Foto bij Chapter 187.1 ||

Theo Walcott


Twijfelachtig bekeek ik Melanie's huis toen we op haar oprit stonden. De moed was me echt in de schoenen gezonken.
'I don't know, Nadieh... confronting Mel... will it change anything?'
'We can't let her get away with this just like that! Even if it doesn't change anything, she should know how selfish and cruel her decision is.'
Met die woorden had ze me wat meer overtuigd. Ik wilde inderdaad antwoorden dus dit was mijn kans.
We stapten uit de auto en belden aan. Melanie keek ons geschrokken aan toen ze opendeed, maar stak toen hautain haar neus in de lucht.
Nadieh glimlachte nep-vriendelijk naar haar en bekeek haar minachtend. 'Melanie, we have to talk.'
'If this is about my move to the US, you're too late to change my mind. Everything is settled,' zei ze koeltjes.
Om het zo uit haar mond te horen, deed meer pijn dan ik had verwacht. Stiekem hoopte ik nog steeds dat dit een ziekelijke grap was.
'How dare you arrange all of this behind Theo's back?! How dare you give him the idea of having Finley back only to snatch him away again?!' vloog Nadieh uit.
Ik zag dat Melanie het voor een halve seconde moeilijk had, maar slikte al gauw de krop in haar keel weg.
'I want to start a new life, away from all the memories of my failed marriage. If I told Theo, he would have never let me leave!'
Ik kon me niet langer inhouden. 'You're damn right I would've stopped you! Do you have any idea how much this hurts?! I loved you once, Mel... I would have never done something like that to you!'
Melanie sloeg haar ogen neer en kruiste haar armen over elkaar. 'I think it's better you leave.'
'Oh wait, so you're not even let me say goodbye to MY SON?!' Dit was zo onrechtvaardig!
'I leave in two days. You can say goodbye to Finley at the airport then.'
Ze gunde ons geen blik meer en sloot de deur weer. Nadieh stond op het punt de deur weer open te breken, maar dat was verloren moeite.
'YOU'LL REGRET THIS, YOU FUCKING BITCH!' schreeuwde ze nog.



Anne Ramsey


Vermoeid van alle emoties reed ik terug naar huis. Natuurlijk wilde ik het niet uitmaken met Alexis, maar het was de enige manier om hem uit mijn buurt te houden, uit Blake's buurt.
Ik probeerde me op de weg te concentreren, maar dat was verdomd moeilijk. Het was zo druk in mijn hoofd. Half in gedachten verzonken, liep ik de flat binnen, maar verstijfde toen compleet. Mijn hart sloeg een paar tellen over wanneer ik Blake doodleuk in de woonkamer zag paraderen.
'HOW DID YOU GET IN HERE?!'
Blake lachte genoegzaam en bekeek rustig de foto's die in de boekenkast stonden. 'I always get in, wherever I want. Yesterday Arsenal's training complex, today your apartment... maybe tomorrow Alexis' house?'
Ik kreeg het erg benauwd en klemde mijn kaken op elkaar.
'Nice photos you have here by the way,' zei hij toen terloops en nam een lijstje in zijn handen. Het was een foto van Nadieh en mij tijdens een Arsenal wedstrijd. 'Your sister also lives here? Haven't seen her in a while...'
Ik kon zijn geprovoceer niet langer aanhoren. 'Leave her alone! And Alexis as well! I broke it off with him anyway.'
Blake's geamuseerde blik veranderde naar pure irritatie toen hij hoorde hoe ik zijn plan in de war stuurde.
'What did you do?!' Boos liep hij naar me toe.
'You're never gonna get his money,' siste ik. 'I'll give you the sum you need then you can fuck off, you understand?'
Blake grijnsde en duwde me tegen de muur. 'You're still the same annoying stubborn bitch, aren't you?! I should've sent you to jail with me while I had the chance!'
Hij beukte me nog eens tegen de muur en drukte zijn arm hard tegen mijn keel. In paniek sloeg ik wild met mijn armen, maar hij was te sterk. Zijn handen klemden zich nu rond mijn hals en ik kreeg steeds minder en minder lucht. Ik dacht dat ik zou stikken totdat hij me opeens weer losliet. Ik hapte als een vis op het droge naar adem en hield me vast aan de muur om niet om te vallen. De tranen sprongen in mijn ogen.
'I hope you learned your lesson,' snoof hij zonder medelijden.
Opeens veranderde zijn houding helemaal, alsof hij opschrikte van iets. Dan hoorde ik twee stemmen dichterbij komen. Het waren die van Nadieh en Theo.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen