2008



Hoofdstuk 1.0

Een hesé kreun verliet mijn mond, het voelde kurk droog. Kort slikte ik, waardoor het mijn keel nog meer als schuurpapier liet aanvoelen. Tranen voelde ik al in mijn ooghoeken branden, drukken. Gedesoriënteerd, probeerde ik de omgeving af te sporen aan aanwijzingen die mijn konden vertellen waar ik was. Maar te vergeefs, het was zwart, donker, bedrukt, alsof ik in een of andere kleine krappe, benauwde ruimte plaatst was. Een rinkelend geluid, van kettingen deed mij opschrikken. Het klonk zo dichtbij, te dichtbij. Met mijn hand begon ik mijn been af te tasten.
Van schrik liet ik na enkele seconden mijn been los. Een ijzeren dikke ketting!!
Er zat een grote dikke ijzeren ketting rond mijn been gebonden, tranen voelde ik over mijn wangen rollen, snikken verlieten mijn mond. De harde ondervloer waarop ik mij begaf, was ijskoud. Zeker als ik mij bewust was, dat er rond mijn onderlichaam geen stof meer zat. Het stof wat het eerst nog deels deed weren tegen de kou, was mij ontnomen. Gelijk schoten mijn ogen naar schotels!! Mijn onderlichaam, was zonder stof!
Stof zoals een broek wat daar hoorde te zitten, wat daar eerst had gezeten.
De paniek voelde ik als een aanval binnendringen. Wat was er gebeurt? Wie deed mij dit aan? Waar ben ik? Allemaal vragen die op het moment onbeantwoord zijn. In een andere hoek van de ruimte, waarin ik mij bevond. Doemde er een nieuw geluid op, een geluid dat klonk als een 'psst'. Ik schudde mijn hoofd, het was vast een of andere leiding, dat werkte. Voor heel even probeerde ik in stilte na te denken. Maar opnieuw was daar het 'psst' geluid.

Ik durfde mij niet te bewegen. Iedere beweging die ik maakte leek het geluid van mijn kettingen door de ruimte te laten dringen. 'Psst' was opnieuw het geluid te horen, 'ik weet dat je me hoort' was er een fluisterende stem. Verschrikt kwam er een gilletje uit mijn mond, kroop ik meer naar achter, waar ik tegen iets hards, aan klapte, een pijnlijke kreun verliet mijn mond. 'Rosá' fluisterde de stem vanuit een donkere hoek.
'Wat is jouw naam' fluisterde de stem vragend verder.
Op het moment dat ik wilde gaan antwoordde, begon er boven ons iets vreemds raar te kraken, na enkele lange seconden. Leek het ineens een stuk lichter in de ruimte te wezen. Ik knipperde enkele keren met mijn ogen, om ze zo direct eraan te laten wennen. Liet ze gelijk de kost doen, door ze de ruimte in te laten glijden. Ik zat in een of andere vreemde kelder, vierkant, redelijk groot. In een andere hoek zat nog een meisje.
Ze had de zelfde positie aangenomen die ik ook had. Rug naar de trap.
'Zo, eens licht in het duister' lachte er een gemene, valse, lage mannenstem.
Zijn zware voetstappen, gingen gedempt de houten trap af. Ik begon te piepen, van angst, mijn lichaam voelde ik rillen. Tranen voelde ik al geruisloos over mijn wangen biggelen. Ik probeerde mezelf te sussen door mezelf toe te spreken niet te huilen, niet te snikken. Maar alles in mijn lichaam leek tegen te werken.
'Nou, nou niet zo snotteren' was de lage, valse mannenstem weer te horen.
Na nog wat gerommel te hebben gehoord, zijn voetstappen gedempt de trap op horen gaan, werd de ruimte waarin ik mij bevond weer afgesloten. Gelijk was de ruimte, een stuk donkerder. Mistig. Maar lichter dan het eerder was, de man had een of ander iets geplaatst waardoor we toch een soort van lichtval kregen. Twijfelend draaide ik mij naar het licht. Gelijk was het geluid van mijn zware kettingen rond mijn benen te horen.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    Omg heftig


    + Abo

    ik ga snel weer verder lezen

    4 jaar geleden
  • Pusheen_The_Cat

    whaaa omg omg omg
    dit is echt levens echt geschreven
    ik zit er helemaal in en ... het lijkt net of ik in die kelder zit:|

    KEEP GOING ON_O_

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen