2011



Hoofdstuk 2.9

Rillend, begon ik te knipperen met mijn ogen. Een hesé vreemde kreun verliet mijn mond, waarop ik met mijn arm naar mijn gezicht probeerde te reiken. Verschrikt begon ik te huilen. Mijn armen waren boven mijn hoofd vast geknoopt. Angstig draaide ik mijn hoofd, mijn vol gelopen ogen, waren troebel. De kamer waar ik mij in bevond was heel anders dan de kamer waar ik in slaap was gevallen. Ik begon te trillen, het object waaraan ik vast geknoopt was, was ijskoud. Hard, alsof het uit ijzer bestond, ook was de kamer schermer, lastig de contouren te onderscheiden.
Het maakte mij bang, angstig tegelijk.
Ik voelde mij opgesloten, gevangen als een rat in de val.
Mijn benen probeerde ik tevergeefs te bewegen maar ook deze waren vast geknoopt. Gespreid.
Mijn ogen werden even groot, gespreid als in. Vrij, een doorgang voor.
Ik begon hysterisch te huilen, mijn hoofd te schudden. Nee, nee, nee, dit mocht absoluut niet, zo zijn. Het kon niet, ik zou het gevoeld moeten hebben toch? Hij kon mij niet ontmaagd hebben, niet zonder mij te wekken en of zelfs pijn te doen. Tranen liepen als beekjes over mijn wangen, mijn ogen waren nu zo vertroebeld dat ik niet kon zien of er al iemand in de ruimte was met mij.
Ze hadden mij verplaatst, of te wel ik was zo diep in slaap of ze hebben mij met een of andere drug plat moet spuiten.
Het was voor mij een vraag een hele grote.
'Ze is wakker' hoorde ik Bjorn lacherig, een 'pets' geluid was te horen. Ik begon te knipperen met mijn ogen.
Om ze zo wat droog te knipperen. 'Waarom zo verdriet' lachte Bjorn verder. 'Omdat je vast ligt' hij fronste zijn wenkbrauw op, 'of omdat je denkt seks te hebben gehad' lachte de man schijnheilig, vals verder. De rillingen rolde gepaard over mijn lichaam, het kippenvel had zich over mijn lichaam verspreid, en de kou, het immerse kou, dat door mijn lichaam trok, maakte het nog gecompliceerder. 'Meisje, meisje, meisje' Bjorn schudde zijn hoofd, hij had iets in zijn hand, een vreemd soort zweep. Ik slikte, een brok nestelde zich in mijn keel en een knoop begon zich te wikkelen in mijn maag.
De man was gestoord. Dacht hij het eruit of erin te kunnen slaan?
Een enkele ruwe vinger, begon tikkend vanaf mijn voet naar mijn onderbeen, langzaam begon hij vreemde figuurtjes te draaien aan de binnenkant van mijn bovenbeen. Ik slikte. Angstig. Schudde mijn hoofd. 'Nee' gilde ik met een huilerig hees geluid. 'Jij mag dat niet doen, jij mag dat niet bij mij doen, viespeuk' begon ik naar de man te roepen, gillen. Wild begon ik tegen te stribbelen in de hoop zo onder zijn vingers vandaan te komen. Een lacherig geluid, galmde door de ruimte waarin ik mij bevond. 'Doe geen moeite, kleine Izzy, ik krijg je wel gebroken' lachte hij zoetjes. Zijn vinger gleed strelend over mijn wang naar mijn kin en van mijn kin gleed hij door naar mijn hals, nek, en langzaam begon hij als een spin dat zich voort trok naar mijn borst.
Dit deed mij helemaal gek van angst maken.
Gegil, gehuil, verliet mijn mond. Spartelend, probeerde ik uit de kettingen te komen.
De kettingen, boeien die alleen maar blauwe, schavende wonden, maakte.
'Je kan geen kant op Izzy, geef toe, ontspan' Bjorn, gaf een slag met de zweep. Een rilling rolde over mijn rug, maar kalmeren, ontspannen, echt niet.


Voedsel

Reacties (1)

  • Pusheen_The_Cat

    ja hoor, meppen met een zweep wekt echt vertrouwen op bij izzy:S

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen