2010



Hoofdstuk 2.1

Angst bekroop opnieuw binnen. Waar was ik in hemelsnaam beland. Ik wilde met mijn handen, de blinddoek voor mijn ogen vandaan trekken. Tot ik er een pijnlijke 'pets' op kreeg. Mijn kaken klapte op elkaar, 'afblijven' bromde de stem van, Bjorn verder. 'Zolang Seppe nog geen kerel wil zijn. Blijf jij geboeid zitten' smaalde de man, zijn hand gleed door mijn haar, en kort kneep hij in mijn nek. 'Begrepen, schatje' een lichte ondertoon drukkend in zijn stem. 'Ja, meneer' stamelde ik stilletjes, een stem die totaal niet bij mij paste. Hij was zo breekbaar, zo klein.
'Dan verstaan we elkaar' de man klapte in zijn handen.
'O even voor de duidelijkheid, die kleren, kunnen echt niet' concludeerde hij gelijk.
'Je krijgt een paar minuten om jezelf te ontdoen van die rommel' sprak de man met een vreemde dringende toon in zijn stem.
Een piep verliet mijn mond, angstig schudde ik mijn hoofd. Mijn joggingsbroek, dikke trui bleven aan. Geen haar op mijn hoofd, die eraan dacht dat ik ze uit zou trekken, en daarbij ook nog eens met een man erbij. Dat mij uitbundig kon gaan bekijken. Nee. Ik schudde standvastig mijn hoofd. De eerste schop voelde ik al mijn been raken. Het duurde niet lang of de tweede schop volgde.
'Braaf zijn, was de afspraak' bromde de man, ineens was ik klets en klets nat.
De man had een emmer, ijs en ijskoud water over mij heen gegoten. Gillend, rillend, huilend sprong ik van de natte plek af.
Een harde dreun deed mij een paar stappen terug zetten. 'Uitkleden' beviel de man, woedend.
'Nee' stamelde ik angstig. 'Moet ik helpen' smaalde de man met een vreemde toon in zijn stem, 'nee' stamelde ik nog angstiger. 'Laat me mijn kleren houden' piepte ik, rillend. Al was dit kloffie, zeik en zeik nat, ik wilde het niet uittrekken, niet voordat ik gezien had waar ik was. 'Kan je mij wel verstaan' grauwde de man op een vreemde lage toon. 'Ik zei: Uittrekken, NU' bulderde hij, op nog geen paar centimeters van mijn gezicht verwijderd, ik voelde het door de lucht, de kracht dat de blinddoek liet trillen. De angst, bekroop me, de rillingen bleven maar rollen, en elk haartje in mijn nek stond recht overeind.
Een scheurend geluid, ruw trekkend aan het stof wat eerst nog rond mij zat, 'hup opschieten' riep de man mij een klap tegen mijn hoofd gevend. 'Als ik moet helpen is het niet meer zo zacht, vriendelijk' gromde de man. Piepend schudde ik mijn hoofd, hij had mijn trui kapot gescheurd, gewoon gescheurd. Met een ruk klapte ik op de grond, de stenen vloer, was ijskoud. Een traan rolde over mijn wang.
Pijnlijk werd ik vast gegrepen, een stevige greep werd er rond mijn been gezet, met een ruk was mijn joggingsboek van mijn kont.
Een gil volgde, net als een klap van Bjorn. Tranen voelde ik opwellen. Ook mijn trui trok hij verder uit. Nu zat ik alleen nog maar in mijn BH en onderbroek. Rillend, probeerde ik mij op te krullen. 'Zo dat is beter' smaalde de man. 'Nu kan je tenminste opdrogen' mopperde de man verder. Na wat voetstappen van mij verwijderd te horen gaan, probeerde ik onder de blinddoek heen te gluren.
Een vreemd klikkend geluid vertelde dat er een deur of luik gesloten werd.
Bjorn had mij alleen, beschaamd, half naakt, achter gelaten. Mij vast geketend aan iets, wat ik nog altijd niet kon zien.
In een ruimte die voor mij nog altijd onbekend was.

Reacties (2)

  • Pusheen_The_Cat

    durven jullie wel tegen weerloze meisjes ??
    ze zijn geen slaafjes, maar gewone meiden
    stelletje irritante ......... woord mag ik hier niet noemenxD

    4 jaar geleden
  • Teal

    Snel verder!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen