2010



Hoofdstuk 1.6

Zijn hand verdween voor mijn mond, met grote haast uitpuilende ogen, die zich vol hadden gezogen met vocht, probeerde ik ze niet te laten stromen. De angst bekroop me, rillingen gleden van mijn rug, kippenvel had zich ontwikkeld op mijn huid, elk haartje recht getrokken. 'Braaf, stt, wees braaf' fluisterde de man, geruststellend in mijn oor. Hij begon te wroeten en wrikken aan mijn ketting en na enkele seconden was ik los.
Hij zette mij voorzichtig op beide benen en drukte mij naar de houten trap.
Stap voor stap beklom ik de trede en bij het felle licht van buiten te zien, sloeg ik mijn armen voor mijn gezicht. Knipperde enkele leren met mijn ogen, en liet mij een volgende ruimte in leiden. 'Blijf' bromde de man minder in zijn humeur. Rosá was wakker geworden, en had hem de huid doen vol schelden. Vloekwoorden naar zijn hoofd geslingerd. 'We gaan morgen naar een andere plek' bromde hij wijzend naar de slaapkamer, ik schuifelde de ruimte binnen. 'Ik heb je gezegd zo weinig mogelijk met de andere twee meisjes te spreken' bromde hij met zijn lage stem verder.
'Je bent niet mijn slachtoffer, gevangene' zijn hand gleed door mijn haar.
Van zijn streling door mijn haar, sloot ik mijn ogen. Hij was het enige sociale, wat wij kregen, hadden. De enige persoon dat mij nu al zo'n 3x naar boven had gehaald. Buitengewoon, volgens Rosá en Zita, beide stelde ze mij behoorlijk lastige vragen. Zij waren nog niet zo vaak boven geweest, en zeker niet zo vaak achter elkaar. Ze snapte totaal niet wat er gaande was, net zo min als ik. 'Maar tot dat Seppe terug is, ben ik genoodzaakt voor je te zorgen' bromde hij wijzend naar de badkamer, 'ga je opfrissen. Nu het nog kan, morgen ochtend zal je in je nieuwe onderkomen zitten' mopperde hij verder. De slaapkamerdeur trok hij met een klik dicht, met de sleutel draaide hij hem verder in zijn slot.
'Je hebt een uur' was zijn brommende stem.
Zijn voetstappen verstomde, en na een tijd, voelde ik mij pas een stuk rustiger worden.

Waarom vertelde hij wie mijn ontvoerder was. Wat zijn naam was, want de naam Seppe had ik wel degelijk opgevangen. En daarbij kwam ook nog eens de vraag, waarom vertelde hij mij, dat ik morgen ochtend vroeg. Vervoerd werd, vervoerd werd naar mijn nieuwe onderkomen. Alsof het iets was, dat beter was, dan de koude, muffe, stinkende, donkere kelder, waarin ik steeds opnieuw werd opgesloten.
Ik schudde mijn hoofd, ik moest mij er gewoon niet druk over maken.
Ik werd verplaatst, dat betekende nog niet dat het gelijk mijn einde van mijn leven was.
Ik moest moed houden, het beste denken, hoop houden. Vroeg of laat zou ik gevonden worden, herenigd worden met mijn broer. Een zucht rolde over mijn lippen. Wat mist ik die jongen, zijn geschreeuw dat ik op tijd thuis moest zijn. Zijn gebrom dat ik mijn telefoon moest oppakken wanneer hij belde. Ga zo maar het gehele rijtje af. Alles miste ik, thuis, mijn vrienden, school.
Ja zelfs dat miste ik.
Als je - je kon indenken, dat ik nu al bijna 2 jaar in een muffe, vieze, koude, vochtige, donkere kelder zat opgesloten.
Genietend sloot ik mijn ogen, het warme bad had mij zeker doen ontspannen. Het schone setje kleren wat er op mijn plank lag had ik aan getrokken. Zo ook mijn haren geborsteld, gedroogd, netjes in model gebracht. Het zou nu niet lang meer duren voordat de man, mij terug zou brengen naar de vieze donkeren muffe kelder. De plek waar ik al twee jaar leef, samen met Zita en Rosá, maar na het nieuws begon ik te twijfelen.
Toch wel lichtjes angstig te raken.


Uiteraard ben ik al weer verder aan het werk met voorraad maken. Op het moment ben ik bezig met hoofdstuk 3.2. Ik kan jullie vertellen dat de personage's in het verhaal, het niet allemaal even makkelijk zullen krijgen. Sommige personage's zijn maar bijzaak, waarvan andere juist een dubbele rol in het verhaal zouden dragen. Het is afwachten hoe, dat ik het uit mijn vingers krijg. Het is niet zo dat ik alles al een standaard lijn wil laten lopen. Het krijgt zijn pieken en zijn dalen, zo ook in de personages, met de personen.

Reacties (2)

  • Sarouratjex

    2 jaar OMG!!!! zo langg

    4 jaar geleden
  • Pusheen_The_Cat

    :|al twee jaar deze hell
    al 2 jaar leven in onzekerheid
    al 2 jaar in een kelder doorbrengen met die andere meiden
    :(

    KUDOOOOOOOOOOO

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen