Het zou nog een aantal minuten duren voordat de trein zou komen en we ons moesten gaan bedenken of het eigenlijk wel mogelijk was onze overvolle koffers de trein in te krijgen.
Ondertussen stonden we weer in onze " blije eieren" stand.
En door het kijken naar de gezichten om ons heen die er stuk voor stuk uitzagen als of we niet goed waren geworden schootte we in de lach.
Dit was mijn dag dus ik trok me niks aan van alle blikken die onze kant op staarde, ik deed er zelfs nog een schepje bovenop.
Huppelend ging ik over het perron waar ik mijn arm om een paal klemde om er voor te zorgen dat ik gemakkelijk weer om kon draaien om terug naar Kim te huppelen. "If you're happy and you know it clap your hands. Clap, clap" zong ik er op de terug weg bij.
"Kate, doe even normaal wil je" zei Kim met een veelste serieus gezicht. Waardoor we allebei keihard in de lach schootte.
Iedereen rond ons was dan ook erg dankbaar dat de trein er dan eindelijk was.
Hopend dat er nog voldoende plek zou zijn in de trein zodat ze niet bij ons in de buurt hoefde te zitten.
Gelukkig voor hun was het om deze tijd vaak nog erg rustig in de trein en zaten ik en Kim met ze 2e in de cabine. Misschien waren de andere cabines niet zo rustig en was het hier gewoon leeg omdat niemand bij ons wou zitten.
"LONDON HERE WE COME" riepen we nu samen uit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen