Eindelijk was het dan zover.
We gingen naar Engeland.!!
Ik stond in het midden van mijn woonkamer en keek nog even goed om mij heen of alles uit en op slot was.
Tegelijkertijd ging ik hardop het lijstje door om te checken of ik alles mee had.
Waarschijnlijk zou ik er op het vliegveld of misschien zelfs in Engeland pas achter komen dat ik ongetwijfeld iets vergeten was.
Maar voor nu had ik alles en de rest zag ik later wel weer.
Lachend om mijn eigen gedachten want tja ik vergat nou eenmaal wel eens wat en altijd was ik er pas achter gekomen als ik niet meer terug kon.
Dus ik twijfelde er niet aan dat het dit keer niet anders zou gaan.
Ik liep naar de gang om mijn koffer te pakken en deze naar buiten te slepen waar de taxi al stond te wachten.
Terwijl ik de deur op slot draaide zei ik nog "dag huis, tot volgende week"
Weer pakte ik mijn koffer om mijn weg naar de taxi te vervolgen. Jezus hoeveel dagen ging ik ook alweer weg? Precies, maar 5 dagen dus waarom ik het in godsnaam nodig vond om zoveel troep mee te nemen was ik zelf ook nog niet over uit.
Terwijl ik met mezelf een discussie aan het houden was over mijn spullen was de chauffeur al uitgestapt om me te helpen met mijn koffer, die zag namelijk ook dat ik er zoveel mogelijk in had gestopt en hij alles behalve licht was.
Ik stapte in de auto en pakte meteen mijn telefoon om snel iets te sturen. "On my way" verzond ik.
Na nog geen 5 minuten gereden te hebben kwamen we de straat van mijn dinnetje al in en zag ik haar al als blij ei buiten staan wachten.
Nou zij was niet de enige die er zin in had hoor.
Een grijns kwam op mijn gezicht en voordat we dan ook echt stil stonden had ik mijn deur al open en was ik begonnen met uit stappen. Wat er alles behalve charmant uit zag als je je beseft dat jij nog beweegt maar de grond gewoon stil ligt.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen