2010



Hoofdstuk 2.7

Het geklik van sleutels in het slot deed mij recht op gaan zitten. Het fleece deken had ik rond mijn lichaam getrokken. Het was best vervelend, als je geen kleren had, enkel een onderbroek. Een zucht rolde over mijn lippen, als Bjorn nu mij weer lastig kwam vallen, gaan ik gillen. Ik wilde die vent niet meer zien, niet na wat hij mij een aantal nachten terug had aangedaan. Weliswaar onschuldig. Lief bedoelt, maar als nog om van te walgen.
'Dus je hebt haar nog niet gebroken' was de warme stem van Seppe, vragend.
Ergens wilde ik opkijken, maar dan was ik bang in het gezicht van Seppe te blikken en mij dan weer opgelaten te voelen. Bjorn kon ik verdrukken, hij was gewoon een mafketel, een viezerik, een pedofiel, want anders kon ik het niet zien. 'Hoelang denk je nog nodig te hebben' Seppe leek de zin met moeite uit zijn mond te laten glijden. 'Dat weet ik niet. Ze is anders dan Rachel, die had ik met een week klein, Dit is anders, ze lijkt te blokkeren' begon Bjorn, zonder blikken of blozen, te ratelen. Hij wenkte Seppe met hem mee te komen, mijn slaapkamerdeur op een kier latend, hoorde ik hen voetstappen verstommen.
Dit was mijn kans.
Nu kon ik ontsnappen.
Mijn ogen gleden naar de deur, daarna naar de afstand van het bed.
Ik kon het redden, ineens schrok ik op van gerinkel, gerinkel van een ketting.
Teleurgesteld keek ik naar mijn pols, de boeien. Natuurlijk het was ook te mooi om waar te zijn. Ik zat altijd nog vast aan de boeien, die weer aan een lange kort vast zat geketend aan de kachel. Dus wegkomen, ho maar. 'Dus je hebt nog wel een week nodig' hoorde ik Seppe brommen. Oké de heren kwamen dus terug, 'ik weet dat je het liever niet heb. Maar je wilde haar breken, als we het niet zo doen, kan je haar nog jaren opgesloten houden. Niks aan haar te hebben, dan kan je er net zo goed gelijk koud maken' was de ratelende stem van Bjorn.
'Maar Izzy is anders dan Rachel en Isa' was de protesterende stem van Seppe.
'Dat is ze ook, daarom is het ook zo verdomd lastig' gromde Bjorn, de slaapkamerdeur ging weider open.
Angstig keek ik naar de twee heren in de deuropening. Ze keken elkaar kort aan, wisselde wat blikken, waarna, ik een brok weg slikte in mijn keel. Mijn hart voelde ik met een versnelling beginnen slaan, mijn adem leek voor heel even verdwenen te zijn. Kippenvel liep over mijn lichaam en in eens had ik het ijs en ijskoud, ondanks het fleece dekentje.
Ik had dan niet alles gehoord, wat ze besproken hadden.
Maar dat ze met mij iets verkeerds van plan waren was zeker.
Bjorn en Seppe hadden het beide over breken, wat wilde ze breken?
Mij? Al mijn botten in mijn lijf? Of was het eerder geestelijk?
'Dus, na al mijn behandelingen zal ze klein zijn. Reken maar, kleintje. Ze zal dan gehoorzame, en de jouwe zijn' knikte Bjorn.
'Succes, alleen doen wat moet. She's mine, you know it' sprak Seppe op een vreemde toon. De man verdween, na mij een vriendelijke knipoog te schenken. Mijn blik gleed naar Bjorn, de man die mij tot nu toe al meerdere keren had willen aanranden. Want zo zag ik het, hij ontnam mij, mijn kleren, mijn gevoel voor waarde, en daarbij ook nog eens, mijn vertrouwen.
'Rustig maar Izzy' sprak Bjorn, langzame stappen maakte hij mijn kant in.
Angstig kroop ik van het bed, onder het bed door naar een hoek, om Bjorn te blijven ontlopen.
Brommend pakte hij de ketting vast, gaf er een harde ruk aan en met een kreun lag ik voor zijn voeten.



Enjoy this chapter. Ik ga nu lekker naar mijn werk in het verzorgingstehuis.
Reactie's, zijn altijd welkom.

Reacties (2)

  • Pusheen_The_Cat

    houdt nou is op om aan die kettingen te trekken
    izzy is geen hond en ook geen speeltje
    wist je dat dat trekken elke keer pijn doet aan je enkels en polsen ??
    neeeee, dat weten jullie niet...
    kom je nog wel achter als ik jullie zo behandel:Y)

    4 jaar geleden
  • Luckey

    Wat zijn ze van plan?!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen