemen.
"Fuck off." gromde hij, met zijn warme mond tegen de gevoelige huid van mijn hals. Ik greep zijn krullen terwijl hij me tegen de tafel achter me duwde en overstelpte met zachte kusjes, op en neer mijn nek. Zijn sterke handen spanden op rond mijn ribben. Mijn knieën knikten door het teveel aan gevoelens voor hem in mijn onderbuik, zalig brandend en opwindend op de meest verslavende manier.
"Harry." fluisterde ik haast onhoorbaar in zijn oor. Hij kreunde kort en hief zijn hoofd op om me opnieuw te kussen, maar net toen hij zijn lippen op die van mij wilde drukken, werd de deur geopend. Ik schrok hevig en draaide mijn gezicht met een ruk in de richting van de ingang.
Heel even vreesde ik het ergste: dat Zac en de rest van zijn groepje teruggekomen waren, deze keer met hun eigen wapens.
"Oh my god, Chase." snakte ik echter dankbaar naar adem toen ik de lange, magere jongen zag binnenkomen. Ik ontspande.
Mijn hart klopte in mijn keel, en trillend van opluchting kalmeerde ik, tot ik me Harry's aanwezigheid naast me herinnerde en direct begon te blozen. Ik haalde mijn handen onmiddellijk uit zijn warrige krullen en duwde hem achteruit, ook al had mijn zwartharige collega ons al gezien.
Stomverbaasd liet hij zijn felblauwe ogen tussen ons in dansen.
"Rose? Wat doe jij hier?" mompelde hij met een frons. Ik slikte en speelde met mijn haar.
"Hannah, eh... Hannah had gevraagd haar shift over te nemen." stotterde ik nerveus. Hij knikte langzaam, maar keek Harry toen aan.
"Heb je alles kunnen klaarzetten?" vroeg hij uiteindelijk met een zucht aan me. Ik kon me vergissen, maar het leek wel alsof hij niet tevreden was me hier te zien. Ik slikte en liet mijn ogen kort naar de bovenverdieping dwalen.
"Ik moet boven de stoelen nog van de tafels halen." zei ik voorzichtig. Hij knikte met een zucht en haalde zijn hand door zijn zwarte haar.
"Ik kan het nog doen voor ik vertrek." opperde ik aarzelend, hoewel ik wist dat ik in principe geen tijd had. Mijn les begon al binnen een halfuur. Afwezig wuifde hij het weg. Hij slenterde naar de personeelsruimte.
"Ik ga mijn spullen halen." Mijn stem klonk zachtjes, en met twijfelende ogen keek ik Harry naast me aan. Hij was Chase met een scherpe blik aan het nastaren.
"Blijf je hier, of..." begon ik hem al te vragen, maar viel met een ongemakkelijke kuch stil. Fronsend richtte Harry zijn aandacht nu op mij.
"Haast je." snauwde hij enkel. Hij was duidelijk kwaad dat Chase zijn afkeuring niet had kunnen verbergen. Ik reageerde niet, maar draaide me wel om en volgde Chase tegen mijn zin. Hij snoof schamper toen ik de personeelsruimte binnen liep en naar mijn locker wandelde.
"Waarom is Harry hier?" vroeg hij sceptisch. Ik slikte en beet hard op mijn lip.
"Hij... Eh... Hij komt me ophalen. Hij was in de buurt en wist dat ik klaar was met mijn shift." loog ik onhandig.
"Dus wat? Jullie zijn samen?" Zijn opmerking had een geïrriteerde ondertoon.
"Nee." zuchtte ik. Een spottende lach verliet zijn lippen, terwijl hij zijn felblauwe ogen spottend op mijn gezicht richtte.
"Nee? Wat doe je dan met hem?" Ik opende aarzelend mijn mond, maar sloot hem toen weer verslagen. Hoewel ik al ontelbare keren dezelfde vraag had gekregen van iedereen in mijn omgeving, wist ik nog steeds niet hoe ik hem moest beantwoorden. Het liefst bleef ik zo discreet mogelijk over wat het ook was dat ik had met Harry, want de situatie was al gecompliceerd genoeg zonder iedereens bemoeienissen. Ik besefte echter dat de vragen niet zouden ophouden -integendeel, dus ik bedacht me met een zucht dat ik misschien beter een manier vond om ze te ontwijken.
"Het is ingewikkeld." zei ik enkel onhandig, terwijl ik mijn boekentas blozend over mijn ene schouder hing. Hij schudde zijn hoofd en keek me met een bijna teleurgestelde blik aan.
"Dus je laat je gebruiken door hem? Ik dacht dat je slim genoeg was om door te hebben wat voor iemand hij is, Rose. We hebben je nochtans gewaarschuwd dat je beter uit zijn buurt blijft." mompelde hij. Ik fronste en blies gefrustreerd wat lucht door getuite lippen. Zou hij nu ook al beginnen?
Waarom was het zo moeilijk voor anderen om te aanvaarden dat Harry en ik graag met elkaar optrokken? Konden ze ons niet met rust laten en ons zelf laten ontdekken wat de gevoelens tussen ons betekenden? Ik was geen kleuter meer.
"Wel, bedankt voor je bezorgdheid, maar ik weet wat ik doe. Ik zie je later." katte ik geërgerd, voor ik mijn blik van hem afwendde en de club weer binnen wandelde.
"Rose!" hoorde ik hem nog achter me roepen, maar ik negeerde het en liep naar Harry, die me grijnzend aankeek.
"Is Chad vervelend?" spotte hij. Ik negeerde hem en wandelde naar de deur.
Toen ik buiten stond, ademde ik de frisse lucht dankbaar in, al hielp het amper. Ik was doodop. Harry kwam naast me staan en kruiste zijn sterke armen voor zijn borst.
"Wel, dan zie ik je vanavond." pruilde ik teleurgesteld, terwijl ik vermoeid in mijn ogen wreef. Ik voelde me nu al compleet afgepeigerd, ook al was het nog maar ochtend. Hij grinnikte spottend.
"Vanavond? Je denkt dat ik je naar school laat gaan?" Ik zuchtte diep en keek hem aan, knipperend met mijn wimpers.
"Hmm? Wat?" gaapte ik. Hoofdschuddend greep hij mijn middel vast toen ik plots wankelde.
"Je hebt een kwartier geleden een fucking paniekaanval gehad, Lil. Je houdt het nog geen vijf minuten uit in een aula." gromde hij. Ik wilde niets liever dan protesteren en hem bewijzen dat alles in orde met me was, maar ik voelde de vermoeidheid mijn lichaam overnemen. Met een verslagen zucht zette ik een stap in zijn richting en verstopte mijn gezicht in zijn nek, mijn kleine handen rond zijn middel.
"What the fuck doe je?" gromde hij verrast.
"Je laat me weer spijbelen." mompelde ik afgemat tegen zijn hals. Hij legde zijn grote hand in mijn nek en zuchtte diep.
"Je hebt een slechte invloed op me." fluisterde ik moe. Ik wilde slapen. In zijn bed, waar ik hoorde.
Het slaaptekort van de voorbije twee nachten en de hectische ochtend begonnen hun tol te eisen op mijn lichaam.
"Sinds wanneer wil je dat heel fucking New York weet dat we met elkaar omgaan?" gromde hij in mijn oor, doelend op onze publieke knuffel.
"Breng je me naar huis?" vroeg ik zachtjes, terwijl ik me achteruit boog en in zijn prachtige ogen keek. Hij glimlachte kort en knikte.
"Mag ik dan slapen? In jouw bed?" voegde ik er fluisterend en aarzelend aan toe, met een kwetsbare blik.
"Waarom? Ligt het beter dan je sofa?" spotte hij. Ik fronste en stak mijn tong naar hem uit. Hij greep mijn elleboog en leidde me naar zijn motor, slordig naast de stoeprand geparkeerd, alsof hij daarnet te gehaast was geweest om er tijd aan te besteden.
"Moet je nog gaan trainen? Voor zaterdag?" zuchtte ik, bang voor het antwoord. Hij krabde aan zijn nek en keek toe hoe ik onhandig op de achterkant van zijn motor kroop.
"Eigenlijk wel, maar ik ben voldoende voorbereid. Ik ga misschien straks nog eens langs. Jim heeft toch geen tijd, dus ik kan zelf beslissen wanneer ik ga." Ik wreef opnieuw in mijn ogen en glimlachte slaperig.
"Geen tijd? Ik dacht dat hij altijd tijd had voor jou." Hij grijnsde en streelde kort over mijn wang.
"Er zijn andere boksers die zijn training meer nodig hebben. Incompetente vechters." zei hij arrogant. Ik giechelde en schudde mijn hoofd, maar werd toen serieus en fronste.
"Als je niet naar de sportzaal moet gaan, wil je dan bij mij blijven straks?" Hij trok een wenkbrauw op en liet zijn lange vingers nu door mijn warrige haar glijden.
"Denk je echt dat ik niets beters te doen heb dan een hele middag bij jou in bed te liggen?" mompelde hij. Ik haalde mijn schouders op. Verlangend beet ik op mijn onderlip.
"We kunnen knuffelen?" stelde ik verlegen voor. Met een grijns boog hij voorover en drukte een zachte kus op mijn slaap. Hij leek evenzeer vergeten te zijn dat we ons discreet hoorden te gedragen wanneer we niet in onze veilige bubbel op zijn kamer waren.
"Knuffelen? Een hele middag?" herhaalde hij, voor hij zijn neus optrok en weer achteruit boog. Ik lachte.
"Het is romantisch." zei ik schouderophalend. Hij schudde slechts zijn hoofd met een ontevreden trek rond zijn mond, al fonkelden zijn ogen.
"Walgelijk." verbeterde hij me. Ik keek hem geamuseerd aan. Een zachte grinnik rolde over zijn mooie roze lippen
"Misschien hou ik het eventjes vol. Speciaal voor jou, baby." plaagde hij me. Ik humde goedkeurend, terwijl hij voor me plaatsnam en de motor liet draaien. Met een tevreden zucht cirkelde ik mijn armen rond zijn middel en drukte nog een subtiel kusje op de versleten zwarte stof van zijn jas, ter hoogte van zijn schouder.

Een halfuur later lag ik tevreden onder zijn lakens. Slaperig drukte ik mijn gezicht wat meer in zijn kussen en snoof zijn verslavende geur op, achtergebleven op de witte stof. Terwijl ik me daarnet vermoeid had uitgekleed, had hij met zijn armen gekruist tegen zijn vensterbank geleund en toegekeken, met een diepe frons op zijn mooie gezicht.
"Ga je daar de hele middag blijven staan?" vroeg ik geamuseerd vanaf ik het me comfortabel had gemaakt in zijn bed. Hij zuchtte verslagen en schopte zijn schoenen uit, voor hij naar me toe stapte en zelf onder de lakens kroop. Ik giechelde, maar beet snel op mijn onderlip toen hij me waarschuwend aankeek.
"Ik haat nodeloos knuffelen." gromde hij, hoewel hij zijn grote lichaam wel tegen het mijne nestelde en zijn hoofd in de holte tussen mijn nek en schouder verstopte.
"Wanneer is knuffelen nodeloos?" lachte ik. Ik liet mijn handen in zijn krullen glijden en drukte een kus op zijn haar.
"Tussen tien uur 's ochtends en zeven uur 's avonds. Of wanneer het langer dan tien minuten duurt." mompelde hij. Geamuseerd keek ik naar hem op toen hij zijn hoofd ophief. Vlinders fladderden rond in mijn onderbuik bij de aanblik van zijn prachtige ogen.
"Voel je je al beter, baby?" vroeg hij liefjes. Ik knikte en duwde me recht met mijn ellebogen achter me, zodat ik mijn lippen op die van hem kon drukken. Hij grijnsde tegen mijn mond en verstrengelde zijn vingers in mijn haar, voor ik ontspannen weer ging liggen en hem op me trok, mijn hand rond zijn nek. Onmiddellijk duwde hij zijn tong in mijn mond en drukte zijn grote lichaam tegen dat van mij, alsof hij geen controle had over zijn verlangens. Ik aanvaardde zijn dominantie gretig.
Toen hij na enkele minuten de gepassioneerde kus verbrak, keek hij me hijgend en met glinsteringen in zijn ogen aan.
"Fuck, ik heb je goed leren kussen, al zeg ik het zelf." gromde hij. Ik giechelde ademloos en beet vervolgens op mijn gezwollen onderlip. Hij boog voorover en drukte zijn warme vochtige lippen vluchtig op mijn kaaklijn.
"Wat zei Marcus dinsdag trouwens tegen je? Heeft die fucker zich gedragen? Ik heb je nooit naar het eigenlijke gesprek gevraagd." fluisterde hij tegen mijn huid. Ik haalde mijn schouders op en liet hem mijn nek kussen.
"Hmmm, het heeft niet zo lang geduurd. Hij heeft vrij snel duidelijk gemaakt dat wij twee geen kans maken samen als het aan hem ligt." zuchtte ik. Harry vloekte binnensmonds en boog achteruit, zodat hij me kon aankijken.
"Dat wil dus zeggen dat ik iets ga moeten doen aan de situatie. De fucking asshole weet duidelijk niet waarmee hij bezig is. Ik maak hem kapot als hij dit verneukt voor me." mompelde hij gefrustreerd. Slikkend keek ik naar hem op.
"Ik had nooit mogen gaan. Het heeft niets uitgehaald." fluisterde ik. Harry haalde slechts zijn schouders op.
"We kunnen niets meer aan de situatie veranderen, Lil." Hij zuchtte diep en keek haast intimiderend in mijn ogen, terwijl hij vervolgde: "Maar ik wil geen leugens meer, oké? Vanaf nu vertel je me enkel de waarheid en hou je geen belangrijke dingen meer achter." Ik knikte langzaam.
"Ik meen het, Lily. Ik haat dat je weer tegen me gelogen hebt. En ik ga er de volgende keer niet zo licht over gaan, hoor je me? Geen. Fucking. Leugens. Meer." waarschuwde hij me.
"Ik beloof het." zei ik onmiddellijk. Hij snoof en gaf me een korte kus.
"Ik weet niet of ik je beloftes nog serieus kan nemen, prinses." Met een pruillipje keek ik in zijn ogen.
"Ik zweer het. Beter?" Hij antwoordde niet, maar kuste me in de plaats daarvan opnieuw. Langzaam bewoog hij zijn lippen tegen die van mij en ontspande op me. Ik hield hem niet tegen toen hij zijn ene hand langzaam en onderzoekend over mijn lichaam liet dwalen, de andere verstrengelend in mijn blonde golven. Zijn ruwe vingertoppen brandden op mijn huid; ik was zo hongerig naar zijn tedere aanrakingen. Hij ademde relaxed uit tijdens de kus en humde tevreden, voor hij zich achteruit boog en met zijn duim de omtrek van mijn lippen volgde.
"Je zou beter slapen." glimlachte hij lichtjes. Ik streelde met mijn wijsvinger langs zijn wang en pauzeerde kort bij zijn vertederende kuiltje.
"En jij dan?" vroeg ik teleurgesteld. Hij drukte zijn mond vluchtig op die van mij, voor hij plagerig grijnsde.
"Onze tien minuten zijn voorbij. Gedaan met knuffelen." fluisterde hij. Speels drukte hij nog enkele korte kusjes op mijn lippen, maar boog zich vervolgens achteruit en klom van me af. Verslagen draaide ik me op mijn zij en keek slaperig naar hem op.
"Ik zie je vanavond, goed? Probeer jezelf niet meer in de nesten te werken, babe." mompelde hij. Ik glimlachte toen ik zijn koosnaampje hoorde. Het leek zo natuurlijk te komen...
"Oké. Doe de groeten aan Jim." gaapte ik. Hij grinnikte en trok zijn schoenen aan, voor hij zijn blauwe sporttas naast de kast van de grond griste en hem over zijn schouder hing.
Hij liep naar mijn kant van het bed en boog voorover, zodat hij me een laatste korte kus kon geven.
"Fuck, ik kan niet van je afblijven." gromde hij. Ik giechelde slaperig en wreef in mijn ogen.
"Tot vanavond, Haz." zuchtte ik ontspannen. Glimlachend gleed hij met zijn lippen langs die van mij, maar tuitte ze toen en kuste me een laatste keer zachtjes.
"Tot vanavond, baby." mompelde hij tegen mijn mond. Hij trok zich los en knipoogde in een voor hem atypisch gebaar.
Met een gelukzalige zucht keek ik hem na toen hij zich van me weg draaide en uit zijn kamer verdween.
Hij zette mijn wereld op zijn kop op de meest radicale, risicovolle manier, maar hij kon het zo verslavend goed laten voelen. Ik kon me mijn leven onmogelijk nog voorstellen zonder hem.
En met die gedachte sloot ik mijn ogen en liet de slaap mijn lichaam overnemen, hopend te mogen dromen over betoverende groene ogen en zachte bruine krullen tussen mijn vingers.

--
Ik heb een drukke week voor de boeg, dus ik kan niet beloven dat ik voor het weekend weer zal kunnen posten...
Ik doe mijn best! En intussen toch een behoorlijk lang stukje voor jullie;)
Hopelijk heeft iedereen een fijn weekend gehad!
xxx

Reacties (11)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven hoor. Bij mij is het al twee jaar geleden dat ik nog geschreven heb.

    2 maanden geleden
  • Nathblida

    Je verhaal is echt geweldig! Ik ben echt verslaafd 😂 ik hoop dat je snel verder gaat! Je schrijfstijl is echt niet normaal goed!

    8 maanden geleden
  • sannn

    Geweldig verhaal, kan niet wachten op het volgende hoofdstuk!

    9 maanden geleden
  • FollowYourDream

    Eindelijk heb ik de tijd gevonden om dit ellenlange mooie hoofdstuk te lezen! (Waar dient een verlengd weekend anders voor?)

    Het was zo voorspelbaar dat Zac of Finn of iemand van de jongens Lily 's ochtends ging komen lastigvallen in de club..
    Maar gelukkig kwam Harry (:

    Wel jammer dat Harry even boos was op Lily.. Allez, hij heeft zelf ook al vaak gelogen tegen Lily, en Lily vergaf het hem, en nu liegt Lily (en ik vond het opzich ook nog een leugentje voor bestwil. Misschien ben ik ook wel gewoon te naïef, want ik dacht echt dat Marcus iets nuttig ging zegge..) en nu maakt Harry er een heel drama van..

    Ik ben echt benieuwd naar het gevecht tussen Harry en Finn.. ik kijk er niet naar uit, want ik ben te bang dat Harry verliest. Ik wil écht dat hij wint en dat ze van jet probleem Finn vanaf zijn..
    En hoe gaan ze ooit de problemen omtrent Lily haar ouders oplossen?

    Lieverd, ik blijf echt een grote fan van jou verhaal en van jou!

    Hopelijk geniet je nog van dit verlengde weekend en het mooie weer!

    Dikke kus
    Xxx

    10 maanden geleden
  • Eelien

    Je schrijft zoooo goed! 😮 Veel succes met je drukke week! (:

    10 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen