Foto bij Empty

Na het eten zat Harry met Tristan en Charlie aan de eettafel, en terwijl Charlie gedachteloos op papier zat te tekenen, was Harry Tristan een planning aan het laten zien. Samen tekenden ze een schema met de dagen, ook al kon Tristan nog niet echt lezen. Harry compenseerde dat door elke dag een kleur te geven en een tekening van een activiteit te maken. Geel hoorde bij woensdag, een auto hoorde bij een stukje rijden.
Nadat ik de vaatwasser uit- en ingeruimd schoof ik aan. Harry hield even op met praten, keek naar mij, knipoogde, en richtte zich toen weer op Tristan. Ik keek glimlachend naar ze. Toen mijn blik naar Charlie afdwaalde zag ik hem bedenkelijk van mij naar Harry kijken. Een bekende frons verscheen tussen zijn wenkbrauwen.
‘Alles goed, knul?’ Ik glimlachte naar hem en raakte zijn handje even aan. Het jochie keek naar zijn tekening, toen weer naar ons, pakte het papier toen op en hield het voor zich. Ik zag vier poppetjes. Alweer.
‘Dit, ik, papa, mama, Tris,’ Charlie wees één voor één naar de poppetjes, elk met een eigen kleur getekend en ingekleurd.
‘Wat heb je dat goed gedaan, Charlie,’ complimenteerde ik hem, ‘wat een mooie kleuren!’
Charlie staarde naar de tekening.
‘Vind je het niet mooi?’
‘Wel,’ zei Charlie, ‘maar... niet goed.’
‘Waarom niet?’
‘Mama heeft niet goede kleding aan,’ Charlie begon te mompelen, ‘en papa ook niet.’ Hij draaide de tekening weer om zodat hij weer een blanco papier voor zich had en begon opnieuw met tekenen. Ietwat geamuseerd keek ik opzij en ontmoette daarbij vluchtig Harry’s blik.
Tien minuten later werd er een andere tekening half in mijn gezicht geduwd. ‘Kijk, mama!’ Ik gniffelde, pakte de tekening en hield hem op een afstandje zodat ik hem beter kon zien. Mijn glimlach zakte een beetje weg.
Harry, die bijna klaar was met Tristan, had de tekening nog niet gezien. Die kant van het papier was ook van hem afgeschermd.
Ik glimlachte naar Tristan, voelde mijn ogen prikken, en zei: ‘Wat mooi, lieverd. Hoe kom je hier zo bij?’
‘Meisjes van school zeiden het,’ zei Charlie, ‘grote mensen trouwen als ze van elkaar houden. Dus, dit, papa en mama! Samen!’ Hij glunderde, zijn ogen straalden, hij wiebelde heen en weer op de stoel. Mijn blik schoot naar Harry, die op had gekeken toen hij het woordje ‘trouwen’ hoorde. Hij glimlachte vragend naar me, zijn wenkbrauwen opgetrokken. Toen viel zijn oog op de tekening in mijn hand.
‘Heb je een tekening gemaakt, Charlie? Wat leuk,’ hij reikte over de tafel om de tekening uit mijn hand te pakken. Toen hij deze omdraaide verdween de nieuwsgierige blik en kwam er een lichte frons voor in de plaats. Zijn ogen schoten even naar mij, voordat hij de tekening liet zakken en met een glimlach hetzelfde tegen Charlie zei als wat ik had gezegd. Ik keek naar mijn schoot en beet op mijn lip.

Harry stond in de badkamer zijn tanden te poetsen terwijl de kinderen in de woonkamer aan het spelen waren. Ik ging bij hem staan en keek hem in de spiegel aan. Hij keek weg. Ik kuste zijn arm en leunde mijn hoofd ertegenaan.
‘We nemen de tijd,’ ik sloeg een arm om zijn middel en verstrakte even mijn greep. ‘Alle tijd die we nodig hebben.’
Harry spoelde zijn mond, zette de tandenborstel weg en sloeg toen beide armen om me heen. Hij drukte me dicht tegen zich aan terwijl hij een lange zucht slaakte en zijn gezicht in mijn haar verborg. Ik pakte deze met twee handen beet en zorgde dat ik hem recht aan kon kijken. Het lange haar streek ik uit zijn zicht, met een duim drukte ik zacht tegen zijn onderlip.
‘Ik hou van jou,’ zei ik terwijl ik hem recht aankeek, ‘daar hoort alles van jou erbij. Ik hou niet van de depressie, maar ik hou wel nog steeds van jou met dat samen. Ik ben hier om je te helpen. Oké?’ Ik kuste hem op zijn mond. ‘Ik ben hier voor jou,’ murmelde ik er toen tegenaan, nog een kus, ‘helemaal voor jou.’
Harry drukte zijn lippen samen, kuste me op mijn voorhoofd en omhelsde me nog een keer. Toen liet hij me los, draaide zich om en liep de badkamer uit naar de kinderen toe. Ik bleef verslagen achter.

Ik liep even later de slaapkamer van de jongens in om te kijken hoe het eraan toe ging en of ze al sliepen. Ik verwachtte Harry er niet meer te zien. Ik dacht dat hij allang naar de woonkamer was gegaan om een wijntje te pakken en zichzelf op het balkon op te sluiten.
Maar ik liep de slaapkamer in en vond Harry op zijn rug in Tristans bed, met zijn ogen dicht en aan elke kant een slapend kind. Ook al moest hij zijn knieën intrekken om in het bed te passen hield hij ze alsnog allebei goed vast.
Ik slikte. Mijn blik gleed over het tafereel, van zijn opgetrokken benen naar zijn ontspannen gezicht, met het lange haar over het kussen gespreid. Verder naar het nachtkastje naast het bed waar ik tot mijn verbazing Charlie’s tweede tekening zag liggen. Ik pakte het op en keek ernaar.
Twee kleine poppetjes in de linkerhoek. De één net iets groter dan de ander met krullen wilder dan in het echt. Tristan. Ik glimlachte en streek er met mijn vinger over heen.
Mijn blik gleed naar de twee grote poppetjes ernaast. De een had lang haar tot de middel met een witte jurk die tot de onderkant van het papier reikte. Mijn ogen prikten en ik haalde haperend adem.
Daarnaast was een figuur met een zwarte broek en jasje getekend. Lang haar reikte tot de schouders. Ik beet op mijn lip maar kon een traan niet tegenhouden.
Een grote grijns was op het gezicht gezet en ik vroeg me af waar die in het echt gebleven was. Hoe lang het zou duren voordat ik die weer zou kunnen zien. Of een moment zoals hier op het papier was gezet zich ook echt zou voordoen.
Ik snufte, veegde de tranen weg en legde de tekening weer terug op het nachtkastje. Toen pas zag ik Harry naar me kijken.
Hij lag nog met zijn rug tussen de kinderen op het bed maar had zijn hoofd nu naar me toe gedraaid met twee ogen die naar me keken. Ik glimlachte onbeholpen naar hem en fluisterde: ‘Sorry. Ik wilde je niet wakker maken.’
Harry fronste, bekeek me van top tot teen en schudde toen lichtjes zijn hoofd. We wisten allebei heel goed hoe ik er op dat moment uitzag. Een golf van verdriet kwam weer omhoog dus draaide ik me abrupt om en vluchtte de kamer uit. Deze keer was ik degene die mezelf met wijn op het balkon op ging sluiten.

Een kwartier later ging de deurklink naar beneden, werd het slot vervolgens opengedraaid en de deur opengedaan. Een lange gestalte verscheen op het balkon. Ik bleef voor me uitstaren.
Die gestalte kwam pas in beweging toen ik de glas wijn naar mijn lippen wilde brengen. Hij zette een stap naar voren, nam de glas voorzichtig maar dwingend uit mijn handen en zette deze op het tafeltje naast mijn stoel. Toen pas keek ik naar hem omhoog.
Hij had gehuild. Vanbinnen. Er waren geen tranen maar zijn gezicht was op een bepaalde manier vertrokken waardoor ik kon zien dat die tranen er eigenlijk wel hoorden te zijn. Maar deze keer waren ze op.
‘Hey,’ hij glimlachte zwakjes naar me en zakte door zijn knieën zodat hij iets onder mijn ooghoogte zat. Met twee handen op mijn bovenbenen hield hij zich overeind terwijl hij naar me staarde. Ik staarde terug.
‘Het spijt me,’ zei hij vervolgens alleen en hij kneep zacht in mijn been. Ik beet op mijn trillende onderlip. ‘Ik wou dat alleen ik deze last kon dragen en jij er niet bij betrokken hoefde te worden.’
‘Ik heb al gezegd dat dat er nu gewoon bij hoort, Harry,’ murmelde ik met een brok in mijn keel terwijl ik zijn haar uit zijn gezicht streek. ‘Ik hou van jou, ook met de lasten erbij. Dat heb ik gezegd.’ Het laatste kwam eruit in een fluister en mijn stem sloeg over. Harry slikte. ‘Maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn. Soms ben je op.’
‘Nu nog niet,’ reageerde ik terwijl de tranen weer over mijn wangen begonnen te lopen. Ondertussen veegde ik de denkbeeldige juist bij Harry weg. Hij trok zijn hoofd hierop weg en pakte in plaats daarvan met beide handen de mijne beet.
‘Je mag net zoals ik af en toe op zijn, Abs,’ zei hij terwijl hij me recht aankeek om zijn woorden zo goed mogelijk over te laten komen, ‘net zoals ik dat ben. We zijn allebei mens, niet alleen ik.’
‘Daar gaat het niet om, Harry,’ reageerde ik terwijl ik snuffend zijn handen wegduwde. Hij bleef gehurkt zitten en ik liet zijn armen op mijn benen steunen.
‘Wat is het dan wel?’
Terwijl ik naar de ondergaande zon keek en met mijn ene hand mijn tranen wegveegde, legde ik de ander op die van Harry. Hij hield mijn vingers tussen de zijne.
‘Ik ben nu zo omdat ik al heel lang heel graag met je wil trouwen en het er maar niet van komt. Eerst was het Tristan, wat ik begreep, en nu is het de depressie, wat ik ook begrijp.’
Harry was even stil. Hij moest zich herpakken.
‘Waarom voel je je dan nog steeds zo?’
‘Omdat je met een depressies nog steeds enigszins kan voelen wat je zou willen in het leven. Tenzij je dat leven zelf niet eens meer ziet zitten.’ Mijn stem brak en ik wendde mijn gezicht af. Ik hoorde Harry licht naar adem happen.
‘Jij denkt... dat ik misschien wel... dood wil?’
‘Ik denk niet dat het zo is. Maar ik probeer wel te bedenken wat je precies tegenhoudt je leven verder op te willen bouwen. Met mij. En de kinderen.’
Harry slaakte een trillerige zucht en liet zijn hoofd op mijn benen vallen. Zijn lange haar kriebelde mijn huid. Ik kon het niet helpen dat ik met mijn vingers erdoorheen ging.
‘Ik wil niet dood,’ murmelde hij tegen mijn knieën, ik voelde de warme adem ertegenaan blazen. ‘Ik wil met jou leven.’
‘Bewijs dat dan,’ zei ik terwijl ik zijn hoofd optilde om hem aan te kunnen kijken, ‘bewijs het aan mij. Ik heb die zekerheid nodig om te weten dat jij, ondanks je lasten, nog steeds hetzelfde wilt als ik.’
Harry reikte naar me en legde een hand in mijn nek. Ik keek hem bijtend op mijn lip en met natte ogen aan.
‘Ik beloof,’ hij kneep zacht in mijn nek, ‘dat wij een bruiloft gaan hebben. Misschien even niet nu, maar wel op een dag. Dat beloof ik.’ Hij slikte krampachtig zijn tranen weg terwijl hij me aan bleef kijken.
‘Oké,’ zei ik schor, waarop Harry me naar zich toe trok en zijn mond op de mijne drukte. In een wanhopig gevoel dichter bij hem te willen zijn liet ik me van mijn stoel glijden om bij hem op de grond te kunnen zitten. Ik had mijn handen in zijn haar terwijl hij zijn armen strak om me heen geklemd had. Hij ademde luid door zijn neus tegen mijn wang terwijl ik zijn vingers in de stof van mijn shirt voelde klemmen.

Tien minuten later zaten we nog steeds op de grond op het balkon. Mezelf tussen Harry’s benen gezet, zijn armen om me heengeslagen en mijn hoofd op zijn borst. Mijn hand lag ernaast, en ik kon zijn hart voelen en horen kloppen. Ik voelde me zwak en sterk tegelijkertijd. Zwak voor hem, gepaard met kwetsbaarheid en emotie.
Sterk, voor hem, omdat ik dat wilde zijn en ook voelde dat ik dat kon zijn als ik samen met hem was. Als we maar samen waren.
Ik onderdrukte een glimlach omdat ik wist dat ik anders heel stom zou zitten grijnzen, sloot mijn ogen en begroef mijn gezicht in Harry’s shirt. Het rook een beetje naar zweet, maar vooral naar Harry.
Toen ik even later vrij plotseling mijn hoofd optilde kon ik nog net het gezicht zien waarmee hij net de hele tijd voor zich uit had zitten kijken. Ik schrok ervan, maar herpakte me. Het ging niet om mijn lijden. Het ging om het zijne en hoe dat zo sterk in zijn blik was weerspiegeld zonder dat we dat allebei doorhadden. Heel even had ik de doffe leegte in zijn ogen gezien voordat de glans weer terugkwam en hij me vragend aankeek. Ik fronste licht en legde een hand op zijn wang.
‘Hm?’ Hij verbrak het oogcontact niet en legde juist zijn hand op de mijne. De mondhoeken krulden licht. Ik glimlachte zwak naar hem.
‘Je bent een mooie man. Ik ben gelukkig om hier zo met jou te zijn.’
Was er één ding dat ik wist over depressies dan was het het feit dat men zich altijd schuldig en mislukt voelt over dingen die helemaal niet zo mis zijn gegaan (of hoeven zijn). Mensen met depressie kunnen het positieve niet meer zien en wijten al het negatieve aan zichzelf. Alles wat misgaat komt door hen, want zij zijn mislukkelingen die alles doen falen.
Harry’s ogen begonnen te glanzen en hij beet op zijn onderlip. Toen bukte hij licht en drukte zijn mond op de mijne.
Depressieve mensen hebben complimenten nodig zoals iedereen dat nodig heeft. Ze zullen het dan misschien niet geloven, maar zoals dat bij iedereen zo is heeft het wel een bepaald positief effect. Horen dat ze goed en vooral gewaardeerd zijn is wat ze nodig hebben. Het is in ieder geval wat Harry nu nodig heeft.


Ik weet even echt niet wat ik moet zeggen. Wel dit: it's been a fucking while!
Het spijt me en tegelijkertijd ook niet helemaal. Ik heb jullie en dit verhaal nogal behoorlijk tyfus lang laten liggen maar ik was en ben wel bezig met het opbouwen van mijn leven. Ook precies toen ik ging studeren in september in Amsterdam heb ik niets meer van me laten horen. Echt, sommigen van jullie begrijpen dat misschien wel, maar - ik kom in een totaal andere wereld terecht, en vooral na er bijna twee jaar uit te hebben gelegen, dealend met een depressie (Yah, it's personal! Lol) en angststoornis, ben ik er volledig ingedoken. Daarnaast heeft de Harry in echte leven ook weer zo veel van zich laten horen - maar niet heus - dus ik werd lekker getriggerd (ook in de emotionele manier) om verder te schrijven.

Ik kan ook niets beloven. Ik heb weer helse plannen voor de toekomst - mijn Propedeuse halen, volgend jaar Psychologie aan de uni van amsterdam doen en nog slimmer worden. Gelukkig worden en heel veel mensen buiten 1D om leren kennen.

Oké oké, toegegeven, ik weet hoe dit klinkt.

"Fuck C, ga je je 1D-fase afsluiten!! The focking fock!!11!"

Is niet zo! Denk ik. Vind Harry nog steeds mijn allerliefste schatje die de hele wereld verdient en nu zo heerlijk aan de solo-weg timmert met zijn Sign of the Times en Harry Styles-album (nu bedenkende, misschien triggerde dit me weer om verder te schrijven, dus dank Harrie maar). Ben wel ouder en volwassener geworden en merk dat de focus in mijn (dagelijkse) leven nu voornamelijk heel anders ligt. Ik weet niet of dat gek klinkt. Misschien. Zo ja, deal with it :-)

Dus, ik kan niets beloven. Of ik meteen doorschrijf of zo of dat ik weer focking lang niets van me laat horen. Wil dat niet, tho. Heb al uiteraard een deel van de bruilofstspeech geschreven (dat is die teaser in het engels) en ook een deel van de ceremonie. Dus die dingen staan er al wel in. Dus.
Dus dat betekent dat ik wel één ding kan beloven. Dit verhaal wordt ECHT afgemaakt. Echt waar. Al duurt het nog zes maanden of twee jaar, dit verhaal komt af. Ik zal het niet over mijn hart kunnen verkrijgen het jullie en Harry en Aibileen aan te doen. Dus echt, dit verhaal krijgt een einde. This I promise you!

Ik begrijp het als er veel zijn die deze website voorgoed hebben verlaten (om zich ook op het eigen leven te richten misschien??) maar ik hoor nog steeds graag van jullie. Hoe gaat het? Wat is er veranderd sinds de laatste keer dat ik van jullie hoorde? Nog iets gaafs of misschien juist iets slechts overkomen? Ik hoor het graag! Let me know! I wanna know! You're my baes y'all!

Reacties (7)

  • IrisThePiris

    okay ik ben benieuwd naar een nieuw hoofdstuk:)

    6 maanden geleden
  • Maim

    Oh hee een nieuw hoofdstukje. Toeval dat ik het verhaal een maand geleden weer had uitgelezen :')

    1 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super geweldig awesome mooi geschreven <3!

    1 jaar geleden
  • LarryNiam

    leuk hoofdstukje:)
    snel verder<3

    1 jaar geleden
  • fleurence

    Ik begrijp je wel. Je kunt niet voor altijd aan one direction blijven plakken, het leven gaat door. I mean, heb Harry's album meteen gepreordered en zing nog steeds wel eens one direction onder de douche, maar ik ben niet mee zo addicted dat ik de hele dag de tumblr tag heb open staan en honderde fanfics lees en schrijf. Ik denk (weet het wel zeker) dat dit bij het leven hoort. Ook is het volkomen te begrijpen dat je focus meer op school gericht was dan op deze fictieve wereld. Dit wacht wel, is er altijd nog. Je focussen op je toekomst gaat natuurlijk voor.

    Ik wil nog steeds psychologie gaan studeren in Amsterdam. Wie weet komen we elkaar wel tegen!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen