Foto bij Chapter 186.1 ||

Alexis Sanchez


Ik keek Anne even aan hoe ze wegliep, maar toen ze bijna bij de deur stond, kon ik het niet laten gebeuren. Ik greep haar arm in de gang en trok haar naar me toe.
'Please, don't be so stubborn. We are together in this relationship, Anne. I'm not going to let you settle this on your own.' Anne wreef verwoed de tranen weg en beet hard om haar lip. Haar blik brak me en dat deed me alleen nog haar verder naar mij toe trekken. 'Please Anne, don't shut me out... Like I said I'm more than willing to pay for it.'
Anne schudde haar hoofd.
'Alexis, I'm sorry but obviously I can't be with you. Not like this.' Mijn ogen werden groter. Ging ze het nu echt hierom uit maken? De relatie verbreken?
'Oh come on, this is just Blake-'
'You don't know what he is capable of!' riep ze me toe en trok zich los van me. 'I'm sorry Alexis, I really am.' fluisterde ze voordat ze mijn huis uitging. Versteend bleef ik staan. Ik kon wel achter haar aanhollen, maar ik wist dat dat geen zin zou hebben. Beduusd plofte ik weer op de bank neer en dacht na over wat er was gebeurd. Ik moest aangifte doen bij de politie, ook al vond Anne dat niet leuk. Ik had geen andere keuze. Ik zou wel gewoon zeggen dat ik geen idee had wie het had gedaan, anders werd ze nog banger. Ik snapte wel dat ze zelf niet naar de politie wilde, maar soms was dat toch echt de enige manier. En ik vreesde dat die tijd nu aangebroken was. Bovendien had ze die drugs alleen toen in het bezit, van wat de politie wist in ieder geval. En een bekentenis zullen ze vast waarderen. Helemaal in gedachten verzonken liep ik naar het politiebureau in de buurt, deed aangifte en liep vervolgens weer naar huis om met de honden te gaan wandelen. Toch was alleen Anne in mijn gedachten.

Nadieh Ramsey


Met open mond keek ik Theo aan. Het voelde alsof ik ook een stomp in mijn maag kreeg om hem zo te zien. Hoe kon ze dat Theo aandoen? Wat een achterbaks wicht was het ook.
'Babe, I am so sorry.' bracht ik uit en sloeg mijn handen nog maar eens rond hem. Ik had Theo nog nooit zo ontredderd en hopeloos gezien, zelfs niet toen ze gingen scheiden. Ik voelde hij Theo zijn gezicht in mijn nek stopte en ik deed hetzelfde bij hem. Met constante bewegingen aaide ik over zijn rug en ondanks het vervelende moment, kon ik wel uren zo blijven zitten.
'Are you sure there's nothing we can do?' vroeg ik uiteindelijk zachtjes na een aantal stille minuten. Theo kwam omhoog en schudde zijn hoofd.
'My lawyers have tried everything but she has the right to move wherever she wants and take Finley with her... She used to love me Nadieh, we have a child together. I don't know how she could do something to me like that. I would never have done that to her!' Ik aaide over zijn wang terwijl Theo vooruit keek. Ik sloeg mijn armen nog een keer rond zijn schouders en kuste de achterkant van zijn nek.
'That's because you're the good guy here.' fluisterde ik toen in zijn oor en ging met mijn handen door zijn haar. 'What do you want to do?' vroeg ik toen. Theo zuchtte.
'I just want to know why,' Ik knikte, stond op van de bank en stak mijn hand uit als teken dat hij hem kon pakken. Niet begrijpend keek Theo mij aan.
'What are we going to do?'
'We're going to ask why.' zei ik vastbesloten. Theo keek me verbaasd aan.
'And you want to go with me?' Ik zuchtte.
'Babe, there's nothing more hurtful than seeing you like this. You have the right to know why and if Melanie's a bitch when we go over, then you have your reason at least. She might not agree with you, but at least she will know how you feel.' Ik nam even een hap adem en schonk hem een kleine glimlach. 'Are we leaving or what?' Theo glimlachte waterig, pakte mijn hand en kuste mijn voorhoofd.
'Alright.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen