2009



Hoofdstuk 1.3

'Nou kom op, braaf zijn' zijn kille, lage mannenstem deed mij licht doen rillen. Hij was de kelder in gekomen, zijn vreemde masker, wat hij op zijn hoofd droeg, maakte mij alleen nog maar banger voor hem. 'Als je braaf luistert, doet wat ik je zeg, zal je geen pijn krijgen' begon hij met zijn lage, valse mannenstem verder, zijn hand gleed door mijn haar, en zo langzaam als wat liet de man zijn hand door glijden naar mijn wang. Begon het te strelen, met zijn duim gleed hij naar mijn kin, mijn ogen werden even groot. Het was een man, een oude vieze pedofiel.
'Blijf van mij af' snauwde ik ineens uit het niet.
Verschrikt dook ik naar achter, met een klap kwam ik tegen de betonnen muur.
Loze lucht verliet mijn longen en tranen rolde als regendruppels over mijn wangen.
'Niet doen' huilde ik schuddend met mijn hoofd. De man begon te zuchten, een grom onderdrukkend, drukte de man zich recht. 'Wie niet braaf is, krijgt straf' bromde hij laag. Zijn voetstappen weerklonken de houten trap op. Na enkele minuten was hij ook echt weg, en was het luik zoals altijd op slot. Dicht, en opnieuw zaten wij in een muffe, stinkende, koude, vochtige, natte kelder. Waar het maar voor een klein deel licht was door de kaars die we hadden gekregen.
'Izzy, je maakt het jezelf alleen maar lastig zo' was de fluisterende dringende stem van Zita.
Verbaasd draaide ik mijn hoofd, naar haar hoek.
Voelde ik mijn matras indeuken, een angstkreet wilde ik loslaten, maar de handen van Zita, zaten er al om gevouwen.
Ze keek mij indringend, waarschuwend aan, ze trok haar handen voor mijn mond vandaan. 'Luister' begon ze te fluisteren, 'we delen alle drie het zelfde lot' Zita begon te zuchten, 'als een van ons zich niet gedraagt, volgen er consequenties, niet alleen voor de gene die zich niet gedraagt maar ook de rest' begon Zita te fluisteren. 'Ik heb Devon op de wereld gezet' Zita wreef uit haar ooghoek een traan weg.
'Zolang jij je niet gedraagt, mag ik mijn zoon niet zien' fluisterde ze verder.
'Ik weet dat is lastig te verstaan is' bemoeide Rosá zich ermee.
'Maar vroeg of laat is hij je eerste' spraken Zita en Rosá in koor.
'Werk nu gewoon mee, wees braaf' mompelde Zita, voordat ze stilletjes terug sloop naar haar eigen hoek van de kelder.
Een zucht rolde over mijn lippen, de tranen die ik eerder had laten vloeien, waren nu gedroogd. En mijn snikken, dat was vervlogen, ik wilde hier weg. Wilde hier helemaal niet zijn. Maar hier wegkomen, ging niet. Misschien moest ik maar is doen wat Zita en Rosá zeggen. De man of mannen gewoon zijn of hen genot laten hebben, hun zin, hun wet. Als dat de oplossing naar buiten was, dan moest ik die nemen?
Toch? Of moest ik gewoon op mijn instinkt blijven afgaan? Hoofdschuddend liet ik mij verslagen op mijn matras lang uit glijden.
Een trillerige zucht ontglipte mijn lippen, waarna ik mij in een zweverig, onderbewust, begon te raken, mijn oogleden voelde zwaar en na enkele tellen voelde ik mij langzaam naar het diepe worden getrokken. Elk geluid rond mij verstomde.


A.T.M ben ik bezig met hoofdstuk 2.13. Zoals jullie al eerder gelezen hebben, probeer ik een klein voorraadje te maken. Als ik een keer niet kan schrijven dan toch iets kan activeren. Uiteraard hoop ik niet te ver vooruit te schrijven, zodat het wel overzichtelijk blijft. Tips, Comments, Feedback is altijd welkom.

Enjoy this Chapter!!!

Reacties (1)

  • Pusheen_The_Cat

    WAKKER WORDEN, WAKKER BLIJVEN
    omg, dit is echt eng om te lezen
    keigoed verhaal, keep going !!!!!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen